Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν κάποιος εμφανίζεται ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας και εξαγγέλλει κατώτατο μισθό 1.000€ μικτά για το 2027, ενώ σήμερα είναι ήδη 920€, ουσιαστικά αποδέχεται το οικονομικό πλαίσιο που έχει χαράξει η κυβέρνηση.

Αντί να μιλήσει για ουσιαστική αλλαγή στην κατανομή του πλούτου, περιορίζεται σε μια μικρή βελτίωση των μισθών και, έτσι, παραδέχεται ότι τα όρια της «πραγματικής οικονομίας» είναι αυτά που ήδη έχουν τεθεί. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει αναφερθεί σε αγροτική και βιομηχανική ανασυγκρότηση, σε αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, σε παρεμβάσεις στην ενέργεια και σε φορολόγηση του μεγάλου πλούτου.

Το ζήτημα όμως δεν είναι να ψελλίζεις προεκλογικά κάποιες από αυτές τις έννοιες, αλλά να τις μετατρέπεις σε ένα συνεκτικό σχέδιο πραγματικής αναδιανομής του πλούτου και αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου.

Αν πράγματι πίστευε σε αυτές τις αλλαγές, τότε θα έπρεπε να αποτυπώνονται και στην κοστολόγηση του προγράμματός του, όχι μόνο ως δαπάνες αλλά και ως πρόσθετα έσοδα και δημοσιονομικά οφέλη που θα προκύψουν από την αύξηση της παραγωγής, την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και την αναδιανομή του πλούτου.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: οι μεγάλες διακηρύξεις για αλλαγή μοντέλου δεν μεταφράζονται σε αντίστοιχα μεγέθη μέσα στην οικονομική του πρόταση.

Έτσι, πίσω από τη "ριζοσπαστική" φρασεολογία παραμένει μια πολιτική διαχείρισης μέσα στα υπάρχοντα όρια.

Αυτό συνιστά αποδοχή του νεοφιλελεύθερου «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική», στο οποία έχει εγκλωβίσει την Αριστερά ο Τσίπρας από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι σήμερα.

Πρόσφατη συνέπεια και η αποδοχή των ιδιωτικών ΑΕΙ.

Αν η πρόταση είναι μια εκδοχή της πολιτικής που ήδη εφαρμόζεται, τότε γιατί να την επιλέξει ο ψηφοφόρος αντί για την ίδια την κυβέρνηση; Και αν το συγκριτικό πλεονέκτημα του Τσίπρα είναι ότι «είναι πιο τίμιος από τον Μητσοτάκη», τι απομένει όταν η πολιτική τους δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά; Δηλαδή αν η ΝΔ κατέβει στις εκλογές με άλλον αρχηγό, λογικά ο Τσίπρας δεν θα έχει λόγο να διεκδικήσει ψήφους στις εκλογές.

Για μια ακόμη φορά, ο Τσίπρας δεν συγκρούεται με την πολιτική του Μητσοτάκη.

Αποδέχεται το πλαίσιό της και, αντί να προσφέρει εναλλακτική, το στηρίζει ως το μόνο ρεαλιστικό και μέσω αυτής της στάσης του, στηρίζει για μια ακόμη φορά τον ίδιο τον Μητσοτάκη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους