Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΙΔ᾽ Κυριακή του Ματθαίου: Ματθαίος 22:2-14 Η παραβολή των βασιλικών γάμων, που διαβάζεται την ΙΔ΄ Κυριακή του Ματθαίου, ανήκει στα ευαγγελικά αναγνώσματα που συνδυάζουν χαρά και κρίση, πρόσκληση και ευθύνη. Ο Χριστός αρχίζει με μια εικόνα γιορτής: «Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ». Η Βασιλεία του Θεού παρομοιάζεται με γάμο· όχι με δικαστήριο, ούτε με χώρο φόβου, αλλά με τραπέζι κοινωνίας, αγάπης και χαράς.

Ο βασιλιάς της παραβολής είναι ο Θεός Πατέρας, ο Υιός είναι ο Χριστός, και ο γάμος φανερώνει το μυστήριο της σωτηρίας: την ένωση του Θεού με τον άνθρωπο στο πρόσωπο του Χριστού. Ο Θεός δεν καλεί τον άνθρωπο απλώς σε μια ηθική βελτίωση ή σε μια εξωτερική θρησκευτικότητα.

Τον καλεί σε κοινωνία ζωής.

Τον καλεί να συμμετάσχει στη χαρά της Βασιλείας, στην Εκκλησία, στο Ευχαριστιακό τραπέζι, όπου ο Χριστός προσφέρεται ως τροφή αθανασίας.

Το πρώτο μεγάλο μήνυμα της παραβολής είναι ότι η πρόσκληση προηγείται της ανθρώπινης αξιότητας.

Ο βασιλιάς ετοιμάζει το δείπνο, στέλνει τους δούλους, επιμένει και καλεί.

Η πρωτοβουλία ανήκει στον Θεό.

Η σωτηρία δεν αρχίζει από την ανθρώπινη προσπάθεια, αλλά από τη θεία αγάπη.

Ο άνθρωπος δεν ανακαλύπτει μόνος του τον Θεό· ο Θεός πρώτος τον αναζητά.

Οι πρώτοι προσκεκλημένοι, όμως, αρνούνται να έρθουν.

Άλλοι αδιαφορούν, άλλοι φεύγουν στις εργασίες τους, άλλοι φέρονται βίαια στους δούλους του βασιλιά.

Στην ιστορική διάσταση της παραβολής διακρίνεται η άρνηση εκείνων που, ενώ είχαν δεχθεί τις επαγγελίες και την κλήση του Θεού, δεν αναγνώρισαν τον Μεσσία.

Οι δούλοι θυμίζουν τους Προφήτες και τους Αποστόλους, όσους στάλθηκαν για να αναγγείλουν ότι «πάντα ἕτοιμα». Ωστόσο, η παραβολή δεν είναι μόνο λόγος για το παρελθόν.

Είναι λόγος για κάθε εποχή και για κάθε άνθρωπο.

Ο καθένας μας είναι προσκεκλημένος.

Ο καθένας ακούει με κάποιον τρόπο το «δεῦτε εἰς τοὺς γάμους». Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς απαντούμε. Ο Χριστός περιγράφει μια μορφή άρνησης που συχνά περνά απαρατήρητη: «οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον». Δεν πρόκειται πάντοτε για φανερή εχθρότητα απέναντι στον Θεό.

Συχνά πρόκειται για αμέλεια.

Ο ένας πηγαίνει στον αγρό του, ο άλλος στην εμπορία του.

Οι μέριμνες της ζωής, η εργασία, τα σχέδια, οι υποχρεώσεις, όλα μπορούν να γίνουν αφορμές αναβολής της σχέσης με τον Θεό.

Ο αγρός και το εμπόριο δεν είναι κακά από μόνα τους.

Γίνονται όμως πνευματικό εμπόδιο όταν καταλαμβάνουν ολόκληρη την καρδιά.

Ο άνθρωπος μπορεί να χάσει τη χαρά της Βασιλείας όχι επειδή αρνήθηκε θεωρητικά τον Θεό, αλλά επειδή Τον άφησε διαρκώς για αργότερα.

Η αδιαφορία είναι επικίνδυνη διότι εμφανίζεται αθόρυβα.

Και όμως, όταν ο Θεός καλεί και ο άνθρωπος δεν απαντά, η αμέλεια γίνεται ουσιαστική άρνηση.

Μετά την άρνηση των πρώτων προσκεκλημένων, ο βασιλιάς στέλνει τους δούλους του στους δρόμους: «ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους». Έτσι ανοίγεται η πρόσκληση σε όλους.

Δεν περιορίζεται σε έναν λαό, σε μια ομάδα, σε μια κοινωνική ή θρησκευτική τάξη.

Οι δούλοι συγκεντρώνουν «πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς» και το γαμήλιο τραπέζι γεμίζει.

Εδώ φανερώνεται το μυστήριο της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν είναι σύναξη αναμάρτητων, αλλά χώρος θεραπείας.

Δεν καλούνται μόνο οι «καλοί», οι τακτοποιημένοι, οι κοινωνικά αποδεκτοί.

Καλούνται οι αμαρτωλοί, οι πληγωμένοι, οι περιφρονημένοι, όσοι βρέθηκαν στους δρόμους της ζωής. Ο Θεός καλεί τον άνθρωπο όπως είναι.

Δεν τον καλεί όμως για να μείνει όπως είναι.

Η χάρη δέχεται, αλλά και μεταμορφώνει.

Η αγάπη του Θεού αγκαλιάζει, αλλά δεν συμβιβάζεται με το σκοτάδι.

Γι’ αυτό το τέλος της παραβολής είναι τόσο σοβαρό.

Ο βασιλιάς βλέπει έναν άνθρωπο χωρίς ένδυμα γάμου και τον ρωτά: «Ἐταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;» Εκείνος σιωπά.

Δεν έχει απολογία.

Το ένδυμα του γάμου είναι η νέα ζωή του Χριστού.

Είναι η χάρη του βαπτίσματος που καλείται να διατηρηθεί με μετάνοια, πίστη, ταπείνωση, αγάπη και καθαρότητα καρδιάς.

Δεν είναι εξωτερική ευπρέπεια ούτε θρησκευτική εμφάνιση.

Είναι η εσωτερική μεταβολή του ανθρώπου που δέχθηκε την πρόσκληση και άφησε τη χάρη να καρποφορήσει μέσα του.

Ο άνθρωπος χωρίς ένδυμα γάμου είναι εκείνος που θέλει να βρίσκεται στο τραπέζι χωρίς να αλλάξει ζωή.

Θέλει τα δώρα του Θεού χωρίς μετάνοια.

Θέλει την παρηγοριά της πίστης χωρίς τον σταυρό της μεταμορφώσεως.

Η παραβολή δεν απορρίπτει τον αμαρτωλό που μετανοεί· αποκαλύπτει τον κίνδυνο του ανθρώπου που μένει αμετανόητος ακόμη και μέσα στον χώρο της γιορτής.

Η τελευταία φράση, «πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί», δεν σημαίνει ότι ο Θεός επιθυμεί τη σωτηρία λίγων. Ο Θεός καλεί όλους.

Η διαφορά βρίσκεται στην ανθρώπινη ανταπόκριση.

Κλητοί είναι όσοι ακούνε την πρόσκληση· εκλεκτοί είναι όσοι την αποδέχονται με την καρδιά και τη ζωή τους.

Η παραβολή των βασιλικών γάμων είναι τελικά λόγος αφύπνισης και ελπίδας.

Το τραπέζι είναι έτοιμο. Ο Νυμφίος Χριστός καλεί. Η Εκκλησία συνεχίζει να στρώνει το Ευχαριστιακό δείπνο.

Κανείς δεν αποκλείεται εξαιτίας του παρελθόντος του.

Όλοι όμως καλούνται να φορέσουν το ένδυμα της μετάνοιας και της χάριτος.

Ας μη μείνουμε έξω από τη χαρά λόγω αμέλειας.

Και ας μη βρεθούμε μέσα χωρίς αληθινή αλλαγή καρδιάς.

Ας ζητήσουμε από τον Χριστό να μας ντύσει με το φως Του, ώστε η πρόσκληση να γίνει συμμετοχή, η πίστη να γίνει ζωή, και η ζωή μας να γίνει πρόγευση της Βασιλείας. + Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος Από Panteleimon Krouskos

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους