Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Christos Minos : Μα τι γίνεται; Ήρθα Αίγινα και κατευθείαν πάω στο μοναδικό τοπικό σούπερ στη Σουβάλα για μερικά ψώνια όπως εμφιαλωμένο νερό.

Έχω το καλάθι μου και πάω στο πρώτο ταμείο που φαίνεται άδειο.

Η ταμίας με πληροφορεί πως μια κοπέλα έχει πεταχτεί να πάρει κάτι και επιστρέφει.

Ξανά βάζω ακουστικά και Killing Joke.

Έτσι και έγινε η κοπέλα ήρθε άφησε ενα πράγμα και εγώ άρχιζα να αδειάζω το δικό μου καλάθι να το βάλω στη θέση του.

Περπατώ πίσω από τη κοπέλα που πρέπει να ήταν κάπου στα τριάντα και η οποία φορούσε ένα ανοιχτό στη πλάτη φόρεμα.

Το λουρί της τσάντας καλύπτει ένα μέρος της αριστερής ωμοπλάτης.

Ένα τατουάζ λίγο μικρότερο από μια παλάμη μου κινεί αμέσως στη προσοχή.

Μια σβάστικα ναι μια ξεκάθαρη μεγάλη σβάστικα.

Στην αρχή υποθέτω βρε λες να είναι κάτι άλλο.

Όχι μία ξεκάθαρη σβάστικα σε ανοιχτή θέα που θα ζήλευε μέχρι και ο Κασιδιάρης στα καλά του.

Η κοπέλα, συνεχίζοντας τη περιγραφή, μοντέρνα ντυμένη περιποιημένη, πληρώνει και φεύγει.

Εγώ δεν σταματώ από έκπληξη να κοιτάω τη σβάστικα.

Ένα νευρικό χαμόγελο μου έχει δημιουργηθεί που το βλέπει μόνο η ταμίας.

Με κοιτάει με απορία και προκειμένου να μην νομίζει πως την κοροϊδεύω της λέω τι έγινε.

Η κοπέλα μπροστά είχε τατουάζ μια σβάστικα! Με κοιτάει αδιάφορα και με αδιαφορία που αποκρινεται: α ναι; Σίγουρα της φάνηκα εγώ ο " παράξενος" και αφού πληρώσω ευχαριστήσω τη ταμία φεύγω με κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου Η σβάστικα είναι πλέον ένα hipster σύμβολο που έχει μια αισθητική πρόκληση; Νόμιζα πως είχε σε κάτι βλαμμένους μαυρομεταλλους χρόνια πίσω και σε νοσταλγούς σήμερα.

Η κοπέλα ήταν μια οπαδός της Χρυσής Αυγής που στη γιγαντωση της ωθηκε πολλούς να κάνουν μια ναζιστική αποτύπωση του μίσους στο κορμί τους.

Σίγουρα μου έφερε παλιές αναμνήσεις που από τι φαίνεται δεν είναι τοσο αναμνήσεις.

Θυμάμαι τις ημέρες της γιγάντωσης της Χρυσής Αυγής:όταν αυτό το περιθωριακό κόμμα (με διαδρομή εξίσου εγκληματική με την συνέχεια της) γινόταν ο οδηγός για πολλούς στις λαϊκές γειτονιές.

Τα πρόσωπα που αναδύονταν στο Κερατσίνι ή στη Νίκαια με βλέμμα βουτηγμένο στο μίσος όταν αντίκριζαν το δαιμονοποιημένο Αλλο.

Θυμάμαι να γίνομαι αυτόπτης μάρτυρας σε σκηνικό κάπου στη Κοκκινιά όπου νέος άντρας με ξυρισμένο κεφάλι στη θέση του συνοδηγού να έχει εστιάσει ένα μαυριδερό άντρα και τον εβρίζε.Ετσι χωρίς λόγο,επειδή ήταν «Πάκι» όπως του φώναζε και έπρεπε να γυρίσει στη χώρα του.

Συμπληρώνοντας, πριν φύγει με τη παρέα του, γαμώ τους αναρχοάπλυτους που σε έφεραν εδώ.

Στη μνήμη μου θα μεινει για χρόνια ανεξίτηλη η πορεία που είδα απο ένα μπαλκόνι στο Πέραμα της Χρυσής Αυγής.Άτομα όλων των ηλικιών,μερικοί να κρατούν πυρσούς,που αποτελούσαν ένα ποτάμι μυσταγωγικής οργής που διάολε νόμιζα πως με έφερνε στη Γερμανία του 30.Ο Καμύ έγραφε πως ο ναζισμός είναι σαν τον βάκιλο της πανούκλας:μπορεί να εξολοθρεύσει μια ολόκληρη πόλη και όταν νομίζεις ότι εξαφανίστηκε,εκεί στα χρόνια του 20ου αιώνα,μπορεί να εμφανιστεί εκ νέου το ίδιο δολοφονικός.

Αυτό σχολιάζει το American History πως ο ναζισμός πάντα βρίσκει κοινωνούς για επανέλθει στην επιφάνεια για να σπείρει μίσος και να θερίσει αθώους.

Σε ένα φαύλο κυκλο που δεν σταματά να αναπαράγεται μέσα στα χρόνια. Σίγουρα δεν περίμενα να το ξαναδώ μπροστά μου...αλλά μάλλον είχα ξεχάσει τον Καμύ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους