Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είμαι στο τρένο και γυρνάω σπίτι. Απέναντί μου τέσσερα παιδιά. Ένα λευκό.

Ένα μαύρο.

Ένα ασιατικής καταγωγής.

Ένα καφέ.

Τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα.

Τέσσερις διαφορετικές ιστορίες.

Και τα τέσσερα με την ίδια σχολική στολή. Πουκάμισο. Σακάκι. Γραβάτα.

Μόλις σχόλασαν.

Και κάθομαι και τα κοιτάω.

Κανείς δεν τους έχει μάθει ακόμη να βλέπουν ο ένας τον άλλον σαν «διαφορετικό». Δεν τους νοιάζει το χρώμα.

Δεν τους νοιάζει η καταγωγή.

Δεν τους νοιάζει ποιος είναι τι. Είναι απλώς τέσσερα παιδιά που γυρνάνε από το σχολείο.

Και κάτι ακόμα μου έκανε εντύπωση.

Η στολή.

Όχι, δεν πιστεύω ότι όλοι πρέπει να ντυνόμαστε το ίδιο.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να φοράει ό,τι θέλει, να εκφράζεται όπως θέλει, να είναι όπως θέλει.

Αλλά υπάρχει κάτι όμορφο σε τέσσερα παιδιά με γραβάτα, καθαρό πουκάμισο και μια μικρή αίσθηση επισημότητας.

Γιατί η πειθαρχία δεν είναι καταπίεση.

Η ευπρέπεια δεν είναι συντηρητισμός.

Και το να ανήκεις κάπου δεν σημαίνει ότι χάνεις αυτό που είσαι.

Μπορείς να είσαι διαφορετικός χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις συνεχώς ότι είσαι διαφορετικός.

Μπορείς να έχεις ελευθερία και ταυτόχρονα κανόνες.

Ατομικότητα και ταυτόχρονα κοινότητα.

Ελευθερία και ταυτόχρονα πειθαρχία.

Και ίσως τελικά αυτά τα τέσσερα παιδιά απέναντί μου να έχουν καταλάβει κάτι που εμείς οι μεγάλοι κάπου στην πορεία ξεχάσαμε: ότι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα δεν χρειάζεται να σημαίνει διάλυση κάθε κοινού κανόνα.

Και ότι ο ρατσισμός, η προκατάληψη και η ανάγκη να βάζουμε τους ανθρώπους σε κουτάκια δεν είναι πράγματα με τα οποία γεννιόμαστε. Κάποιος μας τα μαθαίνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους