ΔΕΘ 2026: Δεν είναι όλα ψίχουλα. Αλλά δεν είναι και η «μεγάλη αλλαγή» που παρουσιάστηκε. Ας αφήσουμε για λίγο τα χειροκροτήματα, τα γραφήματα και τους πανηγυρισμούς και ας δούμε τις ανακοινώσεις με...
ΔΕΘ 2026: Δεν είναι όλα ψίχουλα. Αλλά δεν είναι και η «μεγάλη αλλαγή» που παρουσιάστηκε.
Ας αφήσουμε για λίγο τα χειροκροτήματα, τα γραφήματα και τους πανηγυρισμούς και ας δούμε τις ανακοινώσεις με αριθμούς. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ένα πακέτο περίπου 2,2 δισ. ευρώ, με φορολογικές ελαφρύνσεις, 400€ ετήσια ενίσχυση στους συνταξιούχους, 500€ στους δημοσίους υπαλλήλους, παρεμβάσεις για αγρότες και οικογένειες και στόχο κατώτατο μισθό 1.000€ το 2028. Ωραία.
Τώρα ας δούμε τι δεν μας είπαν. 1. «Αυξάνουμε τα εισοδήματα». Ναι.
Αλλά πόσο αυξάνεται η αγοραστική δύναμη; Ένας εργαζόμενος δεν πληρώνει τον λογαριασμό του με ονομαστικό μισθό.
Πληρώνει ενοίκιο, σούπερ μάρκετ, ενέργεια και μετακινήσεις.
Και όταν η πραγματική αγοραστική δύναμη των μισθωτών αυξήθηκε μόλις οριακά τα προηγούμενα χρόνια, η ανακοίνωση ενός μελλοντικού κατώτατου μισθού 1.000€ δεν μπορεί από μόνη της να βαφτίζεται «αποκατάσταση εισοδήματος». 2. «1.000€ κατώτατος μισθός». Το 2028.
Ας κρατήσουμε τις ημερομηνίες.
Το 2028 είναι σε δύο χρόνια.
Μέχρι τότε, όμως, ο εργαζόμενος ζει το 2026 και το 2027.
Και υπάρχει μια απλή ερώτηση: πόσα από αυτά τα 1.000€ θα έχουν απομείνει ως πραγματική αγοραστική δύναμη όταν έρθει το 2028; Γιατί αν αυξάνονται οι μισθοί αλλά ταυτόχρονα αυξάνονται ταχύτερα τα βασικά έξοδα, η κυβέρνηση μπορεί να πανηγυρίζει για τον ονομαστικό μισθό και η οικογένεια να συνεχίζει να δυσκολεύεται. 3. «Σπίτι μου 3». Αλλά η κυβέρνηση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κυρίως το πρόβλημα της ζήτησης.
Το στεγαστικό δεν είναι απλώς πρόβλημα χρηματοδότησης για να αγοράσει κάποιος σπίτι.
Είναι πρόβλημα προσφοράς κατοικίας.
Όταν τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί και η στέγη απορροφά τεράστιο κομμάτι του εισοδήματος, ένα ακόμη πρόγραμμα που διευκολύνει μέρος των πολιτών να αγοράσει ακίνητο δεν απαντά από μόνο του στο γιατί η κατοικία έγινε τόσο ακριβή.
Και υπάρχει ένας κίνδυνος που δεν πρέπει να αγνοούμε: Όταν επιδοτείς τη ζήτηση σε μια αγορά όπου η προσφορά είναι περιορισμένη, ένα μέρος της ενίσχυσης μπορεί τελικά να περάσει στις τιμές των ακινήτων.
Αυτό δεν είναι ιδεολογική θέση.
Είναι βασική οικονομική λογική. 4. «Μειώνουμε φόρους». Πολύ καλά.
Αλλά ποιοι φόροι και ποια είναι η συνολική φορολογική εικόνα; Μια φορολογική ελάφρυνση είναι θετική.
Όμως δεν αρκεί να κοιτάμε μόνο τον φόρο εισοδήματος.
Για έναν εργαζόμενο με χαμηλό ή μεσαίο εισόδημα, τεράστιο μέρος της φορολογικής επιβάρυνσης περνά μέσα από την κατανάλωση. Ο ΦΠΑ δεν ρωτά αν είσαι πλούσιος ή φτωχός όταν αγοράζεις ψωμί, γάλα ή πληρώνεις τον λογαριασμό σου.
Γι’ αυτό η συζήτηση για «μείωση φόρων» χωρίς συζήτηση για ποιος σηκώνει τελικά το φορολογικό βάρος είναι μισή συζήτηση. 5. «Η οικονομία πηγαίνει εξαιρετικά». Τότε γιατί η Ελλάδα παραμένει στον πάτο της Ευρώπης στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ; Τα προκαταρκτικά στοιχεία της Eurostat για το 2025 τοποθετούν την Ελλάδα στο 68% του μέσου όρου της ΕΕ σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης μαζί με τη Βουλγαρία στις χαμηλότερες επιδόσεις της Ένωσης.
Άρα το σωστό ερώτημα δεν είναι μόνο: «Πόσο μεγάλωσε η ελληνική οικονομία;» Είναι: «Πόσο καλύτερα ζει ο μέσος Έλληνας από αυτή την ανάπτυξη;» Γιατί ανάπτυξη που δεν μεταφράζεται σε καλύτερο διαθέσιμο εισόδημα, καλύτερη κατοικία, καλύτερες υπηρεσίες Υγείας και Παιδείας και μεγαλύτερη ασφάλεια για τη μεσαία τάξη, έχει ένα πολύ μεγάλο πολιτικό έλλειμμα. 6. Και κάτι τελευταίο για τα 2,2 δισ.
Δεν είναι μικρό ποσό.
Αλλά δεν είναι και μαγικό.
Η ίδια η κυβέρνηση έχει σήμερα σημαντικό δημοσιονομικό χώρο, το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2026 αναμένεται πολύ υψηλό.
Άρα η πραγματική πολιτική συζήτηση δεν είναι αν «έδωσε». Η ερώτηση είναι: Πού επέλεξε να κατευθύνει τον δημοσιονομικό χώρο και τι κοινωνικό αποτέλεσμα θέλει να πετύχει; Γιατί μπορείς να μοιράσεις χρήματα.
Μπορείς όμως και να αλλάξεις τις συνθήκες που κάνουν έναν εργαζόμενο φτωχότερο, μια οικογένεια να φοβάται το ενοίκιο και έναν νέο άνθρωπο να αναβάλλει τη ζωή του.
Και αυτά είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. **Γι’ αυτό η ΔΕΘ δεν πρέπει να κριθεί από το πόσα δισ. ανακοινώθηκαν.
Πρέπει να κριθεί από το αν, όταν έρθει ο επόμενος λογαριασμός, ο πολίτης θα αισθανθεί πραγματικά ότι η ζωή του έγινε καλύτερη.** Εκεί θα κριθεί η κυβέρνηση. Όχι στο Βελλίδειο. #ΔΕΘ2026 #Ακρίβεια #Στέγαση #Μισθοί #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη #ΠΑΣΟΚ
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους