Original Post

Πλήρες Κείμενο:

**ΤΙ ΛΟΓΟ ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ;** Ἀδελφοί μου, ὁ χρόνος περνᾷ.

Οἱ ἡμέρες φεύγουν.

Τὰ χρόνια λιγοστεύουν.

Καὶ ἡ ζωή μας, λίγο λίγο, γράφει τὴν ἱστορία της μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ.

Κάποτε θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ θὰ σιγήσουν οἱ θόρυβοι τοῦ κόσμου.

Δὲν θὰ ἔχουν πλέον σημασία οἱ τίτλοι μας.

Οὔτε τὰ χρήματά μας.

Οὔτε οἱ γνωριμίες μας.

Οὔτε τὰ λόγια ποὺ εἶπαν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἐμᾶς.

Θὰ μείνει ἡ ψυχή.

Γυμνή ἀπὸ προσχήματα.

Χωρὶς δικαιολογίες.

Μπροστὰ στὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τότε θὰ φανεῖ ὄχι αὐτὸ ποὺ δείχναμε ὅτι εἴμαστε, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ γίναμε.

Τί λόγο θὰ δώσουμε στὸν Θεό; Γιὰ τὸν ἀδελφὸ ποὺ πληγώσαμε; Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀδικήσαμε καὶ δὲν ζητήσαμε συγγνώμη; Γιὰ τὴν καρδιὰ ποὺ ραγίσαμε μὲ μία κουβέντα; Γιὰ τὸν φτωχὸ ποὺ προσπεράσαμε; Γιὰ τὸν ἄρρωστο ποὺ δὲν ἐπισκεφθήκαμε; Γιὰ τὸν μοναχικὸ ποὺ περίμενε μία παρουσία; Γιὰ τὸν γονιὸ ποὺ περίμενε ἕνα τηλεφώνημα; Γιὰ τὸ παιδί μας, ποὺ ἴσως ζητοῦσε λιγότερα πράγματα καὶ περισσότερη ἀγάπη; Γιὰ ἐκεῖνον ποὺ κατακρίναμε, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε τὸν σταυρὸ ποὺ κουβαλοῦσε; Πόσες φορὲς εἴπαμε: «Ἐγὼ ἔχω δίκιο», ἐνῶ ὁ Χριστὸς μᾶς ζητοῦσε νὰ ἔχουμε ἀγάπη; Πόσες φορὲς κρατήσαμε κακία μέσα μας; Πόσες φορὲς ἀφήσαμε τὸν ἐγωισμὸ νὰ μπεῖ ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ στὸν ἀδελφό μας; Πόσες φορὲς κοινωνήσαμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, ἀλλὰ δὲν μπορέσαμε νὰ συγχωρήσουμε; Πόσες φορὲς σταθήκαμε μπροστὰ στὶς εἰκόνες τῶν Ἁγίων, ἀλλὰ στὴν καθημερινότητά μας δὲν δείξαμε ἔλεος; Πόσες φορὲς κάναμε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ δὲν σηκώσαμε τὸν σταυρὸ τοῦ διπλανοῦ μας; Κι ὅμως… Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δικαστὴς ποὺ περιμένει νὰ μᾶς συντρίψει. Εἶναι Πατέρας.

Πατέρας ποὺ περιμένει τὴν ἐπιστροφή μας.

Πατέρας ποὺ χαίρεται περισσότερο γιὰ ἕνα «ἥμαρτον» ποὺ βγαίνει ἀπὸ συντετριμμένη καρδιά, παρὰ γιὰ χίλιες λέξεις δικαιολογίας.

Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς φωνάζει: **Μετανοεῖτε.** Ὄχι ἀπὸ φόβο.

Ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη.

Μετάνοια σημαίνει νὰ ἀλλάξουμε δρόμο.

Νὰ μαλακώσει ἡ καρδιά μας.

Νὰ ξαναβροῦμε τὸν ἀδελφό μας.

Νὰ διορθώσουμε ὅ,τι μπορεῖ ἀκόμη νὰ διορθωθεῖ.

Νὰ πούμε: «Συγχώρεσέ με». Νὰ ποῦμε: «Σὲ συγχωρῶ». Νὰ ποῦμε: «Σ’ ἀγαπῶ». Νὰ ἀνοίξουμε τὴν πόρτα ποὺ κρατοῦμε κλειστή χρόνια.

Γιατί ὅσο ὑπάρχει ἀναπνοή, ὑπάρχει μετάνοια.

Ὅσο ὑπάρχει σήμερα, ὑπάρχει δυνατότητα σωτηρίας.

Μὴν περιμένεις τὸ αὔριο γιὰ νὰ συμφιλιωθεῖς.

Μὴν περιμένεις μία κηδεία γιὰ νὰ πεις καλὸ λόγο.

Μὴν περιμένεις νὰ κλείσουν δύο μάτια γιὰ νὰ ἀνοίξει ἡ καρδιά σου.

Μὴν περιμένεις νὰ χαθεῖ ἕνας ἄνθρωπος γιὰ νὰ καταλάβεις τὴν ἀξία του.

Κάποτε, μπροστὰ στὸν Χριστό, θὰ σιγήσουν τὰ πάντα.

Καὶ τότε δὲν θὰ μᾶς ρωτήσει πόσο μεγάλοι φανήκαμε στὸν κόσμο.

Θὰ φανεῖ πόσο χώρο δώσαμε στὴν ἀγάπη Του μέσα μας.

Θὰ φανεῖ ἂν ἐλεήσαμε.

Ἂν συγχωρήσαμε.

Ἂν μετανοήσαμε.

Ἂν γίναμε παρηγοριά.

Ἂν γίναμε χέρι ποὺ σήκωσε.

Ἂν γίναμε καρδιὰ ποὺ χώρεσε τὸν ἄλλον.

Καὶ ἴσως τότε νὰ σταθεῖ μπροστά μας ἕνα μόνο ἐρώτημα: **«Παιδί μου, τοὺς ἀδελφούς ποὺ σοῦ ἐμπιστεύθηκα, τοὺς ἀγάπησες;»** Ἂς μὴν περιμένουμε ἐκείνη τὴν ὥρα γιὰ νὰ βροῦμε τὴν ἀπάντηση.

Ἂς τὴν γράψουμε τώρα.

Μὲ μία συγγνώμη.

Μὲ μία ἐξομολόγηση.

Μὲ μία πράξη ἐλέους.

Μὲ μία προσευχή.

Μὲ μία ἀγκαλιά.

Μὲ μία καρδιὰ ποὺ δὲν κρατᾷ κακία. **Γιατί στὸ τέλος, ὁ λόγος ποὺ θὰ δώσουμε στὸν Θεὸ δὲν θὰ εἶναι μονάχα λόγια.

Θὰ εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή μας.** Καὶ μακάρι, ὅταν θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ ἔλεός Του, ἡ ψυχή μας νὰ μπορεῖ νὰ ψιθυρίσει: **«Κύριε, ἥμαρτον· ἀλλὰ προσπάθησα νὰ ἀγαπήσω. Ἐλέησόν με.»** π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους