Στη στήλη «Ο Πεντάλογος του Συγγραφέα» φιλοξενείται σήμερα η Κατερίνα Σερίφη. 📌 Θυμάστε τι ήταν εκείνο που σας ώθησε να γράψετε για πρώτη φορά; Τι είναι αυτό που συνεχίζει να τροφοδοτεί τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεγάλωσα με ιστορίες.

Πολλά πράγματα δεν λέγονταν ανοιχτά, αλλά υπήρχαν, οπότε μάλλον άρχισα να τα σημειώνω κάπως.

Το μεγάλο βήμα για μένα δεν ήταν τόσο να αρχίσω να γράφω, όσο να αποφασίσω να δημοσιεύσω αυτά που έγραφα.

Να αφήσω δηλαδή κάτι που μέχρι τότε ήταν δικό μου, να διαβαστεί από ανθρώπους που δεν γνωρίζω.

Το συνεχές διάβασμα και οι άνθρωποι γύρω μου είναι για μένα ανεξάντλητες πηγές.

Οι αντιφάσεις τους, οι αδυναμίες τους, αυτά που χάνουν, αυτά που κρύβουν, αυτά που βαφτίζουν αλλιώς, αυτά που αντέχουν, οι τρόποι που βρίσκουν για να επιβιώσουν.

Μια κουβέντα που θα ακούσω τυχαία, μια ανάμνηση, μια εικόνα, μια μουσική, μια λέξη μπορεί να γίνει η αρχή μιας ιστορίας. 📌 Υπάρχει κάποιο θέμα ή όριο που δεν θα ξεπερνούσατε ποτέ στη γραφή σας, ακόμη κι αν γνωρίζατε ότι θα σας εξασφάλιζε μεγάλη εμπορική επιτυχία; ✓ Δεν νομίζω ότι υπάρχει θέμα για το οποίο θα έλεγα «γι’ αυτό δεν γράφω». Δεν μου αρέσει η λογοτεχνία με στεγανά και όρια.

Άλλωστε, γράφω για μάλλον δύσκολα θέματα: για τη βία, την απώλεια, τη μοναξιά, το θάνατο.

Νομίζω όμως ότι δεν θα χρησιμοποιούσα τίποτα από αυτά απλώς για να προκαλέσω, αν και η πρόκληση, με έναν τρόπο, είναι κι αυτή κομμάτι της λογοτεχνίας που μ΄αρέσει.

Δεν θα επέλεγα όμως να γράψω κάτι κραυγαλέο «κοίτα πόσο σκληρό είναι αυτό» μόνο και μόνο για να σοκάρω.

Η βία που υπάρχει σε μια ιστορία θέλω να υπάρχει για κάποιο λόγο.

Τώρα, για την εμπορική επιτυχία, ειλικρινά δεν ξέρω.

Μακάρι να ήξερα το μυστικό! Νομίζω ότι εκεί το δικό μου όριο δεν αφορά τόσο το τι είμαι διατεθειμένη να γράψω, όσο το πόσο είμαι διατεθειμένη να εκτεθώ.

Και εκεί, ναι, νομίζω ότι έχω όρια. 📌 Ποιο βιβλίο, ελληνικό ή ξένο, θα ευχόσασταν να είχατε γράψει εσείς και τι είναι αυτό που σας γοητεύει τόσο σε αυτό; ✓ Αγαπώ πολύ διαφορετικούς συγγραφείς, από τον Labatut ως την Toni Morrison και από τον Jeffrey Eugenides ως τον Jack London και τον William Faulkner. Τη Marguerite Yourcenar, τον Georges Simenon, τον Hemingway, τον Gospodinov, την Annie Proulx, τη Yoko Ogawa, την Καραπάνου, τον Σωτήρη Δημητρίου, έτσι, από αυτούς που μου έρχονται γρήγορα στο μυαλό.

Αν όμως πρέπει να διαλέξω θα πω οτιδήποτε έγραψε η Toni Morrison.

Μ’ αρέσει ο τρόπος που μια προσωπική ιστορία κουβαλάει μέσα της την άλλη, τη μεγαλύτερη Ιστορία.

Το παρελθόν στη Morrison δεν έχει τελειώσει επειδή πέρασε.

Μένει μέσα στους ανθρώπους, στις οικογένειες, στο σώμα, στη μνήμη.

Και δεν κάνει τους ανθρώπους της εύκολους.

Δεν τους χωρίζει σε καλούς και κακούς.

Μπορεί να τους αγαπάς και ταυτόχρονα να σε δυσκολεύουν πολύ, να θυμώνεις.

Να καταλαβαίνεις κάτι χωρίς απαραίτητα να το συγχωρείς.

Αυτή η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι μάλλον και το πιο δύσκολο πράγμα να αποδοθεί λογοτεχνικά χωρίς φανφάρες, υστερίες και μικρολογοτεχνικούς εγωισμούς, είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο. 📌 Αν το έργο σας ήταν μία φωτογραφία, τι θα απεικόνιζε; ✓ Δύσκολο.

Μια οικογενειακή φωτογραφία μάλλον.

Σκισμένη στη μία πλευρά.

Μπροστά σ΄ένα σπίτι, κάπου στην Ήπειρο.

Ίσως μια κληματαριά κι ένα τραπέζι από κάτω.

Ποιος έσκισε τη φωτογραφία και γιατί; Με ενδιαφέρει πολύ αυτό που δεν φαίνεται.

Αυτό που βρίσκεται έξω από το κάδρο. 📌 Ποιο θα θέλατε να είναι το αποτύπωμα που θα αφήσει το έργο σας στους αναγνώστες; ✓ Δεν θέλω να πω σ΄οσους διαβάζουν το βιβλίο μου τι πρέπει να σκεφτούν.

Και σίγουρα δεν θέλω να δώσω κάποιο δίδαγμα.

Πιστεύω ότι το διάβασμα, πρώτα απ’ όλα, οφείλει να είναι ευχαρίστηση.

Ένα βιβλίο πρέπει να θέλεις να το διαβάσεις και να γυρίσεις την επόμενη σελίδα.

Όλα τα υπόλοιπα, οι σκέψεις, τα ερωτήματα, όσα μπορεί να σε ταράξουν ή να σε ακολουθήσουν, έρχονται μετά ή και ποτέ.

Μου γράφουν, για παράδειγμα, σε μηνύματα για την «ενόχληση» που τους άφησαν τα «Χέλια», η «Σκλέκα» ή το «Σπαθαράτι» και αυτό είναι ωραίο για μένα ως αποτύπωμα.

Οι ιστορίες του Κιτ Επιβίωσης μιλούν για τους τρόπους που βρίσκει, ή δεν βρίσκει, ο καθένας μας για να επιβιώσει.

Από την οικογένειά του, τον τόπο του, τις απώλειες, τις αγάπες, τα λάθη του, αυτά που του έδωσαν και αυτά που του στέρησαν.

Αν μπορούσε το βιβλίο μου να αφήσει κάτι, θα ήθελα να είναι λίγη περισσότερη κατανόηση για τους ανθρώπους.

Γιατί βλέπουμε πολύ εύκολα αυτό που είναι κάποιος.

Πολύ πιο σπάνια μας ενδιαφέρει τι έχει προηγηθεί για να γίνει αυτός που είναι.

───────────────────────────── Η Κατερίνα Σερίφη γεννήθηκε στο Μορφάτι Θεσπρωτίας και ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός και είναι κάτοχος διδακτορικού τίτλου στην Υπολογιστική Ρευστοδυναμική.

Το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Κιτ Επιβίωσης», κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και τιμήθηκε από την Εταιρεία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους