Angela Fotopoulou Μπορεί να με λένε Αγγέλα, αλλά ακόμη δεν φύτρωσαν στους ώμους μου φτερά αγγέλου για να επιστρέψω πετώντας στο γραφείο από το «Παπανικολάου». Το λέω αυτό γιατί σήμερα πήγα στο...

Πλήρες Κείμενο:

Angela Fotopoulou Μπορεί να με λένε Αγγέλα, αλλά ακόμη δεν φύτρωσαν στους ώμους μου φτερά αγγέλου για να επιστρέψω πετώντας στο γραφείο από το «Παπανικολάου». Το λέω αυτό γιατί σήμερα πήγα στο νοσοκομείο για να καλύψω τα εγκαίνια του νέου κτιρίου Κυτταρικών και Γονιδιακών Θεραπειών.

Ήμουν εκεί.

Άκουσα τον πρωθυπουργό, την ηγεσία του υπουργείου Υγείας, διευθυντές κλινικών και τη μαρτυρία μιας καρκινοπαθούς για τη δική της περιπέτεια με τον καρκίνο.

Προσπάθησα να καταγράψω όχι μόνο τις δηλώσεις των πολιτικών, αλλά και όσα είχαν πραγματική δημοσιογραφική αξία.

Η μαρτυρία της καρκινοπαθούς ήταν συγκλονιστική.

Μια μαρτυρία που, για μένα, ήταν ίσως το πιο δυνατό κομμάτι της εκδήλωσης.

Και ενώ ήμουν στον δρόμο της επιστροφής, άρχισαν να με πιέζουν να γράψω μόνο τη δήλωση του πρωθυπουργού.

Η μαρτυρία της ασθενούς; Δεν την γνώριζαν καν . Και σαν να μην έφτανε αυτό, μέχρι να φτάσω στο γραφείο, τη δήλωση του πρωθυπουργού την είχε γράψει συνάδελφος που δεν ήταν καν εκεί.

Κι εγώ δέχτηκα επίπληξη γιατί καθυστέρησα να γράψω το ρεπορτάζ μου.

Ίσως τελικά αυτό να θεωρείται σήμερα δημοσιογραφία: να μην έχει σημασία τι είδες, τι άκουσες και τι αξίζει να μεταφέρεις στον αναγνώστη.

Να έχει σημασία μόνο να φτάσει γρήγορα μια δήλωση στο γραφείο.

Μόνο που εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι δημοσιογραφία είναι να είσαι εκεί.Να ακούς τον άνθρωπο, όχι μόνο τον αξιωματούχο.

Να καταγράφεις τη στιγμή, όχι μόνο το δελτίο τύπου.

Να αξιολογείς την είδηση και να την κάνεις ρεπορτάζ.

Αλλιώς δεν χρειάζεται δημοσιογράφος στο πεδίο του ρεπορτάζ.

Χρειάζεται ένας υπολογιστής, ένα δελτίο τύπου και ένα copy-paste, κι αυτο είναι το χάλι και η κατάντια της δημοσιογραφίας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους