Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΑΝ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΕΔΙΝΑΝ ΛΟΓΟ …ΝΑ ΠΩ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ 3η του ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΗΜΕΡΑ …ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΑΥΤΑ : #ΤΑ_ΚΥΤΤΑΡΑ_ΤΗΣ_ΖΩΗΣ_ΜΑΣ Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μόνο ένα κόμμα.

Ήταν τα #νιάτα μας.

Τώρα που πέρασε η 3η του Σεπτέμβρη, που έσβησαν τα φώτα και καταλάγιασαν οι επετειακοί λόγοι, μένει η #σιωπή.

Και μέσα στη σιωπή αρχίζει να μιλά η #μνήμη.

Η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ έμοιαζε με τη #γέννηση_ενός_μωρού, που ήρθε στον κόσμο για να μεγαλώσει και να τον αλλάξει. Ο Ανδρέας ήταν ο #εγκέφαλος.

Ο νους που συνέλαβε το όραμα και του έδωσε λόγο, κατεύθυνση και ελπίδα.

Η #Οργάνωση_ήταν_το_σώμα που του έδωσε ζωή.

Ένα σώμα αποτελούμενο στην αρχή από εκατοντάδες και αργότερα από χιλιάδες ζωντανά πολιτικά κύτταρα: τις Οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ. Κάθε Οργάνωση ήταν ένα #μικρό_κύτταρο.

Όλες μαζί, όμως, δημιουργούσαν ένα σώμα που ανέπνεε, σκεφτόταν, αισθανόταν και αγωνιζόταν.

Για εμάς η Οργάνωση #δεν ήταν κομματικός μηχανισμός ούτε προθάλαμος για κάποιο αξίωμα.

Ήταν #σχολείο ζωής.

Δεν αρκούσε να #χειροκροτείς.

Έπρεπε να #διαβάζεις.

Να #μελετάς Έλληνες και ξένους, κλασικούς και σύγχρονους συγγραφείς.

Να γνωρίσεις την Ιστορία της Πατριδας . Να κατανοήσεις τι σημαίνει #σοσιαλιστικό_όραμα και τι διαφοροποιεί τον ελληνικό δρόμο από όλους τους άλλους.

Έπρεπε να μάθεις να #σκέφτεσαι, να #επιχειρηματολογείς, να #ακούς και να #αντιπαρατίθεσαι με τις άλλες ιδεολογικές αντιλήψεις και ρεύματα της εποχής.

Δεν μορφωνόσουν μόνο πολιτικά.

Διαπαιδαγωγούσουν σε έναν #κώδικα_ΑΞΙΩΝ ζωής.

Και στην καρδιά αυτού του κώδικα βρισκόταν η #ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.

Η λέξη «σύντροφος» δεν ήταν μια τυπική προσφώνηση.

Ήταν σχέση, δεσμός και ευθύνη.

Μια σιωπηλή υπόσχεση ότι στη χαρά και στη δυσκολία κανείς δεν θα έμενε #μόνος.

Μέσα στις Οργανώσεις δεν κάναμε απλώς πολιτική.

Ζούσαμε .. Εκεί αφήσαμε τα #νιάτα μας, τους #έρωτες, την #ξεγνοιασιά και τα #όνειρά μας.

Εκεί γεννήθηκαν #φιλίες που άντεξαν στον χρόνο.

Εκεί διαφωνήσαμε, συμφιλιωθήκαμε, γελάσαμε, τραγουδήσαμε και ξενυχτήσαμε σε ατέλειωτες συζητήσεις.

Οι #παρέες και τα #γλέντια ήταν το #αλατοπίπερο της συμμετοχής.

Γιατί τότε η πολιτική δεν βρισκόταν έξω από τη ζωή μας.

Ήταν η ίδια η ζωή μας.

Και το #ΟΛΟΙ_ΜΑΖΙ δεν ήταν σύνθημα.

Ήταν #συναίσθημα.

Στο ίδιο τραπέζι ο καθηγητής του Πανεπιστημίου και ο οδοκαθαριστής είχαν το ίδιο δικαίωμα λόγου και τον ίδιο σεβασμό.

Οι τίτλοι έμεναν έξω από την πόρτα.

Μετρούσε η παρουσία, η άποψη και η προσφορά.

Η διαφορετικότητα δεν απειλούσε τη συλλογικότητα.

Την πλούτιζε.

Ίσως γι’ αυτό η σημερινή εικόνα πονάει τόσο πολύ.

Εκείνα τα ζωντανά, οργανικά κύτταρα δεν υπάρχουν πια όπως τότε.

Άλλα ατρόφησαν, άλλα διαλύθηκαν και άλλα έσβησαν αθόρυβα.

Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν οι προσωποπαγείς μηχανισμοί, τα οφίτσια και τα αξιώματα.

Η συμμετοχή έγινε πολλές φορές στοίχιση πίσω από πρόσωπα.

Η μάθηση υποχώρησε.

Η κουλτούρα της αλληλεγγύης ξεθώριασε.

Ο σεβασμός στη διαφορετική άποψη έδωσε τη θέση του στην αντιπαλότητα και, κάποιες φορές, ακόμη και στην εχθρότητα.

Τα κύτταρα, όμως, δεν πεθαίνουν ξαφνικά.

Πρώτα παύουν να σκέφτονται μαζί.

Ύστερα να δημιουργούν μαζί.

Μετά να αισθάνονται μαζί.

Και στο τέλος σβήνουν.

Το πιο οδυνηρό είναι ότι δεν γεννιούνται καινούργια.

Ένας ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με τη μνήμη του.

Αν δεν ανανεώνει τα κύτταρά του, γερνά, εξασθενεί και κάποτε ξεχνά ακόμη και τον λόγο για τον οποίο γεννήθηκε.

Η λύση, όμως, δεν είναι να αντιγράψουμε το χθες.

Η ζωή δεν επιστρέφει με φωτοτυπίες του παρελθόντος.

Ο κόσμος άλλαξε.

Η τεχνολογία άλλαξε.

Ο τρόπος με τον οποίο οι νέοι ενημερώνονται, επικοινωνούν και οργανώνονται έχει αλλάξει ριζικά.

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε το σύγχρονο πολιτικό κύτταρο.

Ανοιχτό, δικτυωμένο και συμμετοχικό.

Παρόν στη γειτονιά, αλλά και στα ψηφιακά δίκτυα.

Με τη σύγχρονη τεχνολογία όχι ως υποκατάστατο της ανθρώπινης σχέσης, αλλά ως γέφυρα για να συναντηθούμε ξανά.

Ένα κύτταρο που θα προσφέρει στους νέους γνώση, ουσιαστικό διάλογο, ισότιμη συμμετοχή και πραγματική δυνατότητα να συνδιαμορφώνουν.

Οι νέοι δεν θέλουν να γίνουν «ακόλουθοι» κανενός ούτε το ντεκόρ μιας συγκέντρωσης.

Θέλουν να ακουστούν, να δημιουργήσουν και να αισθανθούν ότι η παρουσία τους μπορεί να αλλάξει κάτι.

Εάν δεν γεννηθεί αυτό το σύγχρονο πολιτικό κύτταρο, κανένας νέος άνθρωπος δεν θα στραφεί με ανιδιοτέλεια στην πολιτική συμμετοχή.

Όχι γιατί οι νέοι είναι αδιάφοροι.

Αλλά γιατί δεν βρίσκουν έναν χώρο όπου να αισθανθούν ελεύθεροι, ίσοι και χρήσιμοι.

Και τότε η πολιτική θα μοιάζει όλο και περισσότερο με κλειστό επάγγελμα των λίγων και όλο και λιγότερο με πεδίο προσφοράς των πολλών.

Τώρα που πέρασε η 3η του Σεπτέμβρη, δεν θυμάμαι πρώτα τις νίκες, τα ποσοστά και την εξουσία.

Θυμάμαι τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραστήκαμε την πίστη ότι όλοι μαζί μπορούσαμε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό.

Γιατί δεν περάσαμε απλώς από το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ πέρασε μέσα μας.

Μας διαμόρφωσε.

Έγινε ένα κομμάτι της ζωής μας που δεν έφυγε ποτέ.

Γι’ αυτό πονάμε όταν βλέπουμε τα κύτταρά του να σβήνουν.

Και όταν τα λέμε αυτά, δεν τα λέμε από πίκρα.

Τα λέμε από αγάπη.

Από εκείνη την αγάπη που δεν κλείνει τα μάτια μπροστά στη φθορά και δεν αντέχει να βλέπει το παιδί που γεννήθηκε με τόση ελπίδα να χάνει τη ζωτική του δύναμη.

Δεν αρκεί, λοιπόν, να ανάβουμε κάθε χρόνο τα κεράκια των γενεθλίων του.

Τα γενέθλια έχουν νόημα μόνο όταν υπάρχει ζωή.

Η πραγματική τιμή στην 3η του Σεπτέμβρη είναι να δημιουργήσουμε ξανά τα ζωντανά κύτταρα του ΠΑΣΟΚ. ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΣΤΑ ΜΕΣΑ. ΝΕΑ ΣΤΗ ΜΟΡΦΗ. ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ. ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους