Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ολοι μας είμαστε παιδιά που προσπαθούμε να κατανοήσουμε το ακατανόητο οταν μιλάμε για τον Θεό.

Κάποτε ο γιος μου παρατηρώντας το internet, τον router στο σπιτι μας , και μετά απο μια σειρά διακοπών και προσπαθώντας να κατανοήσει τι είναι το wifi με είχε ρωτήσει. «Μπαμπά, πώς πηγαίνει το Internet από το router στο κινητό μου;» Προσπάθησα λοιπόν να του εξηγήσω , με όσο πιο απλό τρόπο γινεται, ότι η πληροφορία μεταδίδεται χωρίς να υπάρχει κάποιο καλώδιο ανάμεσα στις δύο συσκευές.

Προβληματίστηκε με την μη ύπαρξη καλωδίου και το αόρατο της διαδικασίας. «Δηλαδή το router στέλνει αόρατες κλωστές στο κινητό;» «Όχι ακριβώς», του απάντησα. «Αλλά κάτι αόρατο ταξιδεύει από εκεί μέχρι εδώ;» «Με έναν τρόπο, ναι.

Προς το παρόν μπορείς να το σκέφτεσαι έτσι.» Λίγο αργότερα , στις προσπάθειες μου για επίλυση των προβλημάτων των διακοπών του με είδε να ετοιμάζομαι να κλείσω το router. «Μην το κλείσεις! Θα κοπεί το Internet.» Το παιδί είχε δίκιο.

Οι αόρατες κλωστές που φαντάζεται δεν υπάρχουν.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει εκείνο που προσπαθεί να κατανοήσει μέσω αυτής της εικόνας.

Χρόνια αργότερα θα μάθει για ηλεκτρομαγνητικά κύματα, συχνότητες, πακέτα δεδομένων και ασύρματα δίκτυα.

Τότε δεν θα ανακαλύψει ότι το Wi-Fi που γνώριζε ως παιδί δεν υπήρχε.

Θα ανακαλύψει ότι υπήρχε, αλλά δεν ήταν όπως μπορούσε τότε να το φανταστεί.

Ας σκεφτούμε τώρα ένα άλλο παιδί.

Ακούει στην Εκκλησία ότι ο Χριστός «κάθεται εκ δεξιών του Πατρός». Στο μυαλό του σχηματίζεται αμέσως μια εικόνα.

Κάπου ψηλά στον ουρανό υπάρχει ένας τεράστιος θρόνος.

Δίπλα του ένας δεύτερος. Ο Πατέρας κάθεται στον έναν και ο Χριστός στον άλλον.

Μεγαλώνοντας μαθαίνει ότι ο Θεός δεν είναι ένα σωματικό ον που κατοικεί σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο του φυσικού σύμπαντος.

Καταλαβαίνει ότι ο θρόνος αποτελεί εικόνα της βασιλείας, της κυριαρχίας και της δόξας του Θεού και ότι το «εκ δεξιών» δεν περιγράφει μια γεωγραφική θέση δίπλα σε έναν σωματικό Πατέρα.

Τι πρέπει λοιπόν να συμπεράνει; Ότι αυτό που πίστευε ήταν ψέμα; Ή ότι η εικόνα που είχε σχηματίσει για να το κατανοήσει ήταν πολύ μικρή για την πραγματικότητα στην οποία αναφερόταν; Όπως με το Wi-Fi, η εγκατάλειψη της παιδικής εικόνας δεν συνεπάγεται την εξαφάνιση εκείνου που η εικόνα προσπαθούσε να περιγράψει.

Μόνο που εδώ υπάρχει μια τεράστια διαφορά.

Στην πρώτη ιστορία το παιδί μεγαλώνει.

Κάποτε μπορεί να σπουδάσει φυσική ή τηλεπικοινωνίες και να καταλάβει σε πολύ μεγάλο βαθμό τι πραγματικά συμβαίνει ανάμεσα στο router και στο κινητό του.

Απέναντι όμως στον Θεό, πότε ακριβώς μεγαλώνουμε τόσο ώστε να μπορούμε να πούμε το ίδιο; Ποιος ανθρώπινος νους μπορεί να ισχυριστεί ότι έφτασε στο σημείο όπου δεν χρειάζεται πλέον εικόνες, λέξεις, αναλογίες και σύμβολα για να προσεγγίσει το άπειρο; Ίσως εδώ βρίσκεται κάτι που εύκολα ξεχνάμε.

Όταν μιλάμε για τον Θεό, όλοι είμαστε παιδιά.

Μπορεί να αλλάζουν οι εικόνες μας.

Μπορεί να γίνονται πιο ώριμες, πιο σύνθετες, περισσότερο θεολογικά επεξεργασμένες.

Μπορεί ακόμη να χρειαστεί να εγκαταλείψουμε κάποιες από αυτές.

Αλλά η κατάρρευση μιας εικόνας του Θεού δεν είναι από μόνη της κατάρρευση του Θεού.

Όπως το παιδί που ανακαλύπτει ότι δεν υπάρχουν αόρατες κλωστές ανάμεσα στο router και στο κινητό του δεν απέδειξε ότι δεν υπάρχει Wi-Fi. Ανακάλυψε απλώς ότι η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που μπορούσε κάποτε να φανταστεί.

Ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα ταπεινότητας για την πίστη: Δεν χρειάζεται να χωρέσει ο Θεός στο μυαλό μας για να υπάρχει.

Ίσως το ακριβώς αντίθετο.

Αν μπορούσε να χωρέσει ολόκληρος εκεί, τότε θα έπρεπε να αναρωτηθούμε αν αυτό που περιγράφουμε είναι πράγματι ο Θεός ή απλώς η εικόνα που κατασκευάσαμε γι' Αυτόν. Θανάσης - Ακτήμονας της Οδού @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους