Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με τον Ανδρέα στην Εκθεση Γυρίζουμε στο 1983 και συναντάμε ένα μετακλητό σε υπουργείο της Αλλαγής που ανέβηκε Θεσσαλονίκη για την Εκθεση «Ανεβήκαμε την Πέμπτη με το τρένο.

Δώδεκα ώρες, μας βγήκε η ψυχή.

Φτάσαμε 1983 και δεν έχουμε ακόμα τρένα.

Αλλά θα αλλάξει και αυτό.

Ολα θα αλλάξουν.

Χάλασε η μηχανή στον Παλαιοφάρσαλο και περιμέναμε να έρθει άλλη από τη Λάρισα.

Και από τη ζέστη το πουκάμισο είχε γίνει ένα με το δέρμα μου.

Εβγαλα το μαντίλι και σκούπιζα το στήθος και το μέτωπο.

Μούσκεψε και αυτό.

Ηταν και το ντουμάνι από τα τσιγάρα των φαντάρων. Φτάσαμε Θεσσαλονίκη και έζεχνα σαν μπαρμπουτιέρα από ιδρώτα και τσιγαρίλα.

Με το συνάδελφο το πήραμε με το πόδι μέχρι το ξενοδοχείο.

Μας είχαν βάλει στο Astoria. Στα Λαδάδικα, μέσα στα μπουρδέλα.

Αν έχεις το Θεό σου! Φοβήθηκα μη με βρουν το πρωί κομματάκια σε κανένα πατσατζίδικο.

Αλλά ευτυχώς είχε πολύ κόσμο.

Κατέβηκε η επαρχία για την Εκθεση και τον Ανδρέα και είπαν να το ρίξουν έξω.

Κάναμε μπάνιο, βάλαμε τα άσπρα μας πουκάμισα και πήγαμε να δούμε το περίπτερο του υπουργείου.

Τηλεφώνησα στον μπιστικό του υπουργού και τον ενημέρωσα.

Ολα άψογα.

Μέχρι και κουλουράκια είχαμε στην περίπτωση που ο πρόεδρος θέλει να τσιμπήσει κανένα.

Γυρίσαμε και λίγο στα εθνικά περίπτερα να γεμίσει το μάτι μας κοσμοπολιτισμό. Αυθεντικές Σουηδέζες, φίλε.

Δεν είχα δει ποτέ από κοντά.

Τώρα είδα και καταλαβαίνω.

Αμερικανοί με λουλουδάτα πουκάμισα, Σοβιετικοί ντυμένοι σαν εισπράκτορες λεωφορείου, κάτι Τσεχοσλοβάκες με μαντίλες πάνω σε ένα τρακτέρ.

Κινέζοι που στρώνουν κάτι περίεργα κεντήματα, Γιαπωνέζοι με ρομποτάκια που περπατάνε μόνα τους, Γάλλοι με μικρά μπουκάλια κρασί.

Είναι εμπειρία να είσαι στην Εκθεση.

Φάγαμε στα Βομβίδια με κάτι συντρόφους από τη Νομαρχιακή που είναι ακριβώς απέναντι.

Ενας από αυτούς έχει και κουμπαριά με τον Ακη.

Είπαμε τα δικά μας, γίναμε τύφλα, πήγαμε για ύπνο, δεν ήμασταν για άλλα κόλπα.

Το πρωί μπήκαμε πέντε άτομα σε ένα Zastava για το αεροδρόμιο.

Ερχόταν ο Μεγάλος.

Και ήταν όλοι τους στην πίστα, σαν άγημα.

Και ο Παπαθεμελής και ο Ακριτίδης, ο Χάρης ο Καστανίδης, ο Νίκος ο Αθανασόπουλος. Ο Ακης θα ερχόταν μαζί με τον πρόεδρο, δεν θα στεκόταν ποτέ με τα λιμά.

Ανοιξε η πόρτα του αεροπλάνου, βγήκε στο κεφαλόσκαλο και ρίγησαν μέχρι και τα τσιμέντα.

Κάναμε μια ώρα να φτάσουμε στο Μακεδονία Παλλάς. Στην Καλαμαριά είχε βγάλει ο δήμαρχος, ο Βούλης ο Λαζαρίδης, τον κόσμο στο δρόμο να ραίνει με λουλούδια τη Μερσεντές του προέδρου.

Μέχρι να φτάσει στο ύψος του Κρικέλα είχε γίνει σαν Επιτάφιος.

Το εκτίμησε ο πρόεδρος.

Βγήκε από το αυτοκίνητο, πάτησε στον μασπιέ, έβαλε το δεξί χέρι στην καρδιά.

Ηταν, στα αλήθεια, βαθιά συγκινημένος.

Φάγαμε στου Ρογκότη.

Επρεπε να είχα και την πεθερά μαζί να δει πώς είναι τα καλά σουτζουκάκια.

Και το βράδυ οι σύντροφοι μας τράβηξαν κάπου στα δυτικά, σε ένα μαγαζί τον Scorpio.

Τραγουδούσαν τρία παλικάρια άγνωστα σε μας. Καρράς, Μελάς, Τερζής.

Εκαναν κέφι αλλά και πολύ γάβγισμα ρε αδερφέ. Το Σάββατο στηθήκαμε από νωρίς στην Εκθεση.

Οχι μόνο εμείς.

Πέντε χιλιάδες κόσμος είχε έρθει για να ακούσει τον πρόεδρο στο Παλέ ντε Σπορ.

Τα πούλμαν έφταναν μέχρι την Αγίου Δημητρίου.

Και ο πρόεδρος ήρθε, έχοντας πίσω του μια βεντάλια ανθρώπων.

Οπως το παγόνι κουβαλάει την ουρά του.

Αστειεύθηκε λίγο με τον Κυριακίδη, αυτόν τον φωτογράφο της Θεσσαλονίκης που ήρθε με μία σκάλα στο χέρι.

Εστειλε το μήνυμα της Αλλαγής στο λαό και επέστρεψε στο ξενοδοχείο για την ομιλία προς τις παραγωγικές τάξεις.

Ημουν και εγώ εκεί! Ξέρεις τι είναι να τρως φιλέτο κοτόπουλο, να πίνεις Αγιορείτικο και να ακούς τον Ανδρέα; Μέθεξη! Πήγα και στη δεξίωση στο Κυβερνείο! Και εκεί κατάλαβα τι σημαίνει στα αλήθεια Αλλαγή.

Μέσα στο ανάκτορο ήμασταν πια εμείς, οι μη προνομιούχοι του παρελθόντος.

Οι κατατρεγμένοι από τη Δεξιά.

Με ένα τεράστιο κοπάδι γαρίδες στο μπουφέ.

Και κρασιά. Αμέτρητα Αγιορείτικα και εκεί! Ηρθε ο Ακης.

Προσιτός, ανθρώπινος. Ο Μένιος μου φάνηκε κάπως δύσθυμος. Ο Λαλιώτης έκανε αγκαλιές.

Και η Βάσω ρε παιδί μου έχει μία απρόσιτη γοητεία.

Θα ήμασταν και χίλιοι νοματαίοι εκεί μέσα.

Και όταν ήρθε ο Μεγάλος το πλήθος άνοιξε στα δύο, σαν την Ερυθρά Θάλασσα. Κάθισε στην πολυθρόνα και ζήτησε ένα ουίσκι. Ε, πόσο Αγιορείτικο να πιει κανείς;» Στα Νέα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους