Λίγο νωρίτερα το νέο μας κεφάλαιο μιας και αύριο θα ταξιδεύουμε ... ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5 Τα ζουζούνια του Ονειρόκοσμου Και κάπως έτσι, πριν από περίπου δεκατρία χρόνια, άρχισαν να καταφθάνουν στον Ονειρόκοσμο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και όταν λέω ζουζούνια, το εννοώ. Φωνές. Γέλια. Αταξίες.

Τσάντες πεταμένες. Πινέλα. Χρώματα. Πηλοί.

Μικρά χεράκια παντού και ένα «κυρία Μαρίααα!» να ακούγεται κάθε τρεις και λίγο μέσα στο εργαστήριο.

Είχαμε από όλα.

Πεντάχρονα που μόλις είχαν αφήσει πίσω τους το νηπιαγωγείο, παιδιά Δημοτικού, Γυμνασίου, έφηβες… κορίτσια αλλά και αρκετά αγόρια, κάτι που ομολογώ ότι στην αρχή δεν το περίμενα.

Και βέβαια είχαμε και τα ήσυχα.

Είχαμε όμως και τα… λιγότερο ήσυχα.

Και είχαμε και κάτι άλλα που μάλλον είχαν αποφασίσει ότι η δημιουργική απασχόληση περιλαμβάνει και τη δοκιμή των αντοχών της κυρίας Μαρίας! 😂 Όμως σιγά σιγά βρίσκαμε τον τρόπο.

Στο ένα έπρεπε να τραβήξεις λίγο περισσότερο την προσοχή.

Το άλλο ήθελε ενθάρρυνση.

Σε κάποιο έπρεπε να ανεβάσεις την αυτοπεποίθηση και σε κάποιο άλλο… να την κατεβάσεις ένα κλικ, γιατί είχε μπόλικη από μόνο του! Ισορροπίες.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε η δική μας Ζουζουνοπαρέα.

Θυμάμαι ακόμη τα πρώτα πεντάχρονα που ήρθαν.

Είχα μεγάλη αμφιβολία. «Μήπως είναι πολύ μικρά; Τι θα μπορέσω να κάνω με ένα παιδάκι πέντε χρονών;» Σκεφτόμουν ότι θα ξεκινούσαμε με πολύ απλά πράγματα.

Να μάθουν να κρατούν ένα πινέλο, να βάζουν λίγο χρώμα, να πιάσουν έναν πηλό στα χέρια τους… Και μετά ήρθαν.

Και με διέψευσαν πανηγυρικά.

Αυτά τα μικροσκοπικά πλασματάκια είχαν τέτοια ενέργεια, τέτοια δίψα για δημιουργία και τέτοια προσήλωση σε αυτό που έκαναν, που πολλές φορές τα κοιτούσα και αναρωτιόμουν: «Μα καλά… πέντε χρονών είναι αυτά;» Πηλός, χρώματα, πινέλα, κατασκευές… δεν φοβόντουσαν τίποτα.

Και το πιο απίστευτο; Δεν ήθελαν βοήθεια! Ακόμη και σήμερα μπορεί να δω ένα παιδάκι να δυσκολεύεται και να το ρωτήσω: «Θες να σε βοηθήσω;» Και η απάντηση έρχεται σχεδόν αμέσως: «Όχι! Θα το κάνω μόνη μου!» Και το κάνει.

Δεν φοβάται ότι θα το χαλάσει.

Δεν φοβάται ότι θα λερωθεί.

Δεν αναρωτιέται αν θα είναι τέλειο. Προσπαθεί.

Και πολλές φορές σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί είμαστε εμείς οι μεγάλοι.

Εμείς φοβόμαστε πριν ακόμη ξεκινήσουμε. «Θα μου βγει;» «Μήπως το χαλάσω;» «Μπορείς να με βοηθήσεις λίγο;» Κι ένα πεντάχρονο σε κοιτάζει με όλη την αυτοπεποίθηση του κόσμου και σου λέει: «Εγώ μπορώ.» Και τελικά μπορεί.

Γι' αυτό και πολύ γρήγορα σταμάτησα να σκέφτομαι ότι επειδή ήταν παιδιά έπρεπε να δημιουργούμε «παιδικά» πράγματα. Όχι.

Ό,τι κάναμε με τους μεγάλους, μπορούσαμε να το προσαρμόσουμε και να το κάνουμε και με τα μικρά.

Και τα αποτελέσματα πολλές φορές ήταν απίστευτα.

Τόσο, που τα μεγαλύτερα κορίτσια των τμημάτων μού παραπονιόντουσαν: «Κυρία Μαρία, με τα πιτσιρίκια φτιάχνεις καλύτερα πράγματα απ' ό,τι με εμάς! Τα ζηλεύουμε!» Και όταν ανέβαζα στο Facebook τις δημιουργίες της Ζουζουνοπαρέας, ο κόσμος ξετρελαινόταν. «Αυτά τα έφτιαξαν παιδιά;» Ναι.

Τα ζουζούνια μου.

Γιατί από πολύ νωρίς προσπάθησα να τους μάθω κάτι που πιστεύω ακόμη και σήμερα: Ένα έργο δεν χρειάζεται να είναι τέλειο.

Αρκεί να έχει ψυχή.

Αν έχει μέσα του την προσπάθειά σου, την αγάπη σου και ένα κομματάκι από εσένα, τότε στα μάτια μου είναι τέλειο.

Και νομίζω ότι αυτό το κατάλαβαν.

Όπως κατάλαβαν και κάτι άλλο πολύ γρήγορα: ότι την ώρα που δουλεύουν τα χέρια… μπορούν να δουλεύουν ασταμάτητα και τα στόματα! Θεέ μου, τι ιστορίες έχω ακούσει γύρω από εκείνα τα τραπέζια! Για το σχολείο, το διάλειμμα, τους φίλους, τα πάρτι, τις βόλτες, ποιος είπε τι, ποιος μάλωσε με ποιον… Κάποιες φορές τα άκουγα και σκεφτόμουν: «Μα πότε προλάβατε να ζήσετε τόσα πράγματα; Πόσο χρονών είστε;» Και όσο περνούσαν τα χρόνια, οι ιστορίες άλλαζαν.

Γιατί άλλαζαν και τα παιδιά.

Εκείνο το πεντάχρονο που κάποτε μου έλεγε μια ιστορία από το νηπιαγωγείο, έγινε παιδάκι του Δημοτικού.

Μετά πήγε Γυμνάσιο.

Και οι κουβέντες μας μεγάλωναν μαζί του.

Άρχισαν να μου μιλούν για όμορφες στιγμές, αλλά και για δύσκολες.

Για πράγματα που συνέβαιναν στο σχολείο.

Για παράπονα.

Για φίλους.

Για στενοχώριες.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το έχω σχεδιάσει ποτέ, η «κυρία Μαρία που μας μαθαίνει κατασκευές» έγινε και ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούσαν να μιλήσουν.

Καμιά φορά κάθομαι και χαζεύω τις παλιές φωτογραφίες.

Και εκεί πραγματικά καταλαβαίνω πόσα χρόνια έχουν περάσει.

Βλέπω μικρούτσικα πλασματάκια, νήπια, πρώτη Δημοτικού, με μικροσκοπικά χεράκια να κρατούν ένα πινέλο.

Και μετά κοιτάζω τα ίδια παιδιά σήμερα.

Ολόκληρες δεσποινίδες.

Ολόκληρα παλικάρια.

Και σκέφτομαι: «Πότε μεγαλώσατε έτσι;» Γιατί κάποια από αυτά τα παιδιά τα πήρα πέντε χρονών και έμειναν μαζί μου μέχρι να τελειώσουν το Γυμνάσιο.

Χρόνια ολόκληρα.

Και τα αγάπησα πραγματικά σαν να ήταν δικά μου παιδιά.

Οι γονείς μού τα εμπιστεύτηκαν τόσο μικρά κι εγώ προσπάθησα, πέρα από τεχνικές και κατασκευές, να τους φυτέψω κάτι βαθύτερο.

Τον σπόρο της δημιουργίας μέσα στην ψυχή τους.

Στην πορεία τα ζουζούνια έγιναν πολλά.

Πάρα πολλά.

Και κάποια στιγμή στην παρέα μας ήρθε και η Σοφία.

Ήταν ήδη μαθήτρια στα τμήματα ενηλίκων και, επειδή ήταν νηπιαγωγός, όταν της πρότεινα να μας βοηθήσει δέχτηκε με χαρά.

Και πραγματικά ήταν μεγάλη βοήθεια.

Για περίπου δύο χρόνια ήμασταν τρεις: εγώ, η Φρόσω και η Σοφία.

Και πάλι, κάποιες φορές… ο Θεός βοηθός! Μετά ήρθε ο COVID.

Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν.

Τα μαθήματα ενηλίκων, τα παιδικά, ο Ονειρόκοσμος… Θυμάμαι μαμάδες να με παίρνουν τηλέφωνο επειδή τα παιδιά έκλαιγαν.

Δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί δεν μπορούσαν να έρθουν στο μάθημά τους.

Ήθελαν να μου μιλήσουν.

Ήθελαν να έρθουν στον Ονειρόκοσμο.

Κι εκεί κατάλαβα ίσως ακόμη περισσότερο ότι για εκείνα δεν ήταν απλώς «μια δραστηριότητα του Σαββάτου». Ήταν το Σάββατό τους.

Όταν κάποια στιγμή επιστρέψαμε, έχω ακόμη μπροστά μου εκείνη την εικόνα.

Τα ζουζούνια καθισμένα ξανά γύρω από το τραπέζι.

Με τις μάσκουλές τους.

Ήταν παράξενο.

Εγώ είχα συνηθίσει να βλέπω τα χαμόγελά τους.

Να βλέπω ολόκληρο το πρόσωπό τους να φωτίζεται όταν κάτι τους πετύχαινε.

Και ξαφνικά έβλεπα μόνο μάτια.

Μόνο που ανακάλυψα κάτι.

Τα χαμόγελά τους είχαν κρυφτεί πίσω από τις μάσκες.

Η χαρά τους όμως όχι.

Είχε ανέβει όλη στα μάτια τους.

Και τα ματάκια τους εξακολουθούσαν να λάμπουν.

Όταν επιτέλους ήρθε η μέρα που έφυγαν οι μάσκες και είδα ξανά ολόκληρα τα πρόσωπά τους, κατάλαβα πόσο πολύ μου είχαν λείψει εκείνα τα χαμόγελα.

Μετά τον COVID η Σοφία, λόγω δουλειάς, δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει μαζί μας.

Μείναμε πάλι εγώ και η Φρόσω.

Οπότε οργανωθήκαμε διαφορετικά.

Μικρότερα τμήματα, επτά, δέκα παιδιά, όσο μπορούσαμε χωρισμένα και ηλικιακά.

Άλλες χρονιές ήμασταν υπερφουλ.

Άλλες λίγο πιο χαλαρά.

Ένα πράγμα όμως δεν άλλαξε ποτέ. Το Σάββατο.

Από την αρχή μέχρι σήμερα, το Σάββατο είναι η μέρα της Ζουζουνοπαρέας.

Και είναι αστείο.

Γιατί φτάνει το Σάββατο κι εμείς είμαστε ήδη πτώματα.

Έχει περάσει ολόκληρη εβδομάδα.

Κατάστημα, παραγγελίες, μαθήματα ενηλίκων, διά ζώσης σεμινάρια, Academy, το live της Παρασκευής… Και λες: «Δεν έχω άλλη ενέργεια.» Και μετά ανοίγει η πόρτα. «Κυρία Μαρίαααα!» Μπαίνει το πρώτο.

Μετά το δεύτερο.

Μετά γεμίζει το εργαστήριο.

Και ως δια μαγείας, η κούραση εξαφανίζεται.

Γιατί καμιά φορά σκέφτομαι ότι ίσως τελικά αυτά τα παιδιά να είναι οι πραγματικές μικρές νεράιδες του Ονειρόκοσμου.

Μπαίνουν μέσα και σκορπίζουν γέλιο, χαρά και ανεμελιά.

Και μαζί τους γινόμαστε κι εμείς ξανά παιδιά.

Και μετά περνούν τα χρόνια.

Και κάποια στιγμή σταματούν.

Το σχολείο δυσκολεύει.

Έρχονται περισσότερα διαβάσματα. Μεγαλώνουν.

Και εσύ τα αποχαιρετάς.

Μόνο που μερικές φορές… επιστρέφουν.

Πριν λίγο καιρό μπήκε στον Ονειρόκοσμο μια παλιά μαθήτριά μου.

Την είχα επτά-οκτώ χρόνια.

Από μικρούλα μέχρι που τελείωσε το Γυμνάσιο.

Μετά τα μαθήματα έγιναν πολλά και σταμάτησε.

Τώρα είχε τελειώσει πια το Λύκειο.

Ολόκληρη δεσποινίδα.

Μπήκε μόνο και μόνο για να με δει.

Με αγκάλιασε, με φίλησε και σχεδόν έκλαιγε καθώς μου έλεγε πόσο όμορφα είχε περάσει εδώ μέσα και πόσο νοσταλγεί ακόμη εκείνα τα χρόνια.

Κι εγώ; Τι να κάνω εγώ; Να μη συγκινηθώ; Και πριν από λίγες ημέρες συνέβη πάλι.

Ήμουν μέσα στο εργαστήριο όταν με φώναξε η Φρόσω.

Βγαίνω έξω και βλέπω ένα ολόκληρο παλικάρι. «Ξέρεις ποιος είναι;» με ρωτάει η Φρόσω.

Τον κοιτάζω.

Κάτι μου θυμίζει.

Αλλά όχι. «Δεν μπορώ να θυμηθώ.» Και τότε μου λέει: «Κυρία Μαρία, δεν με θυμάστε;» Άκουσα τη φωνή.

Και ξαφνικά μπροστά μου δεν ήταν πια το παλικάρι.

Ήταν το ζουζούνι μου. «Βρε Αντρέα μου!» Πόσα χρόνια είχαν περάσει… Μια σταλίτσα παιδάκι ήταν.

Και τώρα στεκόταν μπροστά μου ολόκληρος άντρας.

Με αγκάλιασε.

Με φίλησε.

Και εκεί, μέσα σε μια αγκαλιά, χώρεσαν τόσα Σάββατα.

Τόσα πινέλα.

Τόσα χρώματα.

Τόσες φωνές.

Τόσα «κυρία Μαρία, κοίτα!». Τόσα παιδικά χαμόγελα.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι ίσως αυτό να είναι τελικά η μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Όχι αν έμαθαν τέλεια το decoupage.

Όχι αν έμαθαν να ζωγραφίζουν τέλεια.

Ούτε αν κάποιο έργο τους βγήκε όπως ακριβώς το είχαμε φανταστεί.

Αλλά ότι, τόσα χρόνια αργότερα, θυμούνται.

Θυμούνται έναν χώρο όπου ήταν ευτυχισμένα.

Έναν χώρο όπου μπορούσαν να λερωθούν, να γελάσουν, να μιλήσουν, να κάνουν λάθος και να ξαναπροσπαθήσουν.

Έναν χώρο όπου κάποιος τους έλεγε: «Δεν πειράζει αν δεν είναι τέλειο.

Βάλε την ψυχή σου μέσα.» Και ίσως τελικά αυτός ο σπόρος που τόσα χρόνια προσπαθούσα να φυτέψω μέσα τους να φύτρωσε.

Μπορεί να μη γίνουν όλοι καλλιτέχνες.

Δεν έχει σημασία.

Αρκεί κάπου μέσα τους να έμεινε εκείνο το μικρό παιδί που δεν φοβόταν να δοκιμάσει.

Εκείνο που όταν το ρωτούσες: «Θες να σε βοηθήσω;» σου απαντούσε με σιγουριά: «Όχι.

Εγώ μπορώ.» Τα ζουζούνια μεγάλωσαν.

Κάποια έγιναν δεσποινίδες.

Κάποια ολόκληρα παλικάρια. Η Ζουζουνοπαρέα όμως, μέσα μου, δεν μεγάλωσε ποτέ.

Γιατί όταν κοιτάζω τις παλιές φωτογραφίες, είναι ακόμη εκεί.

Μικρά χεράκια γεμάτα χρώματα.

Ματάκια που λάμπουν.

Και ένα παιδάκι να τρέχει προς τη μαμά του, κρατώντας με καμάρι τη δημιουργία του και φωνάζοντας: «Κοίτα! Αυτό το έφτιαξα εγώ!» Και κάπου εκεί… η δική μου ψυχή γεμίζει πάλι.

Με χρυσόσκονη; Με αστερόσκονη; Με νεραϊδόσκονη; Δεν ξέρω.

Ίσως τελικά… με λίγη από τη μαγεία που άφησαν όλα αυτά τα ζουζούνια μέσα στον Ονειρόκοσμο. ❤️✨ Συνεχίζεται…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους