Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέρασε, χθες το απόγευμα, από το γυμναστήριο ένας άντρας γύρω στα 40 μαζί με τη σύντροφό του.

Σύσταση από έναν επί χρόνια ασκούμενό μου.

Δουλεύουν και οι δύο πολλές ώρες, εκείνος έχει τη δική του δουλειά, εκείνη εργάζεται σε μια μεγάλη εταιρεία και, όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις πρώτες συναντήσεις, κάπου ανάμεσα στη δουλειά, στην καθημερινότητα, στα κιλά που θέλει να χάσει και σε κάποια μυοσκελετικά προβλήματα που θέλει να βελτιώσει, άρχισε σιγά σιγά να ξεδιπλώνεται μπροστά μου η ιστορία του.

Έχει ήδη χάσει βάρος.

Τον τελευταίο καιρό όμως έχει κολλήσει.

Κάνει την προσπάθειά του με τη διατροφή, αλλά η ζυγαριά εδώ και αρκετούς μήνες δε φαίνεται ιδιαίτερα πρόθυμη να συνεχίσει τη συνεργασία τους.

Ο διατροφολόγος του λοιπόν τού συνέστησε να ξεκινήσει άσκηση. «Θα σου δώσει ένα boost», του είπε.

Στάθηκα λίγο στη λέξη boost.

Δεν γνωρίζω ασφαλώς τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο διατροφολόγος όταν μίλησε για boost και δε θα ήταν ώριμο εκ μέρους μου να προσπαθήσω να ερμηνεύσω τα λόγια ενός ανθρώπου που δεν ήταν μπροστά μας.

Μπορούσα όμως να του εξηγήσω τι σημαίνει για εμένα η είσοδος της άσκησης στη ζωή ενός ανθρώπου με εγκατεστημένη παχυσαρκία και μάλιστα σε μια στιγμή κατά την οποία η προσπάθεια απώλειας βάρους φαίνεται να έχει βαλτώσει. «Φαντάσου ένα χωράφι», του είπα. «Ένα χωράφι που για χρόνια έχει γεμίσει ζιζάνια και εσύ τώρα αποφασίζεις να το καλλιεργήσεις.

Έχεις αγοράσει τους καλύτερους σπόρους, έχεις επιλέξει τι θέλεις να φυτέψεις και αρχίζεις να τους ρίχνεις στο χώμα.

Τι τύχη πιστεύεις ότι θα έχουν οι σπόροι σου εάν το χωράφι παραμένει όπως ήταν;» Με κοίταζε. «Ε, λοιπόν, κάπως έτσι θέλω να φανταστείς και την άσκηση.

Όχι σαν έναν τρόπο να κάψεις μερικές εκατοντάδες θερμίδες παραπάνω για να ξαναρχίσει επιτέλους να κατεβαίνει η ζυγαριά.

Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα ρηχό για νια περιγράψει όλα όσα μπορεί να κάνει η άσκηση μέσα στο σώμα σου.

Η παχυσαρκία, ιδιαίτερα όταν υπάρχει για χρόνια, συνδέεται συχνά με ένα περιβάλλον χρόνιας χαμηλού βαθμού φλεγμονής και μεταβολικών διαταραχών.

Η συστηματική άσκηση μπορεί να επηρεάσει ευνοϊκά πολλά από αυτά: την ευαισθησία στην ινσουλίνη, τη ρύθμιση της γλυκόζης, τη μυϊκή λειτουργία, τη φυσική κατάσταση, δείκτες φλεγμονής, τη σύσταση του σώματος.

Σαν να αρχίζεις, λίγο λίγο, να περιποιείσαι το χωράφι». Και κάπου εκεί ξαναγύρισα στους σπόρους.

Η διατροφή ασφαλώς εξακολουθεί να είναι εκεί.

Οι σπόροι είναι πολύτιμοι.

Μόνο που τώρα δεν ζητάς απλώς από τον άνθρωπο να τρώει λιγότερο και από τη ζυγαριά να επιβεβαιώνει κάθε εβδομάδα ότι υπήρξε «καλό παιδί». Προσπαθείς παράλληλα να αλλάξεις το ίδιο το βιολογικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει, κινείται, τρώει και μεγαλώνει αυτό το σώμα.

Να δυναμώσεις τους μυς του, να βελτιώσεις τη λειτουργία του, να του επιτρέψεις να κινηθεί περισσότερο και καλύτερα και, ναι, μέσα σε όλο αυτό να δημιουργήσεις καλύτερες προϋποθέσεις και για τη διαχείριση του βάρους του.

Δεν ξέρω αν το χωράφι αποτελεί την επιστημονικότερη εξήγηση που έχω δώσει ποτέ στη ζωή μου.

Μάλλον όχι.

Εκείνον πάντως τον είδα ξαφνικά να λάμπει. «Ναι», μου είπε. «Τώρα το καταλαβαίνω.

Ξεκάθαρα το καταλαβαίνω». Κι εγώ κάπου εκεί σκέφτηκα ξανά πόσα πράγματα γνωρίζουμε ως επαγγελματίες, πόσους μηχανισμούς μπορούμε να περιγράψουμε, πόσες δύσκολες λέξεις μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και πόσο μικρή σημασία έχουν όλα αυτά εάν ο άνθρωπος απέναντί μας φύγει χωρίς να έχει καταλάβει τι του είπαμε.

Σήμερα χρειάστηκε απλώς ένα χωράφι, λίγα ζιζάνια και μερικοί καλοί σπόροι.

Όσο περισσότερο επιστημονικά καταρτισμένος είναι κάποιος, τόσο μεγαλύτερος μπορεί να είναι ο πειρασμός να επιδείξει αυτή τη γνώση όταν απευθύνεται στο κοινό.

Τι πιστεύω: η επιστήμη πρέπει να υπάρχει από κάτω, όχι απαραιτήτως να φαίνεται από πάνω.

Ας το πούμε (αυτό που θέλουμε να πούμε) όσο πιο απλά μπορούμε.

Τα πολλά και τα σύνθετα ας είναι για τα αμφιθέατρα των Πανεπιστημίων. Ασφαλώς το όμορφο ζευγάρι ξεκινάει άσκηση μαζί μας από την ερχόμενη κιόλας εβδομάδα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους