Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μίσος που είδαμε να ξεχύνεται τις τελευταίες μέρες από πολιτικούς αλλά και από απλούς πολίτες, για τα αθώα θύματα που πνίγηκαν στα ανοιχτά της Κερύνειας, δεν με εξέπληξε.

Δεν ήταν έκρηξη παροδικού θυμού.

Δεν ήταν ένα συναισθηματικό ξέσπασμα μιας δύσκολης στιγμής.

Ήταν η κορύφωση ενός μίσους που στην Κύπρο είναι θεσμικό, οργανωμένο, εκπαιδευόμενο, μεταδοτικό και το χειρότερο, επίσημα ανεκτό.

Αυτό το μίσος παράγεται συστηματικά από τους εκκλησιαστικούς άμβωνες, όπου η ρητορική του «εχθρού» καλλιεργείται σχεδόν λειτουργικά.

Μέσα στην Παιδεία, όπου η ιστορία διδάσκεται μονόπλευρα, σαν αφήγηση μιας μόνο πλευράς.

Μέσα από κομματικούς και θεσμικούς μηχανισμούς, που χρησιμοποιούν το παρελθόν ως εργαλείο εξουσίας στο παρόν.

Και όλο αυτό το οικοδόμημα στηρίζεται σε μια θεμελιώδη στρατηγική.

Τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας.

Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή και άβολη.

Ο μέσος Κύπριος, πέρα από το τραύμα της εισβολής του '74, γνωρίζει ελάχιστα έως τίποτα για τα γεγονότα που οδήγησαν σε εκείνη την τραγωδία.

Δεν γνωρίζει για τα χρόνια της έντασης, τις συγκρούσεις των δεκαετιών του '50 και του '60, ούτε για τα όσα υπέφερε και η Τουρκοκυπριακή κοινότητα, όχι μόνο στα χέρια Ελληνοκυπρίων εθνικιστών, αλλά και στα χέρια των δικών της φανατικών.

Ποτέ δεν έμαθε για τους βιασμούς Τουρκοκυπριών γυναικών, για τις σφαγές σε τουρκοκυπριακά χωριά, για τον ξεριζωμό και τον διπλό πόνο μιας ολόκληρης γενιάς που έζησε τον διχασμό στο πετσί της.

Όσοι τόλμησαν να μιλήσουν για το αφήγημα της «άλλης» πλευράς βαφτίστηκαν προδότες, μειοδότες εθνομηδενιστές και υπέστησαν διώξεις.

Αντίθετα, εκείνοι που υπήρξαν δολοφόνοι, βασανιστές και βιαστές, δεν χρειάστηκε ποτέ να λογοδοτήσουν.

Ούτε ενώπιον της Δικαιοσύνης, ούτε ενώπιον της Ιστορίας.

Παρέμειναν «ήρωες», «αγωνιστές», «φύλακες της φυλής». Και τώρα αναρωτιόμαστε γιατί η επανένωση μοιάζει όνειρο θερινής νυκτός; Δεν μπορούμε να μιλάμε για λύση, για συμφιλίωση, για ειρηνική συνύπαρξη, όσο οι ιστορικές αλήθειες βρίσκονται υπό διωγμό.

Όσο το σχολείο, η εκκλησία και η πολιτική σκηνή συνεχίζουν να αναπαράγουν το ίδιο αφήγημα θύματος χωρίς ποτέ να αναγνωρίζουν τον ρόλο του θύτη.

Η ειρήνη δεν χτίζεται πάνω στη σιωπή.

Η ειρήνη χτίζεται πάνω στην αναγνώριση, την ενσυναίσθηση και τη συλλογική μνήμη και των δύο πλευρών.

Δεν ζητώ ενοχοποίηση.

Ζητώ αλήθεια.

Γιατί χωρίς αλήθεια, η επανένωση δεν είναι όραμα… είναι προσχηματικό σλόγκαν, πρώτη ύλη για πολιτικά παντοπωλεία, έρμαιο καριερισμών και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

Και το μίσος, θρεμμένο στη σιωπή, θα συνεχίζει να πνίγει όχι μόνο ανυπεράσπιστα σώματα στα κύματα, αλλά και κάθε ελπίδα που τολμά να κολυμπήσει αντίθετα στο ρεύμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους