Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα ο ουρανός έχει σιωπή. Ήρωες φυλάνε την πατρική γη από τον ουρανό, γίναν αετοί που δεν γύρισαν πίσω.

Έφυγαν όπως έζησαν.

Στο φως.

Τι να πεις για κείνους που μπροστά στον θάνατο εμαθαν να νικούν τον φόβο.

Δεν υπάρχει λέξη να χωρέσει την απώλεια.

Υπάρχει μόνο η σιωπή του Έλληνα όταν σκύβει το κεφάλι.

Και ύστερα, υπάρχει ο ουρανός.

Ο ίδιος ουρανός που τους κράτησε για μια στιγμή στα φτερά του και ύστερα τους πήρε για πάντα.

Αετοι των ορέων και των ουρανών ήταν.

Γιατί ο αετός δεν μετρά τη ζωή του με χρόνια, μον τη μετρά με το ύψος που πρόλαβε να αγγίξει.

Με την ανάσα που έγινε καθήκον.

Με τη στιγμή που η προσωπική ζωή μικραίνει μπροστά σε κάτι μεγαλύτερο: την ευθύνη, την τιμή, την πατρίδα, τον άνθρωπο που περιμένει να γυρίσεις.

Σήμερα κανείς δεν χάθηκε...γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν χάνονται.

Περνούν από τη ζωή στην Ιστορία και μένουν εκεί όπου μένουν όλα τα αληθινά πράγματα αυτού του τόπου: στο φως του Αιγαίου, στην ξερολιθιά των βουνών, στο λευκό των νησιών, στην προσευχή της μάνας, στην αγωνία ενός παιδιού, στη σιωπή ενός ανθρώπου που κοιτάζει απόψε τον ουρανό και δεν μπορεί να μιλήσει. Η Ελλάδα ξέρει από θυσίες.

Το ξέρει από τα αρχαία της χρόνια.

Και σήμερα, στην Τανάγρα, γράφτηκε ακόμη μία σελίδα αυτής της σκληρής ελληνικής λέξης: Θυσία! Κι όσο υπάρχει Ελλάδα, όσο υπάρχει φως, όσο υπάρχει άνθρωπος που σηκώνει το βλέμμα του και ψιθυρίζει "Πατρίδα". Αιωνία σας η μνήμη. Καλόν ουρανό αδέλφια! Και καλό γυρισμό. Εκεί όπου οι Έλληνες αετοί δεν χρειάζονται πια φτερά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους