Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γενέθλια ημέρα η σημερινή και καθώς φτάνουμε στην δωδεκάτη, κάνω τις βραδινές μου σκέψεις. Εγκατάλειψη.

Έτσι ξεκίνησα τη ζωή μου πριν από κάποια αρκετά πλέον χρόνια.

Μόνη, παρατημένη από θεούς και δαίμονες βρέθηκα να περνάνε οι μέρες στο Ιπποκράτειο.

Χωρίς να ενδιαφέρεται κάποιος.

Χωρίς φροντίδα, καθαριότητα ή θαλπωρή.

Χωρίς την χαρά που έχει κάθε οικογένεια για το νεογέννητο. Θάρρος.

Για εκείνα τα χρόνια ήταν τεράστια η απόφαση να υιοθετήσεις.

Ειδικά δε, σε μια επαρχιακή πόλη που όλοι γνωρίζουν όλους.

Να πας κόντρα στο πρέπον, να βαδίσεις στο άγνωστο.

Να μη ξέρεις τι παιδί θα σου βγει.

Υγιές, έξυπνο, εργατικό; Παιδί που θα εκτιμήσει ή που θα τα τινάξει όλα στον αέρα; Πίστη.

Τόσο ο κύριος Κώστας όσο η κυρία Μαιρη πίστεψαν σε μένα.

Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει «προχώρα θα τα καταφέρεις». Έτσι κι έκανα. Προχωρούσα.

Με μικρά βήματα κάθε φορά.

Κάθε βήμα και μια επιτυχία.

Και συνέχιζα και ένιωθα την στήριξη να είναι πάντα εκεί.

Πίσω μου. Ψίθυροι.

Τους ένιωθα.

Τους άκουγα.

Μπορεί να μην ήταν πάντα με τα αυτιά, γιατί πολλές φορές και η καρδιά ακούει. «Ποιος να ξέρει από πού κρατάει η σκούφια της», «το μπάσταρδο», «το μούλικο» και πολλά ακόμα που δεν τα χωράει ο νους.

Και είχα πάντα να αποδείξω την αξία μου.

Τίποτα δεν χαρίζεται σε όσους δεν το κληρονόμησαν εξ αίματος, να ξέρετε. Πρόοδος.

Και η ομάδα φαίνεται ότι τραβούσε. Έτυχε.

Και τα πτυχία έρχονταν αβίαστα.

Χωρίς τρελό κόπο και διάβασμα.

Και μου άρεσαν οι ξένες γλώσσες.

Μου άρεσαν και τα μαθηματικά.

Εκ του αποτελέσματος, φαίνεται ότι κάτι κατάφερα. Αμφισβήτηση.

Όταν μου έφτιαξε η μητέρα μου βιβλιοθήκη, την ρώτησαν: «Γιατί τόσο μεγάλη, δικηγόρο θα την κάνεις;» Και όταν ξεκίνησα να γράφω, με ρώτησαν: «Τι το παίζεις πια δημοσιογράφος;» Γιατί η αμφισβήτηση έρχεται πάντα από τους πιο κοντινούς διότι δεν δέχονται ότι η μετριότητα δεν είναι επιλογή για κάποιους από εμάς και η αριστεία (παρεξηγημένη λέξη τελευταία) θέλει προσπάθεια.

Εν κατακλείδι η μεγάλη βιβλιοθήκη στο πατρικό μου είναι γεμάτη.

Γεμάτος είναι και ο τοίχος με τα πτυχία μου.

Γεμάτη είναι η ζωή μου από εμπειρίες και προσπάθεια.

Πάνω απ όλα όμως γεμάτη είναι η καρδιά μου και συγχωρεί την βλακεία όλων αυτών που με πίκραναν.

Χρόνια μου πολλά λοιπόν.

Μπορεί να μη βρέθηκα στο Άγιο Στυλιανό, βρέθηκα όμως στην Θεσσαλονίκη. Και με αγαπάτε. Μερικές φορές με ανέχεστε. Δεν πειράζει όμως. Ουδείς τέλειος. Καλό βράδυ 💤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους