Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ "ΞΕΒΡΑΚΩΣΟΥΜΕ" ΤΗΝ ΙΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ Στην πλάνη "μαντρωμένοι" και στον ρεαλιστικό μηδενισμό της πολιτικής αβελτηρίας, παρακολουθούμε συχνά "ευδαίμονες" να αιωρούνται οι ελπίδες μας στο τεντωμένο σχοινί της κυβερνητικής απάτης και των ακαταλαβίστικων κυβερνητικών μυκηθμών.

Ως ικέτες της ελπίδας παρατηρούμε το κρεσέντο μιας δραματικής και συνάμα αντιαισθητικής πολιτικής όπερας, με το δραματικό στοιχείο του ευτελισμού των θεσμών και του Συντάγματος, με υποτείνουσα την κοροιδία, με το σαρκαμό του δυνατού και τη σάπια καρδιά των πολιτικών ιερουργών.

Αυτή η πολιτική λειτουργία τελετουργείται μέσα στο απόλυτο μηδέν, που παριστάνει το απόλητο είναι.

Κι όταν ευτελίζονται και απομυθοποιούνται οι θεσμοί και οι πολιτικές δυνάμεις, τότε η ευθύνη πέφτει στην κοινωνική ανευθυνότητα.

Πόσο ακόμα θα συστοιχιζόμαστε με την ανευθυνότητα; Πόσο ακόμα θα επτρέπουμε τα πρόσωπα και οράματα να μένουν αδικαίωτα, γιατί δεν μπόρεσαν να υπάρξουν ποτέ; Πόσο θα ανεχόμαστε τους ανίκανους γυρολόγους της "σωτηρίας" μας, που έκαναν τη μηδενισμένη αναζήτηση αναγκαιότητα των λιμασμένων για ολίγον άρτον και θεάματα; Και αρνούμαστε να δεχθούμε ότι για να εκφραστεί πλέον η προοπτική της ελληνικής κοινωνίας χρειάζεται μια γλώσσα καινούργια, ειλικρινής και ένα πολιτικό ύφος και ήθος που να μη βγαίνει από την εθιστική μας λειτουργία και το "ραγιαδισμό", αλλά από την ατομική και κοινωνική βυθοσκόπηση.

Ο εθισμός μας στο μηδενισμό και η ισοπεδωτική μας αντίληψη, που αναδύονται από την πολιτική, δεν μας επιτρέπουν να διεκδικήσουμε τόσο το ρεαλισμό του παρόντος, όσο και την κριτική στάση που προβληματίζει και πείθει.

Τα πρόσωπα αφομοιώνονται μέσα στα γεγονότα που πλαταίνουν και δημιουργούν καταστάσεις-πλαίσια, που ευνοούν την πονηρία των εκάστοτε κυβερνώντων.

Και μας κρατούν βατό το πέρασμα στην καθολική στάση ζωής μέσα στις βιωμένες πραγματικότητες.

Έχουμε εθιστεί στους "δικτάτορες" των αριθμών, στα κοινωνικά κρεματόρια εξαιτίας των πολιτικών πρακτικών, των επικοινωνιακών τεχνασμάτων, στην αδηφαγία των ολίγων και στις χρεωκοπημένες ηθικές.

Αυτή η πολλότητα του νοήματος του κοινωνικού δικαίου, όπως προβάλλει από διαπλεκόμενες καταστάσεις, μας αφήνει εν πολλοίς αδιάφορους και εκ των πραγμάτων οδηγούμαστε στη δουλικότητα της προσαρμογής σε συγκεκριμένη θεώρηση.

Δεν πρόκειται για εμμονική ισοπεδωτική αντίληψη της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητα από τούτη τη γραφίδα.

Ξεπερνώντας τις επιφάνειες και τις αστικές αβρότητες, το political correct και τη φοβία μας, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας.

Και είναι καιρός να "ξεβρακώουμε" την ιματισμένη πολιτική υποκρισία, που κρατάει το κεφάλι μας καταχωνιασμένο στο μουμιοποιημένο μηδέν.

Είμαστε μια χώρα πολύ μικρή για να έχουμε το δικαίωμα της υπομονής απέναντι στην πολιτική "βαρβαρότητα", αλλά και το δικαίωμα της μικροψυχίας.

Οι μικροί το μόνο που μπορούν να κάνουν για να αντισταθμίζουν τις διαστάσεις που τους λείπουν, είναι να δείχνονται υπεύθυνοι και μακρόθυμοι συνάμα.

Προσφέραμε στους πολιτικούς για χρόνια τον ενθουσιασμό μας, τις προσδοκίες μας, την ψυχή μας, ακόμα και την παιδικότητά μας, για κάποια ψίχουλα, από το πλουσιοπάροχο τραπέζι της εξουσίας.

Για ένα "μπράβο" για τις θυσίες μας, που αποδείχθηκε ότι είμασταν πρόθυμοι να το πληρώνουμε με αντίτιμο μια ζωή.

Και καταντήσαμε να εκλαμβάνουμε τους πόθους μας για πραγματικότητες.

Και φτάσαμε στις παρυφές του υπερρεαλισμού, γιατί οι "πραγματικότητες" αυτές συνοδεύονται από τη στιλβωμένη πολιτική γλώσσα, την κοινωνική, πνευματική και πολιτιστική δυστυχία.

Και οι κοινωνικοί αγώνες, οι θυσίες του παρελθόντος, έγιναν νόμισμα σε κατάσταση πληθωρισμού, που χάνει την αξία του από τη μια στιγμή στην άλλη!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους