Original Post

Πλήρες Κείμενο:

**Σε τι διαφέρει ο Τσίπρας του 2026 από τον Τσίπρα του 2015;** - **Προσοχή: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΕΝΤΟΝΙ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ** - Η Ελλάδα του 2015 ήταν η Ελλάδα της Απελπισίας. Η Ελλάδα του 2026 είναι η Ελλάδα της Απόγνωσης - Η απόγνωση δεν είναι το ίδιο με την απελπισία. - Ο απελπισμένος τολμά ένα τελευταίο βήμα, η ίδια η εξέγερση είναι πολλές φορές μια πράξη που ωθείται από την απελπισία. - Είναι άλλο η απόγνωση. - Στην απόγνωση είμαστε καθηλωμένοι στον εαυτό μας, η απόγνωση συνοδεύεται από αισθήματα ανήμπορης και πλήρους παράδοσης. - Η Απελπισία μπορεί να οδηγήσει και σε μια Έξοδο… Και θυμίζω την Επανάσταση της Ελπίδας που οδήγησε τον Τσίπρα στην εξουσία το 2015. - Σε εκείνη την εποχή ο Τσίπρας ήταν ένα κενό σημαίνον· ένα χαμόγελο φωτογενές και τηλεοπτικό, που σκορπίζει οικειότητα και ελπίδα. - «Τι καλό παιδί», έλεγαν οι γιαγιάδες που θα τον ήθελαν για γαμπρό τους. - Το χαμόγελο σκορπούσε ελπίδα — αλλά και αμηχανία. - Την αμηχανία της τότε Αριστεράς, που έτρωγε τη μία σφαλιάρα-έκπληξη μετά την άλλη. - Ας θυμηθούμε τον τότε ΣΥΡΙΖΑ: ένα μεγάλο μέρος αποτελούνταν από την Αριστερά της Δραχμής. - Θυμηθείτε τον Λαφαζάνη, που υποκλινόταν στον Πούτιν, θεωρώντας τον διάδοχο του Λένιν (παρεμπιπτόντως, αυτό δεν θεωρούν και οι τωρινοί Ακροκεντρώοι;). - Η Αριστερά της εποχής εκείνης, της δεκαετίας του 2010, αντέδρασε στην χρεωκοπία με φυγή στο παρελθόν, στη Νοσταλγία. - «Να φύγουμε, να γυρίσουμε πίσω, στη Δραχμή». - Να φύγουμε προς τα πίσω, πριν το 2008, στην εποχή του Καραμανλή του μικρού, του επιλεγόμενου ( απο την Μαλβίνα ).Δάμαλου - Τι το γοητευτικό είχε ο Δάμαλοε ς; Έχτισε την ιδεολογία του Μεσαίου χώρου: να τα έχουμε καλά με όλους, εναντίον του Σημίτη και του ΓΑΠ. - Αυτοί θεωρούνταν εκείνη την εποχή «εκσυγχρονιστές και διεφθαρμένοι» (εν πολλοίς δικαίως· και υπήρχε τότε και το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου), ενώ οι Δάμαλοι αυτοθεωρούνταν και ολίγον Μαρξιστές (εξάλλου, ο Καραμανλής ο μικρός είχε ισχυριστεί ότι «διάβαζε με επιμονή και υπομονή τους κλασικούς του Μαρξισμού»). - Υπήρχε λοιπόν μια άτυπη, αν όχι συνεννόηση, τουλάχιστον αμοιβαία ανοχή μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. - Αυτή την ανοχή ανατίναξαν: - Η πάλη της νεολαίας, των φοιτητών, το 2006 περίπου, ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16. - Η δολοφονία του Αλέξη και η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. - Όμως, το 2008 ο ΣΥΡΙΖΑ (ακόμα του Αλαβάνου) παρέμενε ακόμα αμήχανος και αμφίθυμος. - Και τότε αναδύθηκε το συμπαθέστατο χαμόγελο του Τσίπρα, ως κενό σημαίνον. - Το 2008 ανήκε στην προϊστορία του ΣΥΡΙΖΑ. - Η ιδρυτική του πράξη ήρθε το 2011, με τους Αγανακτισμένους (Πλατείες). ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Πέτρος Θεοδωρίδης..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους