Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΑΜΦΙΠΛΕΥΡΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΗΝ ΙΘΑΚΗ Στέκομαι και κοιτώ με συγκίνηση. Θυμάμαι τα λόγια της Αθηνάς: «...αὐτὰρ Ὀδυσσεύς, ἱέμενος καὶ καπνὸν ἀποθρῴσκοντα νοῆσαι ἧς γαίης, θανέειν ἱμείρεται» Βυθισμένος ο Οδυσσέας στον καημό του να δει καπνό της πατρικής του γης ψηλά να ανηφορίζει, απελπισμένος εύχεται τον θάνατο... 🔸Το γλυπτό σύμπλεγμα φιλοτεχνήθηκε από την Ιθακήσια γλύπτρια Κορίνα Κασσιανού και στήθηκε στο Βαθύ της Ιθάκης τον Αύγουστο του 2011.

Η ορειχάλκινη σύνθεση είναι αμφίπλευρη με δύο μορφές.

Στη μια ο ομηρικός ήρωας είναι νέος, ρωμαλέος και ευθυτενής, με το βλέμμα στη θάλασσα, έτοιμος για την περιπέτεια.

Στην άλλη είναι γέροντας σκυφτός, κατάκοπος, με την ένταση στο κορμί του ναυτικού που κωπηλατεί εξαντλημένος στον δρόμο της επιστροφής. 🔸Ο Όμηρος είχε φανταστεί τον ήρωα στην αρχή της μέσης ηλικίας: ούτε νεαρό και άπειρο ούτε ηλικιωμένο παλαίμαχο, αλλά σ΄εκείνο το στάδιο της ζωής όπου ακμάζει η Μήτις και συμβαίνει -αν είναι να συμβεί- η ουσιώδης μεταμόρφωση.

Τότε που η σωματική αλκή, το ψυχικό σθένος και ο πολυμήχανος νους προαναγγέλλουν ισχυρή προαίρεση για την κατάκτηση της αυτογνωσίας. Ο Οδυσσέας είναι νέος και γέροντας συγχρόνως.

Είναι η τόλμη και η δύναμη, είναι η περιέργεια, είναι η ευστροφία και η πολυμηχάνευση, είναι η αλαζονική αίσθηση του νικητή.

Αλλά είναι και η υπαρξιακή αναζήτηση, η πολυπειρία, η μύηση, η συντριβή, η γνώση, η δίκαιη επιστροφή.

Είναι ο «μακρύς ο δρόμος» που βαδίζει ο νέος άνθρωπος.

Είναι το «ωραίο ταξίδι» όταν ακόμα είναι «Ου-τις», ασήμαντος, ανώνυμος μέσα στο πλήθος.

Είναι όμως και το «φθάσιμον», ο προορισμός, όταν έχει γίνει γνώστης των πραγμάτων, όταν έχει διδαχτεί από τα λάθη και τα πάθη του κι όταν με την έπαρσή του έχει μοιραία προκαλέσει τη θεϊκή οργή. «Τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο;» ρωτάει η Αθηνά τον Δία.

Γιατί είσαι τόσο χολωμένος μαζί του; «Οδύσσομαι» στην εποχή του Ομήρου σημαίνει οργίζομαι.

Κι ο «Οδυσσεύς», ο άνθρωπος της οργής, έχει δει πολλές φορές τον θάνατο κατάματα.

Αναζητώντας απαντήσεις στα κρίσιμα υπαρξιακά διλήμματα, έχει πιάσει κουβέντα με τους πεθαμένους του και έχει ζήσει τα ανεκλάλητα και τα ανομολόγητα μιας κυκλώπειας περιπέτειας.

Αλλά στο τέλος έχει εκτιμήσει την ανθρώπινη φύση του. 🔸H Ιθάκη κερδίζεται με απομόνωση, με κατατρεγμό, με δοκιμασίες και ενδοσκόπηση, με ισχυρή στρατηγική, με μεγάλους κόπους και με μεγάλα τιμήματα.

Όχι αλλιώς.

Με το οδυνηρό «ένδον σκάπτε» του Μάρκου Αυρήλιου, που ως ιδέα και έμμεση προτροπή γεννήθηκε στην ομηρική Οδύσσεια.

Αυτογνώστης πλέον ο Οδυσσέας μετά το ταξίδι του, δεν αφήνει την οργή του να παραμείνει στείρο συναίσθημα αλλά τη μετουσιώνει σε γόνιμο σχεδιασμό.

Τότε είναι έτοιμος να διατρανώσει την ταυτότητά του.

Τότε αξιώνεται να πάρει πίσω τον κόσμο που του άρπαξαν.

Και τότε γίνεται πρότυπο και οδηγός για κάθε άνθρωπο.

Προπάντων όμως για τον Έλληνα, που βλέπει σήμερα να του κλέβουν τον τόπο του μεθοδικά και ύπουλα. ✍Ειρήνη Πετρακάκη Καλό απόγευμα, καλό ΠΣΚ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους