Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι αλλάζει βαθιά μέσα σου όταν η παρουσία του άλλου παύει να είναι απαραίτητη για να αισθάνεσαι ασφαλής με τον εαυτό σου.

Όχι όταν πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν χρειάζεσαι κανέναν.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα δύναμη· κάποιες φορές είναι άμυνα.

Αλλά όταν ανακαλύπτεις ότι μπορείς να χρειάζεσαι, να αγαπάς, να δένεσαι και ταυτόχρονα να μη χάνεις τον εαυτό σου από τον φόβο μήπως χάσεις τον άλλον.

Γιατί όταν φοβάσαι πολύ τη μοναξιά, μπορεί να δεχτείς πράγματα που σε πληγώνουν μόνο και μόνο για να μη φύγει κάποιος.

Μπορεί να σωπάσεις εκεί που χρειάζεται να μιλήσεις.

Να μικρύνεις τις ανάγκες σου για να μη θεωρηθούν «πολλές». Να ανέχεσαι ασυνέπεια, απόσταση, απαξίωση.

Να κυνηγάς μια απάντηση, λίγη προσοχή, μια επιβεβαίωση.

Να λες «δεν πειράζει», ενώ πειράζει πολύ.

Και τότε ο φόβος της απώλειας γίνεται το ευάλωτο σημείο σου.

Δεν χρειάζεται μάλιστα ο άλλος να σε χειρίζεται συνειδητά.

Αρκεί να έχεις πειστεί εσύ ότι η αποχώρησή του θα είναι πιο οδυνηρή από την παραμονή σου σε κάτι που σε φθείρει.

Εκεί αρχίζουν οι μεγάλες εκπτώσεις.

Δικαιολογείς όσα σε πληγώνουν.

Περιμένεις αλλαγές που συνεχώς αναβάλλονται.

Ερμηνεύεις ψίχουλα ενδιαφέροντος ως απόδειξη αγάπης.

Επενδύεις περισσότερο σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει η σχέση παρά σε αυτό που πραγματικά είναι.

Γιατί, όταν αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να χάσεις κάποιον, δυσκολεύεσαι και να τον δεις καθαρά.

Όταν όμως έχεις μάθει να στέκεσαι και μόνος, κάτι μετακινείται.

Μπορείς να αγαπάς χωρίς να παρακαλάς.

Να επιθυμείς χωρίς να εξαρτάς την αξία σου από το αν θα σε επιθυμήσουν.

Να δένεσαι χωρίς να παραδίδεις τα όριά σου.

Να ακούς το «δεν μπορώ» του άλλου χωρίς να προσπαθείς ατελείωτα να το μετατρέψεις σε «θα μπορέσω κάποτε». Να βλέπεις τη συμπεριφορά του και όχι μόνο τις προθέσεις που του αποδίδεις.

Και, ίσως το δυσκολότερο, να αποδέχεσαι ότι κάποιες φορές μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο και παρ’ όλα αυτά η σχέση μαζί του να μη σου κάνει καλό.

Η μοναχικότητα που έχεις μάθει να αντέχεις δεν σε κάνει λιγότερο σχεσιακό άνθρωπο.

Σε κάνει περισσότερο ελεύθερο μέσα στη σχέση.

Γιατί ο άλλος παύει να είναι το πρόσωπο που πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσεις και γίνεται ο άνθρωπος που καθημερινά επιλέγεις — και που χρειάζεται επίσης να σε επιλέγει.

Αυτό είναι αμοιβαιότητα.

Δεν είμαι μαζί σου επειδή τρομάζω στην ιδέα ότι θα φύγεις.

Δεν συμφωνώ με όλα για να μη θυμώσεις.

Δεν εγκαταλείπω τα όριά μου για να εξασφαλίσω την παρουσία σου.

Δεν γίνομαι μικρότερος για να χωρέσω σε αυτό που μπορείς να μου προσφέρεις.

Μένω επειδή αυτό που δημιουργούμε έχει χώρο και για τους δύο.

Και αν κάποτε χρειαστεί να φύγω, δεν σημαίνει ότι δεν αγάπησα.

Μπορεί να σημαίνει ότι έπαψα να θεωρώ την αυτοεγκατάλειψη απόδειξη αγάπης.

Γιατί δύναμη δεν είναι να μη χρειάζεσαι κανέναν.

Δύναμη είναι να χρειάζεσαι τους ανθρώπους, να τους αγαπάς βαθιά, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να δεθεί, χωρίς να τον χάνεις για να τους κρατήσεις. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους