Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όποτε νιώσω την ανάγκη να επιστρέψω στα ανέμελα νεανικά μου χρόνια, στο σπίτι των γονιών μου, βγαίνω στην αυλή μου το βράδυ.

Η μεθυστική του μυρωδιά με ταξιδεύει δεκαετίες πίσω.

Τότε που ήμουν μια μικρή προσφυγοπούλα μετά το '74, στο προσφυγικό μας σπίτι στον Άγιο Αθανάσιο.Μέσα στα πολλά φκιόρα που φυτέψαμε , μιας και έτσι είμαστε μαθημένοι στους τόπους μας, να ζούμε ανάμεσα σε λουλλουδια, ήταν και αυτός ο «Πακιστανός». Έτσι τον λέγαμε τότε, δεν ήξερα την κανονική του ονομασία.Το άρωμά του με ταξιδεύει στα καλοκαιρινά βράδια, όταν καθόμασταν έξω στην αυλή με όλη την οικογένεια.

Μετά το βραδινό φαγητό, κάναμε το περπάτημά μας στον συνοικισμό.

Συναντιόμασταν με τις γειτόνισσες, όλοι πρόσφυγες από κάθε μεριά της κατεχόμενης Κύπρου μας.

Περπατούσαμε και οι περισσότερες αυλές μοσχομύριζαν αυτό το γλυκό άρωμα...Αργότερα, όταν μεγάλωσα και έφτιαξα το δικό μου σπίτι, έψαξα να το βρω για να το φυτέψω.

Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα πώς να το ζητήσω στο φυτώριο.

Επειδή εκεί εργάζονται και πολλοί ξένοι εργάτες, είχα μια ανησυχία: «Αν τους πω ότι θέλω να φυτέψω έναν Πακιστανό, λες να νομίζουν ότι θέλω να φυτέψω κάποιον εργάτη από το Πακιστάν;». Οπόταν τόνισα ότι θέλω αυτό το φυτό που μυρίζει έντονα τα βράδια και το λέμε «Πακιστανό»... Ευτυχώς ήξεραν!Τώρα το έχω στην αυλή μου και κάθε βράδυ ταξιδεύω με το άρωμά του στα χρόνια της πρώτης μου νιότης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους