Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΦΟΒΟΣ ΦΩΝΑΖΕΙ. ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΨΙΘΥΡΙΖΟΥΝ. Ο φόβος έχει έναν πολύ ύπουλο τρόπο να μας ακινητοποιεί.

Σπάνια μας λέει «μην το κάνεις». Είναι πιο έξυπνος από αυτό.

Μας λέει «περίμενε λίγο ακόμα». «Δεν είσαι έτοιμη». «Ποια νομίζεις ότι είσαι;». «Κι αν δεν τα καταφέρεις;». Και κάπως έτσι μπορεί να περάσει η ζωή, περιμένοντας εκείνη τη μυθική στιγμή που θα αισθανθούμε αρκετά έτοιμοι, αρκετά δυνατοί, αρκετά άφοβοι.

Μόνο που αυτή η στιγμή συνήθως δεν έρχεται.

Θυμάμαι μια μέρα πριν από οκτώ χρόνια.

Έκλεινε το καλοκαίρι και έκανα ένα από τα τελευταία μου μπάνια στο Κίνι.

Ήμουν σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου.

Από εκείνες τις περιόδους που το μέλλον δεν είναι καθαρό και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίζεις, χωρίς να ξέρεις ακριβώς προς τα πού.

Ήμουν μέσα στη θάλασσα και κοιτούσα απέναντι τα βουνά.

Και ξαφνικά ήρθε μια σκέψη.

Όχι ακριβώς σκέψη.

Περισσότερο μια εικόνα.

Σαν να είχε έρθει για λίγα δευτερόλεπτα από το μέλλον και να μου έδειχνε κάτι που εγώ ακόμη δεν μπορούσα να δω. «Κάποια στιγμή θα φέρω εδώ επιστήμονες ψυχικής υγείας και θα κάνουμε κάτι μεγάλο.

Κάτι που να έχει πραγματικό νόημα». Δεν ήξερα καθόλου τι ήταν αυτό το «κάτι». Δεν είχε όνομα, δεν είχε μορφή, δεν είχε σχέδιο.

Είχε μόνο μια αίσθηση.

Και σχεδόν αμέσως, ένα άλλο κομμάτι μου γέλασε κοροϊδευτικά. «Πφ! Ναι, καλά..!» Και η ζωή συνεχίστηκε.

Η σκέψη ξεχάστηκε.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Μου αρέσει σήμερα να σκέφτομαι ότι δεν ξεχάστηκε ποτέ.

Ότι την κράτησε η θάλασσα μέσα της.

Κάπου εκεί, στο Κίνι.

Την φύλαξε για μένα όλα αυτά τα χρόνια και την προετοίμαζε σιωπηλά, μέχρι να είμαι κι εγώ έτοιμη να την ξανακούσω.

Μέχρι να μπορώ όχι μόνο να τη φανταστώ, αλλά και να την κρατήσω.

Γιατί οκτώ χρόνια αργότερα, εκείνη η εικόνα έχει τώρα όνομα! Syros Healing Waves Festival! Και βέβαια δεν γεννήθηκε επειδή έπαψα να φοβάμαι.

Το αντίθετο.

Φοβήθηκα πολύ. Αμφέβαλα.

Υπήρξαν στιγμές που το μέγεθος αυτού του εγχειρήματος με ξεπερνούσε.

Στιγμές που αναρωτήθηκα αν γίνεται, αν θα μπορέσουμε, αν αξίζει όλη αυτή η προσπάθεια.

Γιατί υπάρχει μια μεγάλη παρανόηση γύρω από το θάρρος.

Νομίζουμε ότι οι άνθρωποι που τολμούν δεν φοβούνται. Φοβούνται! Λένε συχνά πως, όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να συμβεί.

Μου αρέσει αυτή η σκέψη, αλλά νομίζω πως δεν είναι ακριβώς τόσο απλό.

Το σύμπαν δεν έρχεται να σε πάρει από το χέρι όσο εσύ μένεις ακίνητος.

Αυτό που κάνει είναι να σου στείλει ένα ανεπαίσθητα, το κάλεσμα. Ο Joseph Campbell, μιλώντας για «το ταξίδι του ήρωα», έγραφε γι’ αυτήν ακριβώς τη στιγμή.

Για το κάλεσμα, για την περιπέτεια.

Και σχεδόν πάντα, μαζί του, έρχεται και η άρνηση.

Γιατί το άγνωστο φοβίζει.

Γιατί το οικείο, ακόμη κι όταν δεν μας χωρά πια, μοιάζει ασφαλέστερο.

Όπως εκείνο το «Πφ! Ναι, καλά…» που άκουσα τότε μέσα μου, στη θάλασσα του Κινίου… Εκεί μάλλον βρίσκεται και η πραγματική «συνωμοσία» του σύμπαντος.

Όχι στο ότι στρώνει τον δρόμο μπροστά μας.

Ούτε στο ότι περιμένει να φύγει ο φόβος για να μας ανοίξει τις πόρτες.

Αλλά σε αυτό που αρχίζει να συμβαίνει όταν, παρά τον φόβο μας, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα.

Όταν κάνουμε εκείνο το πρώτο βήμα χωρίς να έχουμε καμία βεβαιότητα για το πού θα μας οδηγήσει.

Τότε μόνο ο δρόμος αρχίζει, παράξενα, να κατοικείται.

Εμφανίζονται άνθρωποι που δεν γνωρίζαμε ότι θα χρειαστούμε.

Ανοίγουν πόρτες που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν.

Δημιουργούνται συναντήσεις, συμπτώσεις, ευκαιρίες, απρόσμενες γέφυρες.

Όχι επειδή ο φόβος έφυγε.

Αλλά επειδή εμείς προχωρήσαμε παρά την παρουσία του.

Το κάλεσμα μπορεί να έρθει.

Οι άνθρωποι μπορεί να εμφανιστούν.

Οι πόρτες μπορεί να ανοίξουν.

Αλλά κάποιος πρέπει πρώτα να τολμήσει να ξεκινήσει ενώ ακόμη φοβάται.

Απλώς κάποια στιγμή αποφασίζει ότι ο φόβος μπορεί να ταξιδεύει μαζί του, αλλά δεν θα κρατάει το τιμόνι.

Και σε αυτή τη διαδρομή είχα μια τεράστια τύχη.

Τον αδελφό μου! Ο αδερφός μου που πίστεψε σε μένα και σε αυτό το όραμα και στάθηκε δίπλα μου σε ένα πραγματικά τεράστιο εγχείρημα, με κάθε τρόπο! Πριν ακόμη ξέρουμε πού ακριβώς θα μας βγάλει.. Και ύστερα άρχισαν να έρχονται και οι άλλοι άνθρωποι μας.

Και κάποιες φορές πραγματικά αισθάνομαι σαν να τους έστειλε ο Θεός (ή ο μπαμπάς μας…) ακριβώς την ώρα που τους χρειαζόμασταν! Ο Αλκίνοος, ο Μωυσής, η Γιώτα, η Ιωάννα, η Αλίκη, η Λίλιαν, ο Γιάννης, η Άννα, η Ζέττα, η Άρτεμις, η Μαρία, ο Γιώργος, ο Νίκος, η Νενα, η Ελεονώρα, η Λίνα και φυσικά ο Νηρέας μας.

Η ομάδα μας.

Άνθρωποι που δεν εκτελούν απλώς μια δουλειά, αλλά δίνουν ένα κομμάτι του εαυτού τους για να μπορέσει όλο αυτό να υπάρξει.

Που κουράζονται, αγχώνονται, ψάχνουν λύσεις, επιμένουν, γελούν, ξανασηκώνονται και δίνουν κάθε μέρα τον καλύτερό τους εαυτό.

Και μαζί τους μια ολόκληρη Σύρα που άνοιξε την αγκαλιά της τόσο γενναιόδωρα! Η Θωμαή Μενδρινού, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, που μας πίστεψε από την πρώτη στιγμή. Ο Γιάννης Ρούσσος, Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κυκλάδων.

Και τόσοι άνθρωποι στο νησί που αγκάλιασαν αυτή την ιδέα σαν να υπήρχε από πάντα εδώ! Και μαζί τους ήρθαν κι άλλοι πολύτιμοι άνθρωποι. Η Έλενα Μαραγκού, που μας βοήθησε τόσο πολύ και άνοιξε τον δρόμο για την πολύτιμη συνεργασία μας με το Τμήμα Ψυχολογίας του Deree, μια συνεργασία που έδωσε στο εγχείρημα ακόμη μεγαλύτερο βάθος και ουσία.

Και η Κορίνα Σαμουρκασίδου, που έγινε η γέφυρα για να φτάσουμε στον Zbigniew Preisner και να συμβεί κάτι που, αν μου το έλεγε κάποιος τότε, μέσα στη θάλασσα στο Κίνι, μάλλον θα γελούσα πολύ ειρωνικά και απ´εξω μου! Άκου τώρα…να γράψει αυτός ο τεράστιος συνθέτης ένα έργο ειδικά για εμάς! Και τότε καταλαβαίνεις κάτι βαθιά συγκινητικό για τα όνειρα.

Ότι μπορεί να γεννιούνται μέσα σε έναν άνθρωπο, αλλά ποτέ δεν γίνονται πραγματικότητα από έναν άνθρωπο μόνο.

Στον δρόμο εμφανίζονται εκείνοι που θα τα αναγνωρίσουν, θα τα πιστέψουν, θα ανοίξουν μια πόρτα εκεί που πριν υπήρχε τοίχος και θα τα πάνε ένα βήμα πιο πέρα απ’ όσο θα μπορούσες ποτέ να τα πας μόνη σου.

Και φυσικά, ο αγαπημένος μου Bessel van der Kolk.

Ο καθηγητής μου, ο δάσκαλός μου, αλλά πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος με μια ζεστασιά και μια γενναιοδωρία που έχω νιώσει σπάνια στη ζωή μου.

Από όλα όσα μου έμαθε, μέχρι τον τρόπο που με ενθάρρυνε, με δυνάμωσε και με έκανε να πιστέψω περισσότερο σε όσα μπορούσα να δημιουργήσω.

Και όταν αυτό το όνειρο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα, δεν έμεινε στα λόγια.

Με στήριξε έμπρακτα και ήρθε μέχρι τη Σύρο για να είναι εκεί και να μιλήσει.

Το να τον βλέπω στο Syros Healing Waves ήταν για μένα μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές όλης αυτής της διαδρομής.

Γιατί υπάρχουν δάσκαλοι που σου μεταδίδουν γνώση.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που, κάποια στιγμή, σε κοιτούν με τέτοιον τρόπο ώστε να τολμήσεις να εμπιστευτείς περισσότερο και τον εαυτό σου! Τι παράξενη ευτυχία είναι αυτή! Να βλέπεις ανθρώπους να ανταποκρίνονται σε κάτι που κάποτε υπήρχε μόνο μέσα στο μυαλό σου.

Να τους βλέπεις να συγχρονίζονται με ένα όραμα που κάποτε δεν είχε ούτε όνομα.

Να αναγνωρίζουν κάτι που εσύ είχες δει για μια στιγμή, μέσα από τη θάλασσα, οκτώ χρόνια πριν.

Σκέφτομαι καμιά φορά εκείνη τη γυναίκα στο Κίνι.

Εμένα, πριν από οκτώ χρόνια.

Αν μπορούσα να μπω για ένα λεπτό σε εκείνη τη θάλασσα, να σταθώ δίπλα της και να της πω κάτι, τι θα της έλεγα; Νομίζω θα της έδειχνα απλώς απέναντι και θα της έλεγα: «Μα κοίτα! Κοίτα τι έγινε! Επειδή δεν πιστέψαμε εκείνη τη φωνή που γέλασε κοροϊδευτικά». Και γι’ αυτό θέλω σήμερα να το πω και σε όλους εσάς! Μην πιστεύετε τον φόβο σας! Μην τον πολεμάτε.

Μην τον ντρέπεστε.

Μην προσπαθείτε καν να τον εξαφανίσετε.

Καταλάβετε τον.

Χαϊδέψτε τον λίγο.

Έχει τους λόγους του που βρίσκεται εκεί.

Αλλά το τιμόνι δώστε το αλλού! Δώστε το σε εκείνη την άλλη φωνή! Ακόμη κι αν στην αρχή μιλάει τόσο σιγά που μετά βίας την ακούτε.

Ακόμη κι αν δεν έχει επιχειρήματα, σχέδιο, αποδείξεις ή καμία απολύτως εγγύηση.

Ακόμη κι αν μια άλλη φωνή μέσα σας γελάει μαζί της.

Μείνετε συντονισμένοι.

Ακούστε προσεκτικά.

Γιατί μερικές φορές η πιο σιγανή φωνή μέσα μας είναι εκείνη που ξέρει πρώτη τη ζωή που δεν έχουμε ζήσει ακόμη.

Και μπορεί, οκτώ χρόνια αργότερα, να σταθείτε μπροστά σε κάτι που κάποτε φαινόταν αδύνατο και να ψιθυρίσετε κι εσείς: «Μα κοίτα! Κοίτα τι έγινε!».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους