Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εικόνα του Phantom να πέφτει πριν από λίγο στην Τανάγρα έγινε μέσα σε ελάχιστο χρόνο ένα ακόμη βίντεο προς κατανάλωση.

Λίγα δευτερόλεπτα φρίκης, ανάμεσα σε stories, διαφημίσεις και άσχετες αναρτήσεις.

Δύο άνθρωποι μέσα στο πιλοτήριο πάλευαν με το αμετάκλητο κι εμείς, σχεδόν αντανακλαστικά, πατάμε play.

Και κάπου εδώ υπάρχει ένα ζήτημα που δεν είναι απλώς θέμα "σεβασμού". Είναι πολιτικό.

Γιατί όσο κοιτάμε ξανά και ξανά το αεροπλάνο να πέφτει, τόσο λιγότερο κοιτάμε αυτά που πρέπει πραγματικά να συζητηθούν.

Τις συνθήκες ασφαλείας.

Την παλαιότητα των αεροσκαφών.

Τις ευθύνες.

Το πού πηγαίνουν τα χρήματα των εξοπλισμών και ποιες είναι τελικά οι πραγματικές προτεραιότητες.

Το σοκ, άλλωστε, είναι πάντα πιο εύκολο από τη σκέψη.

Η εποχή μας έχει μάθει να καταναλώνουμε την τραγωδία γρήγορα.

Να συγκλονιζόμαστε για λίγο, να σκρολάρουμε και να περνάμε στην επόμενη είδηση, όσο σκληρή κι αν είναι.

Και πριν προλάβει μια κοινωνία να πενθήσει, να καταλάβει τι συνέβη και, πάνω απ’ όλα, να ζητήσει απαντήσεις, έρχεται η επόμενη εικόνα να σβήσει την προηγούμενη.

Και κάπου εδώ βολεύεται και η κυβέρνηση, μαζί με τα κανάλια.

Γιατί το πένθος χρειάζεται χρόνο.

Χρειάζεται σιωπή, διάρκεια, χώρο για να καταλάβεις τι χάθηκε.

Η ενημέρωση, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο: ταχύτητα, ένταση, το επόμενο γεγονός, την επόμενη εικόνα, το επόμενο σοκ.

Και κάπως έτσι οι δύο αυτοί χρόνοι δεν συναντιούνται ποτέ.

Το ένα βίντεο διαδέχεται το άλλο.

Μια τραγωδία αντικαθιστά την προηγούμενη.

Οι νεκροί περνούν από τις οθόνες μας για λίγες ώρες και μετά έρχεται κάτι άλλο, πιο καινούργιο, πιο σοκαριστικό, πιο "δυνατό". Ε,οχι λοιπόν,δεν θέλω να βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν σε βίντεο.

Δεν είναι ενημέρωση αυτό.

Δεν χρειάζεται να δούμε τη στιγμή που ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του για να καταλάβουμε ότι πέθανε.

Και δεν χρειάζεται να καταναλώσουμε τη φρίκη του για να δικαιούμαστε να ζητήσουμε απαντήσεις για το γιατί συνέβη.

Οπότε όχι, δεν θα πατήσω play.

Όχι μόνο από σεβασμό στους ανθρώπους και στις οικογένειές τους.

Αλλά γιατί αρνούμαι να συνηθίσω να βλέπω τον θάνατο σαν περιεχόμενο.

Και γιατί το να μη δεις τη συντριβή δεν σημαίνει ότι αδιαφορείς για την τραγωδία.

Ίσως σημαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ότι αρνείσαι να την καταναλώσεις.

Και ότι, αντί να κοιτάμε ξανά και ξανά τη στιγμή που πέφτει ένα αεροπλάνο, κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάμε αυτά που προηγήθηκαν και να ζητάμε απαντήσεις.

Ένα εξαιρετικό σωστό κείμενο από την Lina Skiada.

Και προσθέτω από την ανακοίνωση του ΚΚΕ : «Προκύπτει το αμείλικτο ερώτημα για τη σκοπιμότητα αυτών των εκδηλώσεων»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους