Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα εξαιρετικό κείμενο, που ζήλεψα τον εύστοχο στοχασμό του και που πολύ θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ, αλλά αρκούμαι να το μοιραστώ στον τοίχο μου.

Αν η Lindsay Clancy κριθεί μη υπεύθυνη για τις πράξεις της επειδή οι ορμόνες, η ψυχική ασθένεια ή η φαρμακευτική αγωγή την κατέστησαν ασταθή, ίσως οι φεμινίστριες θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικές προτού πανηγυρίσουν για μια τέτοια ετυμηγορία.

Και αυτό επειδή ο νόμος λατρεύει το δεδικασμένο.

Και το δεδικασμένο έχει έναν περίεργο τρόπο να επιστρέφει.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, ώστε να καταλάβετε τι εννοώ. Η Clancy ΔΕΝ εκδικάζεται με βάση το εάν είχε επιλόχειο κατάθλιψη ή όχι, αλλά με βάση το εάν είχε μεταγεννητική ψύχωση.

Η μεταγεννητική ψύχωση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ άμεσα συνδεδεμένη με την επιλόχειο κατάθλιψη.

Τα ποσοστά των γυναικών που την παρουσιάζουν δεν ξεπερνούν το 0,1 με 0,2%. Και από ΑΥΤΟ το ποσοστό μόλις το 1 έως 4% οδηγεί σε παιδοκτονία.

Εν ολίγοις, η πιθανότητα να δολοφονήσει κάποια το παιδί της επειδή έπασχε από μεταγεννητική ψύχωση, ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ με την επιλόχειο κατάθλιψη, ακόμη και με τα υψηλότερα νούμερα που κυκλοφορούν, είναι τάξης μεγέθους 0,008% όλων των γεννήσεων· με τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις, κοντά στο 0,001%. Και αυτό επειδή αξίζει να αναφερθεί πως υπάρχει σοβαρή επιφύλαξη για το 4%. Ο Ian Brockington, που έχει συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη βιβλιογραφία περιπτώσεων με χιλιάδες δημοσιευμένα επεισόδια, υποστηρίζει ότι το 4% προέρχεται από παρερμηνεία μιας παλιάς σκωτσέζικης μελέτης.

Στη δική του καταγραφή η παιδοκτονία ήταν λίγο πάνω από 1% του συνόλου των ψυχώσεων της λοχείας, στις καταθλιπτικές ψυχώσεις περίπου 4,5%, στις μη καταθλιπτικές κάτω από 1%, και μερικές φαίνονται τυχαίες χωρίς πρόθεση φόνου.

Έχοντας αυτά λοιπόν υπόψη μας, τα οποία φυσικά δεν γνωρίζουν οι φεμινίστριες μιας και είναι εξαιρετικά αμόρφωτες, βλέπουμε πως γύρω από τη δίκη της Clancy εμφανίστηκε ένα ορατό κύμα φεμινιστριών στα ροζ έξω από το δικαστήριο, με συνθήματα "Χρειαζόταν βοήθεια" ή και "Είμαι η Lindsay". Αναρτούν στα σοσιαλ μίντια βίντεο στα οποία λένε "Είμαι ίδια με την Lindsay", όπου μητέρες κρατούν τα βρέφη τους και συχνά τα κακοποιούν μπροστά στην κάμερα, τους πετούν νερό στο πρόσωπο μέχρι να αρχίσουν να κλαίνε, τα πετούν σε καναπέδες σαν σακιά ή τους τσιρίζουν μέσα στα αυτιά, κακοποίηση δηλαδή με βάση τον ναρκισσισμό τους.

Οι ίδιες κλαίνε και διαβάζουν αποσπάσματα από το ημερολόγιό της Clancy, και δημιούργησαν GoFundMe που ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο δολάρια για τους γονείς της και την ίδια.

Τα βίντεο όπου το κλάμα, η κακοποίηση και η ταραχή του παιδιού γίνονται μέρος μιας παράστασης αλληλεγγύης, με τα παιδιά ως σκηνικό μιας τελετουργικής θυματοποίησης των γυναικών.

Βλέπουμε δηλαδή μια δημόσια ταύτιση με μια γυναίκα που έχει παραδεχθεί ότι έπνιξε τα τρία παιδιά της.

Παρακολουθούμε μια απαίτηση προς την κοινωνία να βλέπει την πιθανότητα μιας μητέρας να σκοτώσει το παιδί της ως κατανοητή προέκταση της μητρότητας, όχι ως εξαίρεση που πρέπει να αποτραπεί με κάθε μέσο, μια αλλαγή δηλαδή του τι θεωρείται δημόσια και κοινωνικά αποδεκτό.

Ας δούμε το βασικότερο σύνθημα των ανισόρροπων σάικο που την υποστηρίζουν.

Το "Θα μπορούσα να είμαι εγώ" σημαίνει ένα από τα δύο: "Κι εγώ είχα παρεμβατικές σκέψεις, εξάντληση, επιλόχειο κατάθλιψη και δεν σκότωσα κανέναν". Στην περίπτωση αυτή η ταύτιση είναι ρητορική και παραπλανητική, γιατί εξισώνει μια συχνή δυσφορία με μια σπάνια πράξη φόνου. "Κι εγώ ήμουν τόσο κοντά στο να χάσω τον έλεγχο ώστε η διαφορά είναι απλώς οι συγκυρίες". Εδώ υπάρχει όντως ομολογία κινδύνου.

Και ο κίνδυνος δεν μπορεί να ισχύει μόνο όταν συζητάμε την ποινή και να εξαφανίζεται όταν συζητάμε άλλα θέματα.

Ποια θέματα; Μελλοντικές συνεντεύξεις για δουλειά; "Έχεις ορμονικές διακυμάνσεις αυτή την περίοδο; Παίρνεις φάρμακα;" "Γιατί έχει σημασία αυτό;" "Προφανώς τώρα έχει σημασία.

Δεν είδες τη δίκη της Lindsay Clancy;" Αστυνομικός που φέρει γεμάτο όπλο; Μισό λεπτό. "Καλύτερα να ελέγξουμε πρώτα τις ορμόνες και τη λίστα των φαρμάκων". Ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας; "Ας δούμε πρώτα τις ιατρικές συνταγές". Κωδικοί εκτόξευσης πυρηνικών; Με τίποτα. "Μια έντονη εξάψη σε συνδυασμό με το λάθος φάρμακο και ο Καναδάς θα φωσφορίζει από τη ραδιενέργεια". Και οι γυναίκες δικαστές; Εκεί το θέμα αποκτά ενδιαφέρον.

Πώς μπορείς να κρίνεις αν κάποιος άλλος έχει σώας τας φρένας, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζεις ότι οι ορμόνες ή τα φάρμακα μπορούν να καταστήσουν κάποια ανίκανη να διακρίνει το σωστό από το λάθος; Και περίμενε να το μάθει και το οικογενειακό δικαστήριο. "Κανονικά συνήθως δίναμε την επιμέλεια στη μαμά αλλά, βλέπεις, οι ορμόνες και τα φάρμακα μπορούν να κάνουν κάποια να αποκοπεί πλήρως από την πραγματικότητα και να σκοτώσει ανθρώπους, οπότε συγχαρητήρια μπαμπά". Οι φεμινίστριες προσπαθούν πάνω από 150 χρόνια να αποδείξουν ότι δεν διαφέρουν από τους άνδρες.

Φανταστείτε έναν δικηγόρο υπεράσπισης να σηκώνεται και να λέει: "Η πελάτισσά μου είναι αθώα επειδή πάσχει από κατάθλιψη, παίρνει φάρμακα και η ψυχολογική της κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.

Είναι μια γυναίκα που έπαιρνε χάπια μόνη της καθημερινά επί τόσα χρόνια και ορίστε η απόδειξη από το φαρμακείο". Δεν μπορείς να απαιτείς ίση εξουσία και μετά να ζητάς μειωμένη ευθύνη.

Ίσα δικαιώματα σημαίνει ίσες ευθύνες για τα λάθη.

Ίσες ευκαιρίες σημαίνει ίσες συνέπειες. Δεν μπορείς να αποδέχεσαι την ισότητα μόνο όταν σε συμφέρει. Αυτό είναι ο φεμινισμός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους