ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Τόλμησες να μπεις εκεί που κάποιοι θεωρούν ότι απαγορεύεται να μπουν οι «άλλοι». Τόλμησες να αμφισβητήσεις ένα πολιτικό σύστημα που για δεκαετίες έμαθε να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και το μεγαλύτερο «έγκλημά» σου; Τους κέρδισες.

Χωρίς να σου παραδώσουν την εξουσία ως οικογενειακή κληρονομιά.

Χωρίς να σου ανοίξουν από πριν όλες τις πόρτες.

Χωρίς να σου πουν: «Έλα, παιδί μου, η θέση είναι δική σου». Και τώρα φοβούνται μήπως το ξανακάνεις.

Γι' αυτό και ξαφνικά θεωρείσαι «πρόβλημα». Γιατί όταν κάποιος αμφισβητεί το κατεστημένο, το κατεστημένο δεν τον χειροκροτεί.

Τον πολεμά. ΑΣ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΑ. Η Ελλάδα δεν είναι οικογενειακή επιχείρηση.

Το κράτος δεν είναι τσιφλίκι κανενός.

Η πρωθυπουργία δεν είναι κληρονομικός τίτλος.

Και η Δημοκρατία δεν προβλέπει ότι για να κυβερνήσεις πρέπει πρώτα να περάσεις από την έγκριση των πολιτικών τζακιών.

Για χρόνια όμως καλλιεργήθηκε η αντίληψη ότι η πολιτική είναι υπόθεση λίγων.

Ότι οι ίδιοι άνθρωποι θα εναλλάσσονται.

Τα ίδια ονόματα θα επιστρέφουν.

Οι ίδιες οικογένειες θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Οι ίδιοι μηχανισμοί θα προστατεύουν τους ίδιους ανθρώπους.

Και ο πολίτης; Ο πολίτης να πληρώνει, να περιμένει και να ψηφίζει.

Μέχρι εκεί.

Ε, λοιπόν, όχι άλλο.

Και όταν η κοινωνία αρχίζει να φωνάζει για διαφθορά, αδικία, ατιμωρησία και έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς, η απάντηση δεν μπορεί να είναι: «Δεν καταλάβατε καλά». Όταν ένας λαός αισθάνεται ότι υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες για τους ισχυρούς και διαφορετικοί για τους απλούς πολίτες, η Δημοκρατία έχει σοβαρό πρόβλημα.

Όχι επειδή διαμαρτύρεται ο λαός.

Αλλά επειδή υπάρχει λόγος να διαμαρτύρεται.

Η κοινωνική αγανάκτηση δεν γεννιέται από το πουθενά.

Χτίζεται χρόνια.

Με κάθε υπόθεση που δεν ξεκαθαρίζει.

Με κάθε σκάνδαλο που ξεχνιέται.

Με κάθε ευθύνη που χάνεται μέσα σε επιτροπές και διαδικασίες.

Με κάθε πολίτη που αισθάνεται ότι η δικαιοσύνη και η πολιτική δεν αντιμετωπίζουν όλους με τον ίδιο τρόπο.

Και κάποια στιγμή η αγανάκτηση γίνεται ψήφος. ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Όχι στο πρόσωπο.

Στην κάλπη.

Γιατί η κάλπη έχει ένα ελάττωμα για όσους θεωρούν την εξουσία κληρονομικό δικαίωμα: Δεν αναγνωρίζει οικογενειακά επώνυμα.

Δεν ενδιαφέρεται αν είσαι γόνος πολιτικής οικογένειας ή αν ξεκίνησες από το μηδέν.

Δεν ενδιαφέρεται ποιον γνωρίζεις.

Δεν ενδιαφέρεται σε ποιο σαλόνι μεγάλωσες.

Ρωτάει μόνο ένα πράγμα: «Σε θέλει ο λαός;» Και αν ο λαός πει «ναι», τότε κανένα πολιτικό τζάκι δεν μπορεί να πει «όχι». Το 2010 η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά τις παθογένειες ενός ολόκληρου μοντέλου διακυβέρνησης.

Δεν πρέπει να περιμένουμε άλλη οικονομική ή θεσμική καταστροφή για να καταλάβουμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Η Δημοκρατία δεν καταστρέφεται μόνο όταν καταργούνται οι εκλογές.

Αποδυναμώνεται όταν ο πολίτης παύει να πιστεύει ότι η ψήφος του μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο.

Γι' αυτό το μήνυμα σήμερα είναι απλό: Δεν χρειαζόμαστε ιδιοκτήτες της εξουσίας.

Χρειαζόμαστε εκπροσώπους.

Δεν χρειαζόμαστε πολιτικές δυναστείες.

Χρειαζόμαστε αξιοκρατία.

Δεν χρειαζόμαστε μηχανισμούς.

Χρειαζόμαστε θεσμούς.

Δεν χρειαζόμαστε πρωθυπουργούς που αισθάνονται ιδιοκτήτες του κράτους.

Χρειαζόμαστε πρωθυπουργούς που θυμούνται κάθε μέρα ότι είναι εντολοδόχοι του ελληνικού λαού.

Και κάτι τελευταίο: Όποιος πιστεύει ότι η Ελλάδα του ανήκει επειδή γεννήθηκε στο «σωστό» σπίτι, ας κοιτάξει την ιστορία.

Κανένα πολιτικό τζάκι δεν είναι αιώνιο.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν.

Τα κόμματα αλλάζουν.

Οι συσχετισμοί αλλάζουν.

Οι κοινωνίες ξυπνούν.

Και όταν έρθει η ώρα της κάλπης, δεν ψηφίζουν τα τζάκια.

Ψηφίζει ο λαός.

Και τότε θα φανεί ποιος πραγματικά έχει την εξουσία. Η Ελλάδα δεν έχει ιδιοκτήτες.

Έχει κυρίαρχο λαό.

Και σε όσους ρωτούν: «Ποιος είσαι εσύ, κύριε, που θέλεις να τους πάρεις την εξουσία;» Η απάντηση είναι μία: Ένας Έλληνας πολίτης. Όπως όλοι οι υπόλοιποι. Και η Δημοκρατία τού δίνει ακριβώς το ίδιο δικαίωμα με αυτούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους