Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ό,τι δεν αντέχουμε να αναγνωρίσουμε μέσα μας, επιστρέφει στις σχέσεις μας Δεν είναι εύκολο να συναντήσεις τις πλευρές σου που έμαθες να κρύβεις.

Τον θυμό που δεν ταίριαζε στο «καλό παιδί». Την ανάγκη που κάποτε θεωρήθηκε βάρος.

Τη φιλοδοξία που ονομάστηκε εγωισμός.

Τη ζήλια, την επιθυμία, την ευαλωτότητα, ακόμη και τη δύναμη που φοβήθηκες ότι θα απειλήσει τους ανθρώπους γύρω σου. Ο Carl Jung ονόμασε «σκιά» όλα εκείνα τα μέρη του εαυτού που δεν χωρούν στην εικόνα που έχουμε διαμορφώσει για το ποιοι πρέπει να είμαστε.

Δεν είναι μόνο τα επιθετικά ή κοινωνικά ανεπιθύμητα στοιχεία μας.

Στη σκιά μπορεί να έχουμε τοποθετήσει και πολύτιμες δυνατότητες: τη δημιουργικότητα, την αποφασιστικότητα, την ελευθερία μας, την ικανότητα να διεκδικούμε και να χαιρόμαστε.

Ένα παιδί δεν απομακρύνει πλευρές του επειδή είναι πράγματι «κακές». Τις απομακρύνει όταν αντιλαμβάνεται ότι, για να διατηρήσει την αποδοχή και τον δεσμό, οφείλει να μην τις εκφράζει.

Αν επιβραβεύτηκες επειδή ήσουν πάντα ήρεμος, μπορεί να έστειλες στη σκιά τον θυμό σου.

Αν αγαπήθηκες όταν φρόντιζες τους άλλους, μπορεί να εξόρισες τις ανάγκες σου.

Αν άκουγες ότι δεν πρέπει να ξεχωρίζεις, μπορεί να έκρυψες την επιθυμία σου να δημιουργήσεις.

Αν η ευαισθησία σου αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, μπορεί να έμαθες να τη σκεπάζεις με σκληρότητα.

Όμως ό,τι απωθείται δεν παύει να υπάρχει.

Επιστρέφει στις υπερβολικές αντιδράσεις μας, στις επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις, σε εκείνα που καταδικάζουμε με ιδιαίτερη ένταση στους άλλους.

Μερικές φορές μας ενοχλεί ο άνθρωπος που διεκδικεί, επειδή εμείς δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ζητήσει.

Μας θυμώνει εκείνος που ξεκουράζεται, επειδή έχουμε συνδέσει την αξία μας με την αδιάκοπη προσφορά.

Θεωρούμε εγωιστή εκείνον που βάζει όρια, επειδή το δικό μας «όχι» έμεινε για χρόνια απαγορευμένο.

Δεν σημαίνει ότι κάθε αρνητική μας αντίδραση είναι προβολή ούτε ότι οφείλουμε να ανεχόμαστε όποιον μας πληγώνει.

Σημαίνει ότι αξίζει να αναρωτηθούμε: Τι είναι αυτό που με αναστατώνει τόσο; Τι μου θυμίζει; Ποια δική μου πλευρά έχω στερηθεί, φοβηθεί ή αποκηρύξει; Μια γυναίκα στο γραφείο μιλούσε με έντονη απαξίωση για όσους «κοιτάζουν τον εαυτό τους». Η ίδια ήταν πάντα διαθέσιμη: στην οικογένεια, στην εργασία, στους φίλους.

Δεν ζητούσε, δεν αρνιόταν, δεν ξεκουραζόταν χωρίς ενοχή.

Σιγά σιγά συνειδητοποίησε ότι πίσω από την οργή της δεν βρισκόταν μόνο η αποδοκιμασία, υπήρχε και ο πόνος για μια ελευθερία που δεν είχε επιτρέψει ποτέ στον εαυτό της.

Δεν χρειαζόταν να γίνει αδιάφορη για να φροντίσει τον εαυτό της.

Χρειαζόταν να αναγνωρίσει ότι η φροντίδα χωρίς όρια την εξαντλούσε και ότι η επιθυμία της να έχει χώρο δεν την έκανε λιγότερο αγαπητική.

Όταν άρχισε να συμφιλιώνεται με αυτή την πλευρά της, δεν έγινε πιο εγωίστρια.

Έγινε περισσότερο παρούσα, περισσότερο ειλικρινής και λιγότερο πικραμένη.

Αυτή είναι η εργασία με τη σκιά: όχι να δικαιολογήσεις κάθε παρόρμησή σου ούτε να εκφράσεις ανεξέλεγκτα ό,τι αισθάνεσαι.

Είναι να αποκτήσεις σχέση με όσα υπάρχουν μέσα σου, ώστε να μη σε κυβερνούν από το σκοτάδι.

Να μπορείς να πεις: Ναι, μπορώ να θυμώσω, αλλά είμαι υπεύθυνος για το πώς θα εκφράσω τον θυμό μου.

Ναι, ζηλεύω, αλλά μπορώ να ακούσω ποια ανεκπλήρωτη επιθυμία μου αποκαλύπτει η ζήλια.

Ναι, έχω ανάγκη να με φροντίσουν, χωρίς αυτό να αφαιρεί τίποτε από τη δύναμή μου.

Ναι, θέλω να ξεχωρίσω, χωρίς να χρειάζεται να μειώσω κανέναν.

Η αποδοχή της σκιάς δεν καταργεί την ηθική ευθύνη, την κάνει βαθύτερη.

Όσο περισσότερο αναγνωρίζεις την επιθετικότητα, τον φόβο, την ανάγκη ή την επιθυμία σου, τόσο λιγότερο χρειάζεται να τα προβάλλεις στους άλλους ή να τα εκτονώνεις χωρίς επίγνωση.

Δεν γίνεσαι ολόκληρος επειδή είσαι μόνο φωτεινός.

Γίνεσαι ολόκληρος όταν μπορείς να κοιτάξεις και όσα σε δυσκολεύουν, χωρίς να τα αφήσεις να ορίσουν όλη σου την ταυτότητα.

Η αυθεντικότητα δεν είναι να εκθέτεις κάθε πλευρά σου άκριτα.

Είναι να μη χρειάζεται να ακρωτηριάζεις τον εαυτό σου για να διατηρείς μια άψογη εικόνα.

Είναι να μετατρέπεις τον θυμό σε όριο, τη ζήλια σε γνώση της επιθυμίας, την ευαλωτότητα σε δυνατότητα σύνδεσης και τη δύναμη σε δημιουργία.

Κάθε πλευρά που επιστρέφει συνειδητά στη ζωή σου σού αποδίδει και ένα μέρος από την ενέργεια που ξόδευες για να την κρατάς κρυμμένη.

Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη αφθονία: να μη χρειάζεται πια να επιλέγεις ποια κομμάτια σου αξίζουν να υπάρχουν.

Να τα γνωρίζεις, να τα αναλαμβάνεις, να τα μεταμορφώνεις και να κατοικείς τον εαυτό σου ολόκληρο, με αλήθεια, ευθύνη και σεβασμό. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους