Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τότε που ήμουν παιδί, ζούσα μέσα σε μια όμορφη αυταπάτη: πως όλα μου ανήκαν.

Ο ουρανός, οι δρόμοι, η χαρά, η αγάπη… ακόμη και η απέραντη θάλασσα.

Γιατί μεγάλωσα; Πότε ακριβώς έμαθα να αντικαθιστώ το θαύμα με τη βεβαιότητα; Κάποτε παραμιλούσα μέσα στην καρδιά της χαράς, και αγαπούσα αυτό το παραλήρημα, γιατί εκεί μέσα δεν υπήρχαν όρια, ούτε ο φόβος της απώλειας.

Ήταν άραγε μοίρα ή τρέλα το να μεγαλώνουμε; Να αφήνουμε πίσω μας το παιδί που πετούσε σαν πεταλούδα χωρίς ηλικία και φόβο; Δεν είναι παράξενο πως όταν είμαστε παιδιά κρατάμε μέσα στις ψυχές μας όσα οι μεγάλοι αναζητούν μια ολόκληρη ζωή; Μια στιγμή αγάπης μπορούσε να γίνει ωκεανός.

Ένα βλέμμα μπορούσε να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο.

Πίστευα πως όλα ήταν δικά μου… Το φεγγάρι, η ζωή, ο χρόνος.

Και η μοίρα στεκόταν απέναντί μου, περήφανη και σιωπηλή, σαν να ενοχλούνταν από τη μικρή φωνή της παιδικής μου ψυχής που επέμενε: «Όλα είναι δικά μου». Κι όμως… Τώρα στέκομαι εδώ, ξεχασμένος σαν ένα αστέρι που έχασε τον δρόμο του μέσα στο άπειρο.

Κοιτάζω τη θάλασσα.

Την ίδια θάλασσα που κάποτε χωρούσε ολόκληρη μέσα στην παιδική μου καρδιά.

Η θάλασσα δεν έπαψε ποτέ να είναι δική μου… Εγώ ήμουν εκείνος που μεγάλωσε και ξέχασε πώς είναι να ανήκεις σε κάτι, χωρίς να χρειάζεται να το κατέχεις… Rania Andreou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους