Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα αγαπημένα πρόσωπα μιας ζωής. Κι όλο και γεμίζει ο κήπος από αναπάντεχους φίλους: ο Λόρκα του Ματωμένου γάμου, ο Ανούιγ της Αντιγόνης, ο Θόρντον Ουάιλντερ της Μικρής μας πόλης.

Όλοι σκύβουν να της φιλήσουν το χέρι.

Ύστερα ένα παλιό αμάξι σταματάει έξω απ’ τη μισάνοιχτη καγκελόπορτα και κατεβαίνει ένας σοβαρός κύριος με χρυσά γυαλάκια.

Καλώς ήρθατε στα Βίλλια, κύριε Τσέχωφ.

Μια ουράνια σύναξη. Η Έλλη Λαμπέτη σκουπίζει χωρίς να το θέλει τα μάτια της.

Χριστέ μου, τί ωραίο πράμα είναι να ζεις…. -Όμως... στην πραγματική Ζωή.

Το 1941 πεθαίνει από φυματίωση ο δίδυμος αδελφός της, Τάκης.

Το χτύπημα για την Έλλη ήταν δυνατό.

Έχασε το άλλο της μισό.

Ήταν, τότε, μόλις 15 ετών.

Τον θάνατο του αδελφού της δεν τον ξεπέρασε ποτέ.

Πάντα, ένιωθε τον πόνο της απουσίας του.

Αλλά, δεν τέλειωναν χτυπήματα της μοίρας σε αυτή την απώλεια.

Κατά τα Δεκεμβριανά θα σκοτωθεί από αδέσποτη σφαίρα η μητέρα της.

Αυτή η απουσία την τσακίζει.

Τα μεγάλα μαύρα μάτια της βυθίζονται όλο και περισσότερο στη μελαγχολία.

Θα χάσει τον πατέρα της, τον Μάρτιο του 1953.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1955, χάνει την αδελφή της Κούλα από καρκίνο.

Το χτύπημα ήταν μεγάλο.

Δεν μπορεί να διαχειριστεί και αυτή την απώλεια.

Παθαίνει πάρεση (παράλυση του Bell), η οποία προκαλεί παράλυση της μιας πλευράς του προσώπου. Στην Έλλη είχε ως αποτέλεσμα να χάσει παροδικά το φως της.

Ο θάνατος των αγαπημένων της προσώπων δε μαύρισε μόνο την ψυχή της, αλλά δημιούργησε προβλήματα και στη σχέση της. Τον Απρίλιο του 1958 η αδελφή της Ειρήνη αποφασίζει να κάνει Πάσχα στα Γιάννενα. Την Κυριακή του Πάσχα, το πούλμαν στο οποίο επέβαινε, ξεφεύγει από μία στροφή, και πέφτει σε μία χαράδρα στο 19ο χιλιόμετρο της οδού Ιωαννίνων-Δωδώνης.

Ήταν μόλις 40 χρονών.. Η τρίτη της αδελφή Φωτεινή, φεύγει κι εκείνη από καρκίνο την Πρωτομαγιά του 1959.

Δύο μήνες μετά, η Λαμπέτη θα ανακαλύψει ότι και η τέταρτη αδερφή της, η Αντιγόνη, έχει καρκίνο.

Αυτή ευτυχώς θα επιζήσει.

Και θα είναι και η μόνη.

Μάλιστα θα ζήσει αρκετά χρόνια μετά από τον θάνατο της Έλλης.

Πλέον, η Λαμπέτη είναι σίγουρη ότι θα έχει την ίδια τύχη με τις αδελφές της.

Ο φόβος ότι θα αρρωστήσει και εκείνη από την «παλιαρρώστεια» φωλιάζει μέσα της.

Και ο χειρότερος φόβος της παίρνει σάρκα και οστά το 1968, όταν διαγνώσθηκε και η ίδια με καρκίνο στο στήθος.

Φεύγει στο εξωτερικό όπου έκανε μαστεκτομή.

Για τα επόμενα 12 χρόνια, δηλαδή μέχρι το 1980, θα μείνει ήσυχη από τον καρκίνο, νομίζοντας ότι τον νίκησε.. Αυτός όμως επιστρέφει πιο επιθετικός από ποτέ με συνεχείς μεταστάσεις.

Χαράζει 3 Σεπτεμβρίου του 1983 και η Νέα Υόρκη μοιάζει βυθισμένη σε μια ψυχρή υγρασία.

Στο δωμάτιο 632 του νοσοκομείου «Mount Sinai», η Eλλη Λαμπέτη δείχνει κατάκοπη από την ανέλπιστη μάχη.

Κατά τις 7.30 το πρωί ξυπνάει και γυρίζει προς το μέρος της αδελφής της, που ξάγρυπνη στέκεται στο πλευρό της όλη νύχτα. «Αντιγόνη», ψιθυρίζει. «Εδώ είμαι, Eλλη μου», της λέει η Αντιγόνη.

Οι δύο αδελφές γίνονται ένα σώμα πάνω από τα ιδρωμένα σεντόνια.

Κάθονται λίγα λεπτά έτσι, στην πνιγηρή σιωπή ενός άγνωστου τόπου, μια αιωνιότητα μακριά από το πευκόδασος των Βιλλίων και την παραλία του Πόρτο Γερμενο. «Αντιγόνη...», ψελλίζει η Eλλη στην αγκαλιά της αδελφής της. «Αντιγόνη... είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού». Και μαζί με τη ρημαγμένη της φωνή σβήνει και η ανάσα της.

Το στόμα από το οποίο έχει ακουστεί το ωραιότερο «σ' αγαπώ» του ελληνικού κινηματογράφου, δεν θα ανασαλέψει ποτέ. Η Eλλη πάει στον παράδεισο, εκεί όπου την περιμένει η Χάνελε της εφηβείας.

Η τελευταία της λέξη ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν φύγει, θα είναι «μαμά». Τα ομορφότερα μελαγχολικά μάτια του ελληνικού θεάτρου-αυτά που άλλοτε στα Βιλλια και στο φως των κεριών θα διαβάζανε Ντοστογιεφσκυ στη γιαγιά. - μια τέτοια μέρα του 1983 θα σφαλιζαν για πάντα. -Το 1981 πραγματοποιεί την τελευταία της εμφάνιση στο θέατρο, παίζοντας την κωφή Σάρα στο έργο «Παιδιά ενός κατώτερου Θεού», μια ερμηνεία, που αν και προέρχεται από μια γυναίκα που δίνει συγχρόνως μάχη με τον καρκίνο και έχει χάσει την φωνή της λόγω της χημειοθεραπείας,αναγκάζει το Μάνο Χατζηδάκη να πει: «Είσαι η πιο ερωτική κωφάλαλη που έχει περάσει από το ελληνικό θέατρο – ίσως και από κάθε θέατρο». -"Λαμπέτη, εδείλιασα! Τα σωθικά μου άσπλαχνο εθέρισε βόλι, πικρό.

Νεκρά στο σκάνδαλο τα δάχτυλά μου βλέπεις, επάγωσαν Δώσ’ μου νερό Λαμπέτη, εσβήστηκα! Ώραν την ώρα φεύγ’ ανυπομόνη, πετά η ψυχή.

Στα κρύα τα χείλη μου στέκεται τώρα; Σκύψε και πιε τηνε μ’ ένα φιλί.

Λαμπέτη, χόρτασε τη δύναμή μου." Ένα μέρος από το ποίημα του Βαλαωρίτη," Αστραπογιαννος, που έδωσε στην Έλλη Λουκου την έμπνευση για την αλλαγή του επιθέτου της. Δυσανάλογο Άχθος όμως,για τέτοια μάτια...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους