1.- Πολιτικά τα κεντρώα κόμματα δεν έχουν συγκροτημένη ιδεολογική ταυτότητα, γι΄ αυτό, ιστορικά δεν εκφράστηκαν από πολιτικές θέσεις αλλά από πολιτικές προσωπικότητες . 2.- Οι κεντρώες κυβερνήσεις...

Πλήρες Κείμενο:

1.- Πολιτικά τα κεντρώα κόμματα δεν έχουν συγκροτημένη ιδεολογική ταυτότητα, γι΄ αυτό, ιστορικά δεν εκφράστηκαν από πολιτικές θέσεις αλλά από πολιτικές προσωπικότητες . 2.- Οι κεντρώες κυβερνήσεις αυτοπροσδιορίζονται διαχρονικά ως προοδευτικές και αντιδεξιές αλλά συχνότερα εφάρμοζαν ιδιαίτερα σκληρές δεξιές και συντηρητικές πολιτικές και όχι κοινωνικές και προοδευτικές. Ο Ελ. Βενιζέλος με το «Ιδιώνυμο», την πιο εμβληματική δεξιά πολιτική του, ποινικοποίησε την κομμουνιστική ιδεολογία και πολιτική και τις απεργίες των δημοσίων υπαλλήλων.

Το υλοποίησε με διαρκείς συλλήψεις και εκτοπίσεις αριστερών και με απαγορεύσεις εντύπων. Ο Θ. Σοφούλης και ο Γ. Παπανδρέου, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, ενσωματώθηκαν πλήρως στην αντικομμουνιστική στρατηγική.

Θεσμοθέτησαν, ένοπλα παραστρατιωτικά σώματα στην επαρχία (Τάγματα Ασφαλείας, Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου) για την αντιμετώπιση των αριστερών, διατήρησαν και συστηματικοποίησαν τον έλεγχο των πολιτικών φρονημάτων των πολιτών, με στόχο οι αριστεροί να μην μπορούν να διοριστούν στο δημόσιο, να βγάλουν διαβατήριο, άδειες οδήγησης.

Η πιο αιματηρή ιστορική καταστολή έγινε από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γ. Παπανδρέου στο Σύνταγμα, αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Ναζί και οδήγησε στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Οι κεντρώες κυβερνήσεις των ετών 1947–1950 (Σοφούλη) και 1950–1952 (Πλαστήρα, Βενιζέλου) διατήρησαν σε λειτουργία τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξορίας για τους πολιτικούς κρατούμενους και συνέχισαν τις εκτελέσεις καταδικασμένων αριστερών από τα έκτακτα στρατοδικεία, παρά τις διακηρύξεις τους. Ο Γ. Παπανδρέου διατήρησε το ΚΚΕ στην παρανομία, παρά το γεγονός ότι η Αριστερά τον είχε στηρίξει έμμεσα για να εκλεγεί. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, κορυφαίο στέλεχος της Ένωσης Κέντρου πρωταγωνίστησε στην αποστασία του 1965 και αργότερα μετακινήθηκε οικογενειακά στη Δεξιά. Ο Α. Παπανδρέου δεν εφάρμοσε άμεσα τον νεοφιλελευθερισμό αλλά εντάσσοντας την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ενιαία Αγορά (Συνθήκη του Μάαστριχτ, 1992), εγκλώβισε το κόμμα του στους κανόνες του παγκόσμιου καπιταλισμού και δημιούργησε τις δομικές συνθήκες (χρέος, ελλείμματα) και κυρίως τα στελέχη που θα τον επέβαλαν τα επόμενα χρόνια. Ο Κ. Σημίτης υιοθέτησε πλήρως μια φιλελεύθερη εκσυγχρονιστική πολιτική (επιθετικές ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, είσοδος στην Ευρωζώνη με δημιουργική λογιστική, αποβιομηχάνιση, απελευθέρωση αγορών,) και ολοκλήρωσε τη μετάβαση της χώρας στη νεοφιλελεύθερη εποχή της παντοκρατορίας των αγορών. 3.- Η πολιτική πορεία του Αλέξη Τσίπρα προς το Κέντρο επιβεβαιώνει τη στρατηγική μετάλλαξή του, από τη ριζοσπαστική αριστερά στη σοσιαλδημοκρατική και στην κεντροαριστερή μετατόπιση.

Αρχικά κάτω από την πίεση των δανειστών, αναγκάσθηκε να εφαρμόσει πολιτικές σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και με την εκλογική ήττα του 2019, επιχείρησε να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ευρύτερη προοδευτική παράταξη, γι΄ αυτό ενέταξε δεκάδες πρώην υπουργούς και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άλλαξε το όνομα σε «ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία» και επέλεξε να διορίσει 700 νέα μέλη στην Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης (ΚΕΑ) που δημιούργησε.

Αργότερα παρέμεινε κρυπτόμενος διακριτικά, δεν λογοδότησε ποτέ και τελικά δηµιούργησε ένα απόλυτα ιδιωτικό κεντρώο κόµµα, χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό το οποίο στελεχώνει με τεχνοκράτες ιδεολογικής και πολιτικής βιοποικιλότητας και περιµένει να εισπράξει την τιµωρητική ψήφο προς τον Μητσοτάκη.

Προσπαθεί να εκμεταλλευθεί την πολιτική και ιδεολογική σύγχυση που κυριαρχεί, αφού οι πολίτες, μετά τη διακυβέρνησή του, νιώθουν ότι οι παραδοσιακοί όροι «Αριστερά» και «Δεξιά» έχουν χάσει την αξία τους.

Κατηγορείται από την Αριστερά για ιδεολογική συνθηκολόγηση και για τη μετατροπή ενός αριστερού κόμματος σε συστημικό, διαχειριστικό φορέα και από τη Δεξιά για καιροσκοπική πολιτική. 4.- Οι αριστεροί πολιτικοί ακόλουθοί του υπακούουν στις εντολές του και πραγματώνουν τον συλλογικότερο πολιτικό αυτοεξευτελισμό.

Ξεχνούν ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που κοκκινίζει, ιδίως για τη ματαιοδοξία του.

Άραγε για ποιους ο Μαρκ Τουαίν είχε πει «… Μην πείτε στη μητέρα μου ότι ασχολούμαι με την πολιτική.

Νομίζει ότι είμαι πιανίστας σε μπουρδέλο …». 5.- Είναι αλήθεια ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης οδήγησε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο στα όριά του.

Τα μεγάλα συμφέροντα διαπιστώνουν ότι είναι ώρα για μια ηπιότερη εκδοχή του ίδιου μοντέλου.

Οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος έχουν αναλάβει την ανανέωσή του χωρίς να αλλάξει.

Σ΄ αυτό το πλαίσιο, ο Αλ. Τσίπρας εντοπίζει ως κυρίαρχο πρόβλημα την κακή διαχείριση και τη θεσμική εκτροπή της κυβέρνησης και αυτοπροτεινόμενος προβάλλει ως λύση την αντικατάσταση του κακού διαχειριστή με τον ίδιο στο ρόλο του καλού.

Η ανατροπή των δομών που δημιουργούν τα προβλήματα είναι εκτός στόχου.

Γι΄ αυτό, συνωστίζεται με τον Ανδρουλάκη και το Μητσοτάκη στο άνυδρο πολιτικό Κέντρο διακηρύσσοντας ότι θα διαχειριστεί καλύτερα τα συμφέροντα και τις οικονομικές δομές. Ο Αλ. Τσίπρας διακηρύσσει ότι «… Σχεδιάζουμε την Ελλάδα από κάτω προς τα πάνω … Η πρότασή μας στηρίζεται σε τέσσερις αρχές. Εγγύτητα.

Οι αποφάσεις παίρνονται όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτούς που αφορούν … Δημοκρατική Λογοδοσία.

Όποιος αποφασίζει, λογοδοτεί.

Λογοδοτεί σε αυτούς που τον εξέλεξαν.

Όχι σε αυτούς που τον διόρισαν ... ο Έλληνας πολίτης δικαιούται τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υπηρεσίες σε όλη, ανεξαιρέτως, την επικράτεια. Στο Μαρούσι και στην Τήλο. Στο Κολωνάκι και στα Άγραφα …» . Αν οι προσωπικές βλέψεις των νεοκεντρώων πραγματωθούν, για άλλη μια φορά θα διαπιστώσουμε ότι σε κάθε πολιτικό ζήτημα, υπάρχουν δύο κυρίαρχες εκδοχές.

Η μία είναι η σωστή και η άλλη η λάθος.

Η μεσαία είναι πάντα η ανήθικη. 6.- Έχει έρθει η στιγμή που μελαγχολικά θα πιστέψουμε ότι όλα έχουν τελειώσει.

Όμως, ο δικός μας δρόμος δεν έχει τέλος.

Αναγκαία, αυτή θα είναι η νέα αρχή για το τέλος της αθλιότητας. Η Αριστερά δεν έχει άλλη επιλογή παρά να δώσει την πολιτική μάχη των ιδεών της.

Τουλάχιστον να ξαναλλάξει στρατόπεδο η πολιτική ντροπή.

Η μόνη ντροπή για εμάς θα είναι να μη δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Η αξιοπρέπεια, είναι ένδειξη αυτοσεβασμού και ωριμότητας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους