Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα προσωπεία της ανήθικης και σιχαμερής ιστορίας και τα Carmina Burana Γλαύκωψ Στέφανος Είδος: Ευτράπελα / Ιστορία / Αναγωγές / Καυστική Σάτιρα / Λιβελογράφημα (Pamphlet) / Πολιτισμικό & Κοινωνικό Δοκίμιο (Cultural Essay) / Ιστορικός Αναθεωρητισμός (Historical Revisionism - σε εκλαϊκευμένη μορφή) Οι μικροαστοί και μεγαλοαστοί που φορούν τα καλά τους, βάζουν τα ακριβά τους αρώματα και πληρώνουν πανάκριβα εισιτήρια στο Μέγαρο Μουσικής για να ακούσουν με δέος και κατάνυξη το Carmina Burana, στην πραγματικότητα χειροκροτούν έναν ύμνο στον εμετό των μεθυσμένων, στούς οίκους ανοχής και στον τζόγο των λιποτακτών.

Το ίδιο συμβαίνει και όταν πολιτικά κόμματα (όπως το ιστορικό ΠΑΣΟΚ στις συγκεντρώσεις του) ή επικές χολιγουντιανές παραγωγές χρησιμοποιούν το O Fortuna για να προκαλέσουν ρίγη συγκίνησης και δέους, αγνοώντας ότι το κομμάτι μιλάει για τη Μοίρα που μας σέρνει όλους στη λάσπη.

Για να δέσετε όλες τις αναφορές σας σε ένα ενιαίο, πανίσχυρο νόημα, δείτε πώς να το διατυπώσετε στην φαντασία σας, ενθυμούμενοι τους μεγάλους της «ανήθικης» λογοτεχνίας. Η Μεγάλη Αστική Γελοιότητα: Από το Καπηλειό στο Μέγαρο Όταν βλέπω στις ταινίες πεντακάθαρους ιππότες με γυαλιστερές πανοπλίες να καλπάζουν σε ανθισμένα δάση, ή όταν παρακολουθώ σημερινούς αστούς, μικροαστούς και μεγαλοαστούς να πληρώνουν εισιτήριο στο Μέγαρο για να δουν μια ορχήστρα σπουδαγμένων μουσικών να παίζει Carmina Burana—ή ακόμα και πολιτικά κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, να το χρησιμοποιούν για να ντύσουν τις «επικές» τους παρουσιάσεις—όχι απλώς γελάω.

Μέσα μου σκάει ένα τρανταχτό γέλιο μπροστά στην απόλυτη ανθρώπινη υποκρισία.

Όλη αυτή η δήθεν σοβαροφάνεια και η ανάγκη για «υψηλή κουλτούρα» καταρρέει κάτω από το βάρος της ιστορικής αλήθειας.

Αυτό το αστικό κοινό, που συγκινείται από τη μεγαλειώδη μουσική του Carl Orff, στην πραγματικότητα χειροκροτεί στίχους που γράφτηκαν από άπλυτους, περιπλανώμενους φοιτητές για να υμνήσουν πόρνες, μαστρωπούς, ζαριάκηδες και πότες της εποχής.

Και εκεί, σε αυτή τη θεατρική παράσταση των σαλονιών, το μυαλό μου πηγαίνει αμέσως στους μεγάλους ανατομείς της ανθρώπινης σάρκας και της «ανηθικότητας». Α Στον Πετρώνιο και τα ξέφρενα συμπόσιά του: Όπου η ρωμαϊκή υψηλή κοινωνία ξερνούσε έτσι απλώς για να μασήσει περισσότερη τροφή ξανά, αποδεικνύοντας ότι πίσω από τα χρυσά στεφάνια κρυβόταν πάντα η ίδια ζωώδης ανάγκη για υπερβολή και σήψη. Β Στον Βοκάκιο και τις πιο ευγενικές, αβρές απιστίες του: Που στο Δεκαήμερο ξεγύμνωσε το πουριτανικό προσωπείο των ευγενών και των μοναχών, δείχνοντας ότι κάτω από τα μεταξωτά ράσα έκαιγε πάντα η ίδια «ανήθικη» επιθυμία. Γ Στον Πιέτρο Αρετίνο και την ξεδιάντροπη ειλικρίνειά του: Τον «μάστιγα των ηγεμόνων», που δεν φοβήθηκε να περιγράψει τις ερωτικές στάσεις και τη διαφθορά του Βατικανού με το όνομά τους, σπάζοντας κάθε βιτρίνα ευγένειας. Δ Στον Μαζόχ, για να δούμε πώς η ανηθικότητα φοράει και γάντια από βελούδο και γουνίτσες: Δείχνοντας ότι ο πόνος, η υποταγή και τα ένστικτα μετατρέπονται σε υψηλή τέχνη και τελετουργικό, αρκεί να ξέρεις να τα ντύσεις με την κατάλληλη «πολυτέλεια». Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Οι ιππότες της «καθαρότητας» ήταν μπίχλες που σάπιζαν μέσα σε μεταλλικές χημικές τουαλέτες επειδή φοβούνταν το νερό του Θεού, και οι σημερινοί αστοί αποθεώνουν το περιθώριο του Μεσαίωνα, αρκεί αυτό να σερβίρεται με παπιγιόν, βιολιά και βελούδινα γάντια. Αποσπάσματα Θα σας τα παραδώσω αυθεντικά και ωμά, όπως ακριβώς ταιριάζουν στην ανάλυσή μας.

Οι τέσσερις μεγάλοι ανατομείς της ανθρώπινης φύσης, ο καθένας με το δικό του χαρακτηριστικό «χτύπημα» 1. Ο Πετρώνιος και τα ξέφρενα συμπόσια (Σατυρικόν - Το Συμπόσιο του Τριμαλχίωνα) «Αμέσως μετά μπήκαν τρεις υπηρέτες που φορούσαν άσπρους χιτώνες.

Οι δύο από αυτούς άρχισαν να πλένουν τα πόδια των καλεσμένων με αρωματισμένο κρασί, ενώ ο τρίτος μάζευε τα αποφάγια από το πάτωμα με μια ασημένια σκούπα.

Τότε ο ίδιος ο Τριμαλχίων, αφού ανακούφισε την κοιλιά του μπροστά σε όλους, φώναξε: "Κανένας μας δεν γεννήθηκε συμπαγής / σκληρός σαν πέτρα.

Πιστέψτε με, φίλοι μου, το να κρατάς τα αέρια μέσα σου είναι καθαρό βασανιστήριο.

Είναι το μόνο πράγμα που ούτε ο ίδιος ο Δίας δεν γίνεται να απαγορεύσει.

Επομένως, αν κάποιος από εσάς θέλει να βγει για την ανάγκη του, μην ντραπεί καθόλου, όλα είναι έτοιμα έξω — ακόμα και ζεστό νερό και λεκάνες!"» 2. Ο Βοκάκιος και οι αβρές απιστίες (Δεκαήμερο - 3η Ημέρα, 1η Ιστορία) «Υπάρχουν πολλοί άνδρες και γυναίκες τόσο ανόητοι, που πιστεύουν ακράδαντα ότι μόλις μια κοπέλα βάλει το λευκό πέπλο στο κεφάλι και τη αμαυρή κουκούλα των μοναχών, παύει πια να είναι γυναίκα και να νιώθει τις γυναικείες επιθυμίες... Σαν να θεωρούν ότι η κουκούλα μετατρέπει τη σάρκα σε πέτρα ή σίδερο.

Έτσι, ο νεαρός Μασέτο, προσποιούμενος τον κωφάλαλο κηπουρό στο μοναστήρι, κατάφερε να οδηγήσει τις μοναχές—τη μία μετά την άλλη, και τελικά την ίδια την Ηγουμένη—στο κρεβάτι του.

Όλες τους ανακάλυψαν με απόλαυση ότι η αγνότητα που υπόσχονταν στα λόγια, λύγιζε πανεύκολα μπροστά στην κρυφή αλήθεια της σάρκας.» 3. Ο Πιέτρο Αρετίνο και η ξεδιάντροπη ειλικρίνεια (Συλλογισμοί) «Μην μου μιλάς για αυτούς τους υποκριτές τους Καρδινάλιους και τους ευγενείς που περπατούν στους δρόμους της Ρώμης με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια στραμμένα στον ουρανό, λες και συλλογίζονται το Άγιο Πνεύμα.

Μόλις πέσει η νύχτα και κλειστούν στα δωμάτιά τους, πετούν τα μεταξωτά τους ράσα, βγάζουν τα προσωπεία των θεοφοβούμενων πιστών και γίνονται χειρότεροι από τους χοίρους.

Ψάχνουν τις ίδιες πόρνες που τη μέρα καταριούνται από τον άμβωνα, και πληρώνουν χρυσάφι για να ικανοποιήσουν βίτσια που θα έκαναν ακόμα και τους μαστρωπούς των καπηλειών να κοκκινίσουν.

Η μόνη τους διαφορά από τον κοινό λαό είναι ότι αυτοί έχουν τα λεφτά να αγοράζουν τη σιωπή.» 4. Ο Μαζόχ και η ανηθικότητα με βελούδινα γάντια (Η Αφροδίτη με τη Γούνα) «"Είμαι σκληρή, ναι," είπε η Βάντα, καθώς τύλιγε τον εαυτό της μέσα στη βαριά, πολυτελή της γούνα και με κοίταζε με εκείνα τα ψυχρά, γαλήνια μάτια. "Αλλά η φύση δεν είναι το ίδιο σκληρή; Ο έρωτας δεν γνωρίζει ισότητα, Σεβερίν.

Γνωρίζει μόνο τον κυρίαρχο και τον υποταγμένο, αυτόν που επιβάλλει τον πόνο και αυτόν που τον δέχεται με λατρεία.

Αν θέλεις να είσαι δικός μου, θα υπογράψεις αυτό το συμβόλαιο.

Θα είσαι ο σκλάβος μου, θα φοράς τις αλυσίδες σου κάτω από τα μεταξωτά σου ρούχα, και όταν σε διατάζω να φιλήσεις το πόδι μου, θα το κάνεις νιώθοντας την απόλυτη έκσταση, ξέροντας ότι η υποταγή σου είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή της ελευθερίας σου."» Βλέποντας αυτά αναγνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι πάντα έκαναν τα ίδια, είτε φορούσαν ρωμαϊκή τήβεννο, είτε μεσαιωνική πανοπλία, είτε γούνα, είτε σημερινό σμόκιν για το Μέγαρο Μουσικής. 5. Carmina Burana Οι Γολιάρδοι που τα έγραψαν απέρριπταν τον αυστηρό τρόπο ζωής της Εκκλησίας και των ευγενών.

Αντί για ιππότες και πριγκίπισσες, πρωταγωνιστές στα τραγούδια τους είναι οι άνθρωποι του δρόμου και των καπηλειών.

Για να καταλάβετε το μέγεθος της «ανηθικότητας» για τα δεδομένα του Μεσαίωνα, δείτε μερικά παρακάτω χαρακτηριστικά παραδείγματα μέσα από τη συλλογή In Taberna Quando Sumus («Όταν είμαστε στο καπηλειό»): Ένας απόλυτος ύμνος στο αλκοόλ.

Οι στίχοι περιγράφουν πώς πίνουν όλοι ανεξαιρέτως—ο μοναχός, ο στρατιώτης, ο παπάς, ο κυβερνήτης, ο φτωχός, ο πλούσιος, ο ανοικτόδερμος και ο σκουρόδερμος —μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους και να μείνουν χωρίς καθόλου λεφτά. Adest Multus Cocus («Ο Μαστρωπός»): Υπάρχουν ποιήματα που μιλούν ανοιχτά για τους ανθρώπους που διοικούσαν τους οίκους ανοχής της εποχής, καθώς και για τις γυναίκες που εργάζονταν εκεί, περιγράφοντας τις σαρκικές απολαύσεις χωρίς καμία ντροπή ή λογοκρισία.

Iacemur in Ludo («Το παιχνίδι των ζαριών»): Τραγούδια αφιερωμένα στον τζόγο, όπου οι παίκτες ποντάρουν ακόμα και τα ίδια τους τα ρούχα, καταλήγοντας να βγαίνουν γυμνοί στο κρύο επειδή τα έχασαν όλα στα ζάρια.

Ας ξεχάσουμε τα δήθεν «ιπποτικά σοβαρά» και ας πάμε στα «ταβερνιάρικα ανήθικα». Τα Carmina Burana δεν είναι καθόλου «ιερά» Είναι το μεσαιωνικό ισοδύναμο ενός πολύ uderground group chat φοιτητών θεολογίας και περιπλανώμενων κληρικών (των περίφημων goliards). Μέσα στους 24 στίχους που διάλεξε ο Orff (και στους εκατοντάδες που υπάρχουν στο χειρόγραφο) βρίσκεις: Ποιήματα για το πόσο γαμάει η τύχη το «O Fortuna» — το οποίο ακούγεται επικό, αλλά λέει για το πόσο σε γαμάει η ζωή). Τραγούδια για μέθη, χαρτοπαιξία και χρεοκοπία στην ταβέρνα.

Ερωτικές ωδές που θα έκαναν και σημερινό OnlyFans να κοκκινίσει.

Σατιρικά κείμενα που κοροϊδεύουν παπάδες, μοναχούς και γενικά όποιον προσποιείται αγιότητα ενώ πίνει και γαμάει στα κρυφά.

Δηλαδή: από την ταβέρνα κατευθείαν στο… κρεβάτι (ή στο πάτωμα της ταβέρνας). Πολύ «ανήθικες ιστορίες» ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα.

Εδώ ακριβώς έχουμε την γελοιότητα όταν βλέπουμε στην ταινία για τον Αρθούρο τούς ιππότες και το άγιο δισκοπότηρο και τα σχετικά: Ειδικά όταν βλέπουμε τούς ιππότες να καλπάζουν με τους ίππους τους σε δάσος με άνθη πεντακάθαροι.

Εδώ μπαίνει η ωραία σύνδεση με το Excalibur και τις πανοπλίες: Οι φτωχοί ιππότες με την πλήρη ασημένια καθαρή γυαλιστερή πανοπλία (ειδικά από τον 14ο-15ο αιώνα και μετά) έκαναν την ανάγκη τους εύκολα.

Η πανοπλία ήταν σαν μεταλλικό κονσερβοκούτι: χρειαζόταν βοήθεια για να τη βάλεις και να τη βγάλεις, και σε μάχη ή πολύωρη ιππασία… ναι, πολλοί απλώς «τα έκαναν πάνω τους». Η οσμή του ιπποτισμού Οι ταινίες μάς δείχνουν τον Λάνσελοτ και τον Αρθούρο να μοσχοβολούν, αλλά η πραγματικότητα ήταν μια κινούμενη υγειονομική βόμβα.

Μέσα στην κλειστή πανοπλία, κάτω από τον καυτό ήλιο, ο ιδρώτας, τα ούρα και τα κόπρανα αναμειγνύονταν με το λίπος που έβαζαν στα μέταλλα για να μην σκουριάσουν.

Ένας ιππότης που κάλπαζε σε ένα «δάσος με άνθη» μύριζε από εκατό μέτρα μακριά, προκαλώντας ανακάτωμα σε όποιον τον πλησίαζε. Το Άγιο Δισκοπότηρο της... δυσεντερίας Η μεγαλύτερη απειλή για αυτούς τους «πεντακάθαρους» στρατιώτες δεν ήταν το σπαθί του εχθρού, αλλά οι ασθένειες.

Στις εκστρατείες, η δυσεντερία και η διάρροια θέριζαν τους στρατούς.

Όταν ένας ιππότης πάθαινε κρίση δυσεντερίας την ώρα της μάχης ή της πορείας, η πανοπλία μετατρεπόταν σε έναν μεταλλικό τάφο γεμάτο ακαθαρσίες.

Πολλά ιστορικά αρχεία επιβεβαιώνουν ότι ευγενείς πέθαναν από μολύνσεις που προκλήθηκαν από τις ίδιες τους τις αναγκαιότητες μέσα στα «κονσερβοκούτια» τους. Οι Γολιάρδοι εναντίον των Ιπποτών Εδώ ακριβώς κλειδώνει η σύνδεση με τα Carmina Burana.

Οι περιπλανώμενοι φοιτητές που έγραψαν αυτά τα τραγούδια έβλεπαν καθημερινά αυτή την υποκρισία.

Γι' αυτό σνόμπαραν τους «ευγενείς» ιππότες και τις κυρίες των τιμών.

Προτιμούσαν την ειλικρίνεια του καπηλειού, όπου ο κόσμος ήταν όντως ακάθαρτος, αλλά τουλάχιστον δεν το έκρυβε πίσω από γυαλιστερές ασημένιες λαμαρίνες και ψεύτικους όρκους αγνότητας.

Υπάρχουν ιστορικές αναφορές και πρακτικές συμβουλές της εποχής που περιγράφουν για: Ειδικά «ανοίγματα» ή σχεδιασμό για να μην γεμίζει εντελώς η πανοπλία.

Το γεγονός ότι μετά από μέρες εκστρατείας μύριζαν σαν… κινούμενα αποχωρητήρια, παρόμοια με αυτά που τοποθετούν οι δήμοι σε λαϊκές αγορές πανηγύρια.

Αυτά μέσα έχουν δύο βασικούς εχθρούς του ανθρώπου να παραμονεύουν πότε θα μπεί κάποιος για να τον αποσύρουν από τον μάταιο τούτο κόσμο: Εχθρός Α η αδιαστική μυρουδιά και τα ανθεκτικά μικρόβια ιοί μύκητες βακτήρια και Β Εχθρός τα χημικά που καθαρίζουν αυτές τις φονικές κονσέρβες.

Επίσης ας μην παρακάμψουμε πως την εποχή των ιπποτών το πλύσιμο ήταν πολυτέλεια, αλλά και εχθρός τού Θεού, διότι όταν πλενόσουν άνοιγαν οι πόροι τού δέρματος και εισέρχονταν στο σώμα τα κακόβουλα πνεύματα.

Οι περισσότεροι ήταν κυριολεκτικά μπίχλες με γυαλιστερό μέταλλο από πάνω.

Η μεσαιωνική «Χημική Τουαλέτα» και ο τρόμος του νερού Αν νομίζουμε ότι οι σημερινές χημικές τουαλέτες στις λαϊκές αγορές είναι εστίες θανάτου λόγω της αποπνικτικής μυρωδιάς, των ανθεκτικών μικροβίων και των τοξικών χημικών, οι πανοπλίες των ιπποτών ήταν ο ζωντανός πρόγονος τους.

Μόνο που τότε, δεν υπήρχε κανένα «χημικό» για να απολυμάνει το εσωτερικό τους.

Και εδώ έρχεται η μεγαλύτερη ειρωνεία: ο ιππότης δεν θα έβγαζε την πανοπλία για να πλυθεί, γιατί το ίδιο το πλύσιμο θεωρούνταν εχθρός του Θεού και της υγείας.

Η μεσαιωνική ιατρική (και η Εκκλησία) πίστευε ακράδαντα ότι το ζεστό νερό άνοιγε τους πόρους του δέρματος.

Από αυτές τις ανοιχτές «κερκόπορτες» του σώματος, πίστευαν ότι εισέρχονταν τα κακόβουλα πνεύματα, οι μιασματικοί αέρηδες και οι ασθένειες.

Το να είσαι άπλυτος, γεμάτος στρώματα ακαθαρσιών και πουρί, θεωρούνταν σχεδόν ασπίδα προστασίας και ένδειξη ευσέβειας (καθώς η υπερβολική φροντίδα του σώματος παρέπεμπε σε αμαρτωλή φιλαρέσκεια). Οι «ένδοξοι» ιππότες, λοιπόν, ήταν κυριολεκτικώς μπίχλες με γυαλιστερό μέταλλο από πάνω, που σάπιζαν ζωντανοί μέσα στο ίδιο τους το ιδρωμένο δέρμα για να μην «μολυνθούν» από το νερό.

Οπότε φαντάσου την εικόνα: Ο περήφανος ιππότης κατεβαίνει από το κάστρο με την πανοπλία του να γυαλίζει στον ήλιο… και από κάτω μυρίζει σαν ταβέρνα μετά από τριήμερο ξεφάντωμα των goliards.

Ακριβώς το είδος ανθρώπου που θα τραγουδούσε «O Fortuna» ενώ προσπαθεί να μην στάξει τίποτα από τις αρθρώσεις της πανοπλίας.

Θέλεις κι άλλη δόση ανήθικων μεσαιωνικών ιστοριών; Ας συνεχίσω με τα πιο πικάντικα ποιήματα των Carmina Burana και με ακόμα πιο λεπτομερείς (και χιουμοριστικές) περιγραφές του τι πραγματικά συνέβαινε κάτω από την πανοπλία αλλά και στις ταβέρνες.

Εσύ είσαι ένας όμοιος με αυτούς; που ξέρεις να κάθεται στην ταβέρνα, να σηκώνει το ποτήρι και να διηγείται τις ανήθικες ιστορίες με το σωστό μείγμα ειρωνείας και γέλιου, χωρίς να καταλήγει σε σκηνές που θα έκαναν ακόμα και τον Ντε Σαντ να πει «ρε παιδιά, λίγο μέτρο». Πάμε λοιπόν.

Οδηγοί μας απόψε: Πετρώνιος, Βοκάκιος, Αρετίνο και λίγο Μαζόχ (για το πικάντικο φινίρισμα). Όλοι τους ειδικοί στην τέχνη του «πώς να γλεντήσεις μέχρι να ξεχάσεις ότι υπάρχει αύριο». Η Ταβέρνα ως Ιερό της Ανηθικότητας Στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή ταβέρνα δεν πήγαινες απλώς να πιεις.

Πήγαινες να ζήσεις το πλήρες πρόγραμμα: οίνο που σε κάνει να βλέπεις διπλά, ζάρια που σε αφήνουν χωρίς πουκάμισο, και παρέα που σε αφήνει χωρίς… άλλες αναστολές.

Η μεγάλη εικόνα Από τα Carmina Burana ως τον Αρετίνο υπάρχει μια συνεχής γραμμή: η ταβέρνα ήταν ο χώρος όπου ο μεσαιωνικός και αναγεννησιακός άνθρωπος έβγαζε προσωρινώς το προσωπείο της ευσέβειας.

Εκεί οι ιππότες (που, όπως είπαμε, μύριζαν ήδη αρκετά από την πανοπλία) ξεχνούσαν την τιμή, οι κληρικοί την αγνότητα και οι φοιτητές τα βιβλία τους.

Και το πιο ωραίο; Όλοι αυτοί οι συγγραφείς το αφηγούνται με χαμόγελο.

Δεν ηθικολογούν, δεν σοκάρουν για το σοκ.

Απλώς δείχνουν τον άνθρωπο όπως είναι όταν πιστεύει ότι κανείς δεν τον κοιτάει… και μετά γελάνε μαζί του. Ο Πετρώνιος και τα ξέφρενα συμπόσια. Ο Βοκάκιος και τις πιο ευγενικές αβρές απιστίες. Ο Αρετίνος και την ξεδιάντροπη ειλικρίνειά του. Ο Μαζόχ για να δούμε πώς η ανηθικότητα φοράει και γάντια από βελούδο; Ο οίνος ακόμα ρέει.

Καθώς ο νοθευμένος οίνος (νερό, ξίδι και κάτι που πιθανόν ήταν κάποτε σταφύλι) κατεβαίνει σαν τιμωρία, ξυπνάνε πράγματι αυτές οι υπέροχες υπάρξεις.

Οι μαινάδες της ταβέρνας.

Όχι οι αρχαίες διονυσιακές με τα κισσοστεφάνια και τα ελαφριά πέπλα, αλλά οι σύγχρονές, ξεπεσμένες, χοντρές νύμφες του μεσαιωνικού άπλυτου κολλώδους πάτου.

Χαμογελούν πλατιά με τα σάπια δόντια τους — ένα χαμόγελο που μοιάζει περισσότερο με προειδοποίηση παρά με πρόσκληση.

Και η μυρωδιά… αχ, η μυρωδιά.

Αυτή η χαρακτηριστική «αρωματική απλυσιά» της εποχής.

Μια υπέροχη σύνθεση από ιδρώτα πολλών ημερών, καπνό, λίπος και κάτι απροσδιόριστο που προτιμάς να μην αναγνωρίσεις.

Μιμούνται πιστά τους άρχοντες, οι οποίοι πράγματι θεωρούσαν το συχνό πλύσιμο σχεδόν αμαρτία ή τουλάχιστον ένδειξη ύποπτης ματαιοδοξίας. «Το νερό ανοίγει τους πόρους και αφήνει τις αρρώστιες να μπουν», έλεγαν.

Οπότε καλύτερα να μένεις ευλογημένα άπλυτος και να μυρίζεις σαν ζωντανό αποχωρητήριο.

Και τότε αρχίζουν οι σφαλιάρες.

Παχιές παλάμες, βαριές σαν σακιά αλεύρι, πέφτουν στα κεφάλια, στις πλάτες, στους ώμους των θαμώνων με τον ενθουσιασμό ιεροτελεστίας.

Κάθε χαστούκι συνοδεύεται από ξεφωνητό, γέλιο και ακόμα ένα ποτήρι οίνου που χύνεται κάπου.

Οι θαμώνες χάνουν τελείως το μέτρημα: μέτρημα ποτηριών, μέτρημα σφαλιαρών, μέτρημα αξιοπρέπειας.

Κάποιος προσπαθεί να σηκωθεί για να διαμαρτυρηθεί και πέφτει πάνω σε άλλον που ήδη ροχαλίζει με το πρόσωπο μέσα στο ξύλινο τραπέζι. Ο Πετρώνιος θα χαμογελούσε ειρωνικά από τη γωνία. Ο Βοκάκιος θα σημείωνε την ιστορία για να την αφηγηθεί αργότερα στους φίλους του στην εξοχική βίλα. Ο Αρετίνος θα έγραφε αμέσως ένα σονέτο γεμάτο χοντρά λογοπαίγνια.

Και ο Μαζόχ… ο Μαζόχ ίσως να παρατηρούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πόσο πρόθυμα κάποιοι δέχονταν τις σφαλιάρες, σαν να υπήρχε μια παράξενη ηδονή μέσα στην ταπείνωση και τη βρωμιά.

Εμείς απλώς συνεχίζουμε να πίνουμε.

Ο οίνος είναι χείριστος, οι νύμφες είναι τρομακτικές, η ατμόσφαιρα είναι απλυσιά και χάος… και κάπως έτσι η ταβέρνα γίνεται για λίγο ο πιο ζωντανός και ειλικρινής τόπος στον κόσμο.

Άλλη μία γουλιά; Ή περιμένουμε να δούμε ποιος θα φάει την επόμενη σφαλιάρα; #λογοτεχνία #εκδοσεις #βιβλίο #βιβλία #συγγραφείς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους