ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ  «Γιατί να βοηθήσω την Κατερίνα και την Ασπασούλα της;» Η παραπάνω είναι μια ερώτηση που δεν ακούστηκε από κανέναν άνθρωπο εδώ και δύο μήνες, αλλά δυστυχώς και παραδόξως...

Πλήρες Κείμενο:

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ  «Γιατί να βοηθήσω την Κατερίνα και την Ασπασούλα της;» Η παραπάνω είναι μια ερώτηση που δεν ακούστηκε από κανέναν άνθρωπο εδώ και δύο μήνες, αλλά δυστυχώς και παραδόξως την άκουσα από διάφορους (αρμόδιους) φορείς, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχουν προνοήσει, δηλαδή να έχουν πράξει έτσι, ώστε ούτε εμείς ούτε κανένας άλλος να διατρέχει οποιονδήποτε κίνδυνο, πόσω μάλλον σαν κι αυτόν της διακοπής οικιακής ηλεκτροδότησης.

Αντ’ αυτού, εδώ και δύο χρόνια κουβαλάω στη συνείδησή μου ένα χρέος υπεράσπισης του κοινωνικού συνόλου, αφού από την πρώτη στιγμή θεώρησα ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ και αποδέχθηκα η δική μας ιστορία να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ.

Με δυο λόγια, εξαρχής κινήθηκα μέσω (και) της συλλογικής δράσης και αντιμετώπισα τη δική μας περίπτωση ως ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ (όπως λέμε στην Πολιτική Επιστήμη). Το σωστό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί να βοηθήσουμε αυτή τη μία περίπτωση, αλλά τι θα κάνουμε για να βοηθήσουμε αυτή τη μία περίπτωση ΚΑΙ όλες τις άλλες από κοινού: κάτι που συνιστά ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗ/ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΣΣΑ απέναντι στα δίκαια και (για άλλα κράτη) αυτονόητα αιτήματά τους.

Κι αυτό ακριβώς είναι που συνιστά κοινωνική και πολιτική σκέψη, αυτό ακριβώς είναι που θα έπρεπε να έχει μπει στο κέντρο της κοινωνικής και πολιτικής συζήτησης εδώ και πολλά χρόνια, και αυτό ακριβώς είναι που θα έπρεπε να έχει εκβάλλει σε ορθές κοινωνικές και πολιτικές πράξεις ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ με σημείο αναφοράς την προάσπιση των ανθρωπίνων/ ατομικών/ συλλογικών δικαιωμάτων του πολίτη και της πολίτισσας.  «Γιατί να βοηθήσω την Κατερίνα και την Ασπασούλα της;» ΕΠΙΠΛΕΟΝ: Η πιθανότητα να κινδυνεύσει η μαμά μου που πάσχει από τη Νόσο Αλτσχάιμερ (85%) είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορίας, της δικής μας ΙΣΤΟΡΙΑΣ, η οποία όμως ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΙ πάνω της σχεδόν ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΣΧΗΜΕΣ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ενός δυσλειτουργικού κράτους: - «Εξαφανίστηκε» το ΦΕΚ που αφορούσε το ρεύμα για ευάλωτα νοικοκυριά και κανένας θεσμικός παράγοντας δεν έπραξε για να το επαναφέρει, λες και από το 2023 και μετά κανείς σ’ αυτή τη χώρα δεν έχει πρόβλημα με το ρεύμα! - Στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία μέχρι πρόσφατα ίσχυε ένα αναχρονιστικό και άτοπο κληρονομικό δίκαιο –που ευτυχώς έχει αρχίσει να αλλάζει. - Δεν μου επιτρέπεται να βγω στην αγορά εργασίας, αφενός επειδή φροντίζω επί 24ωρου βάσεως, αφετέρου επειδή το βασικό μου πτυχίο δε μου παρέχει εδώ και χρόνια επαγγελματικά δικαιώματα.

Και αντί οι αρμόδιοι παράγοντες να πράξουν αναλόγως, εμείς είναι που τρέχουμε στα Δικαστήρια (με δικά μας έξοδα) για να βρούμε το δίκιο μας. - Ως νέα ερευνήτρια στην ακαδημαϊκή κοινότητα, αντί να παίρνω μέρος ενεργά στην έρευνα για το καλό των συνανθρώπων μου και της ελληνικής κοινωνίας, έχω μείνει ακινητοποιημένη σε μια κατάσταση αντιμετώπισης της ενεργειακής φτώχειας και της παράλογης γραφειοκρατίας.

Έτσι όμως, στερούμαι τον μοναδικό τρόπο για να εργαστώ, τόσο στις παρούσες όσο και στις μελλοντικές συνθήκες, και κυρίως όταν δεν στηρίζεις τους νέους ερευνητές και τις νέες ερευνήτριες τίποτα δεν πάει μπροστά σ’ αυτή τη χώρα. ΚΥΡΙΩΣ ΟΜΩΣ: - Για άλλη μια φορά, ο τελικός και ο κύριος αποδέκτης της δυσλειτουργίας κράτους και φορέων είναι η μαμά μου, που ως ΑΜΕΑ βρίσκεται σε κατάσταση ευαλωτότητας.

Σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω συμβαίνει και το εξής: Παρόλο που ως νοικοκυριό πληρούμε όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια, το νέο πρόγραμμα του Προσωπικού Βοηθού για ΑΜΕΑ δεν προβλέπει περιπτώσεις ασθενών στην ηλικία της μαμάς μου –τη στιγμή που όσο πιο πολύ μεγαλώνει ένας άνθρωπος τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να έχει ανάγκη την όλο και εντονότερη πλήρη φροντίδα.

Και με ειλικρινή στενοχώρια και απογοήτευση αναρωτιέται κανείς: Αυτός είναι ο όρος του «καθολικού» προγράμματος; Αυτή είναι η κρατική πολιτική πρόνοιας για τους ηλικιωμένους και τα ΑΜΕΑ; Αυτή είναι η κρατική πολιτική πρόνοιας για τους ανθρώπους που εργάστηκαν και πάλευαν τόσα χρόνια, και που χωρίς ανάσα έπαιρναν μέρος σε έναν άνισο, ασύμμετρο αγώνα επιβίωσης; Αυτή είναι η κρατική πολιτική πρόνοιας για τους ανθρώπους που αρρώστησαν βαριά χωρίς να το επιλέξουν; ΠΟΙΑ ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ; Δεν έχουν όλες; ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ: Όσο κι αν η κούραση διαγράφεται εμφανώς στο πρόσωπο και το σώμα μου, Η ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ δυναμικά και αλληλέγγυα, χάρη στον κόσμο που έχει ενσυναίσθηση, που καταλαβαίνει, που κατανοεί, που αγωνιά όπως κι εμείς, και που διαθέτει και διακρίνει ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Όσο κι αν βιώνουμε τη δική μας αγωνία και το δικό μας αγώνα μέσα στο σπίτι, ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ συνεχίζονται και αυξάνονται! Και μετά από σκληρές προσπάθειες όλο το καλοκαίρι, ελπίζω σε λίγο καιρό να έχουμε να σας ανακοινώσουμε ενθαρρυντικά νέα (και) σε συλλογικό επίπεδο, αφού οι φορείς με τους οποίους συνεργαζόμαστε διαθέτουν ανθρώπους ικανούς να πράξουν ΜΑΖΙ ΜΑΣ για το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ.

Το link για όσους και όσες θέλετε να προωθήσετε την κοινοποίηση ή/και να συμβάλλετε οικονομικά βρίσκεται εδώ, και για άλλη μια φορά σάς εκφράζουμε πολλές πολλές ειλικρινείς, βαθιές, εγκάρδιες, θερμές ευχαριστίες:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους