Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα σας το εξηγήσω εγώ κύριε Ερτογάν…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Συστήσατε στους σύγχρονους Έλληνες, κύριε πρόεδρε της Τουρκικής (καλούμενης) Δημοκρατίας, και μάλιστα το συστήσατε με στόμφο, να φροντίσουν να διδαχθούν από την ιστορία! Επειδή είναι περισσότερο από διάφανο αυτό που εννοείτε, θα σας πληροφορήσω η αφεντιά-μου, για το τι ακριβώς εγώ διδάχτηκα από την πρόσφατη (διότι αυτήν είναι που εσείς εννοείτε..) ιστορία, πρώτον από τον πόλεμο του 1974, στον οποίο και πήρα μέρος σε ηλικία 33 ετών, αλλά και δεύτερον στην μικρασιατική εκστρατεία του 1920 έως 1922, του Ελληνικού Στρατού, (στρατιάς, ειρήσθω, 200.000 ανδρών οι οποίοι αφού πρώτα σας π ε τ σ ό κ ο ψ α ν - μετά συγχωρήσεως φυσικά - εσάς και το χαλιφάτο-σας, στους Βαλκανικούς πολέμους), καρτερικά αλλά με ενθουσιασμό απέραντο υπηρετούσανε θητεία, (από το 1912), για δέκα ολόκληρα χρόνια]. Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, η εμπειρία-μου από τον φοβισμένο στρατό-σας (εκείνον της εισβολής του 1974) με οδήγησε να αναδιφήσω τα γεγονότα για την όντως πανωλεθρία που υπέστη η πατρίδα-μου στην Μικρασία του 1922! Και είδα και θαύμασα, κύριε Ερτογάν! Το τι θαύμασα δηλ., περιγράφεται στην επόμενη ερώτηση που θα σας απευθύνω.

Την εξής: Από τις γνώσεις-σας κύριε Ερτογάν, εννοώ τις γνώσεις-σας για την Μικρασιατική εκστρατεία, μπορείτε να μου αναφέρετε μια μάχη, έστω και μια, όπου νικήσατε εκείνη την θυελλώδη, στην πορεία-της, Ελληνική Στρατιά; Και δεν εννοώ βεβαίως την στρατιά-μας του 1912 και 1913, (ακόμα τρέχετε από την τρομάρα που πήρατε στο κυνηγητό που σας προκάλεσαν τότε οι τσολιάδες-μας) ούτε βέβαια ως και το 1920! Αλλά ομιλώ για την απόβαση της Στρατιάς στην Σμύρνη Μάϊο του 1919, (επί πρωθυπουργίας Βενιζέλου, για να επιβάλει τάχα στην ηττημένη Τουρκία την Συνθήκη των Σεβρών, και με σφοδρή αντίθεση μόνου του Ιωάννη Μεταξά!) και ειδικότερα μιλώ για τον Νοέμβριο του 1920, μετά που έχασε τις εκλογές (ούτε καν βουλευτής δεν βγήκε…!) ο υπερφίαλος φίλος του αλκοολικού-σας Μουσταφά Κεμάλ, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αλλά ήλθαν στην εξουσία οι αντιβενιζελικοί (Γούναρης κ.λπ. «μετανοεμβριανοί» αποκαλούμενοι) και ήταν αρχηγός του κράτους πάλι ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, αρχηγός δε της στρατιάς, γενναίος Μεσολογγίτης, ο στρατηγός Αναστάσιος Παπούλας! Αυτή λοιπόν την στρατιά, ερωτώ αν την νίκησε ποτέ και σε κάποια μάχη, ο φοβισμένος-σας στρατός (δεν χρησιμοποιώ βλέπεις, τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό, «χαισμένος» στρατός, του πιο απ’ όλους «χαισμένου» μεθύστακά-σας, του Μουσταφά Κεμάλ!) Φεύγατε σαν «κυνηγημένοι σκυλιά». Και, επαναλαμβάνω, κυνηγημένοι από στρατιώτες που πολεμούσαν ασταμάτητα από το 1912, και πολεμούσανε αγόγγυστα! Μέχρι τα βάθη της Μικράς Ασίας, πέρα και από τον Σαγγάριο, μερικά μόνο χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα.

Και εκλιπαρούσαν, μέσα στην Άγκυρα, όπου ήσαντε κλεισμένοι, οι Τούρκοι αξιωματικοί του επιτελείου-σας, εκλιπαρούσαν έναν ημιαναίσθητο από το πολύ οινόπνευμα, αυτόχρημα παραλυμένο από το μεθύσι Μουσταφά Κεμάλ, να δώσει διαταγή, να μετακινηθεί ο στρατός-του πιο βαθιά στην Μικρά Ασία…! Καμιά μάχη είτε δώσατε, είτε νικήσατε ως τότε κύριε Ερτογάν, όταν το σφρίγος της φυλής-μας, σας απέκλεισε στην Άγκυρα, ενώ οι «κουρασμένοι» φαντάροι-μας, έξαλλοι από ενθουσιασμό φωνάζανε στους αξιωματικούς-τους, με υπερήφανο το σθένος, την ιαχή: «Και στην Άγκυρα, και στην Άγκυρα…»! Και, σας αρέσει η όχι, σας έσωσε τότε η βροχή και ο άκαιρος χειμώνας, που ενέσκηψε ενωρίς, στα υψίπεδα της Μικράς Ασίας τη χρονιά εκείνη! (Και ακολούθησαν βέβαια μετά, και καταλυτικά, οι δυτικοί-μας «σύμμαχοι», και φίλοι τάχα του Βενιζέλου…) Όχι δηλ. πως μονάχα τότε, είναι που «ακολούθησαν» οι εν λόγω «σύμμαχοι»… Μηχανορραφούσαν υποχθόνια, από την επαύριον των χαμένων για τον Βενιζέλο, εκλογών του 1920! Διότι, (με δημοψήφισμα) ο λαός, έφερε πίσω στην Ελλάδα, τον εξόριστο βασιλιά-του τον Κωνσταντίνο… Μούφα δηλαδή! Και καλά οι Σοβιετικοί είχαν κάποια δικαιολογία, μια και ο Βενιζέλος, διότι τάχα ήταν στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», έστειλε τον Ελληνικό στρατό στην Ρωσία να πολεμήσει ...τους Μπολσεβίκους! (Κι αν αυτό σας θυμίζει τον Κυριάκο, - τον Μητσοτάκη ντε, - καλά σας τον θυμίζει…) Οι άλλοι Ευρωπαίοι «σύμμαχοι» όμως; Εγώ λέω, και υποστηρίζω, πως αιτία ήταν (και είναι…) το προαιώνιο μίσος-τους για την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, (κάρφος στην δική-τους την ρακένδυτη «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους») την δική-μας (των Ρωμηών) την Ρωμανία! (Που η μειονεξία-τους, μειωτικά την βάφτισε «Βυζάντιο»!) Το πανάρχαιο αυτό μίσος, τους τάραζε τον ύπνο, στην σκέψη και μόνο, ότι αυτοί οι «ανισόρροποι» Γραικοί, όπως πάνε θα την αναβιώσουνε την Ρωμανία, ελευθερώνοντας την Κωνσταντινούπολη…! Έτσι λοιπόν σκάρωσαν ένα «Συμβούλιο της Ειρήνης» καλούμενο, το οποίο ασταμάτητα «συνεδρίαζε» μονίμως, κωλυσιεργώντας, ζητώντας δηλ. από τον Αρχιστράτηγο Παπούλα, να μη προχωρεί η Στρατιά-του, αναμένοντας τις αποφάσεις του «Συμβουλίου-τους». Αγανακτισμένος τελικά, ο γενναίος εκείνος Μεσολογγίτης, που περίμενε το «Συμβούλιο» μέχρι τον Ιούλιο του 1921 αδρανώντας, φώναξε την ορντινάντσα -του να του φέρει τα παλιότερα άρβυλά-του, κι αφού έγραψε εκεί το «Συμβούλιο της Ειρήνης», έδωσε, επί τέλους, την διαταγή, (η οποία πολύ καθυστέρησε ως τότε) στην Στρατιά, να πορευτεί προς Ανατολάς! Κι έτσι αρχές του Σεπτέμβρη, είχε γοργά-γοργά διαβεί τον Σαγγάριο, κι έφτασε έξω από την Άγκυρα! Και εκεί σταμάτησε λόγω του χειμώνος! (Διότι αν είχε γράψει νωρίτερα στα παλιά-του άρβυλα το «Συμβούλιο της Ειρήνης», και ξεκινούσε όχι τον Ιούλιο εκείνου του χρόνου, αλλά από τον Απρίλιο, θα είχε φτάσει και θα είχε καταλάβει και την Άγκυρα, εγκαίρως πριν ενσκήψει ο χειμώνας... Οπότε το παν θα είχε λήξει, και δια παντός!) Στην θέση εκείνη η Ελληνική στρατιά, (σε μέτωπο δηλ. 700-800 χιλιομέτρων!) παρέμεινε αδρανής, αναμένοντας τις αποφάσεις, τις (επίτηδες μάλιστα) μηδέποτε ερχόμενες, του «Συμβουλίου της Ειρήνης» … (Το οποίο, ειρήσθω, μιλούσε αντίθετα, και επιτηδείως διέδιδε τις «φήμες» περί «εκκενώσεως» της Μικράς Ασίας, από την Ελληνική Στρατιά!) Ένα χρόνο κράτησαν, οι δυτικοί «σύμμαχοι», Άγγλοι, Γάλλοι και Ιταλοί, στην θέση εκείνη ακινητοποιημένο τον Ελληνικό στρατό, με τα όπλα «επί σκοπόν» (ούτε καν σε ημιανάπαυση…) με σκοπό να κάμψουν το ηθικό-του. (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτή η κατάσταση με τους «συμμάχους» είναι μια από τις αιτίες, που οδήγησαν τον γενναίο εκείνο Μεσολογγίτη, να αποχωρήσει οριστικά από το στράτευμα, περί τον Μάϊο του 1922.

Τον αντικατέστησε ο Στρατηγός Γεώργιος Χατζηανέστης.) Μόνο οι Άγγλοι, οι αιώνιοι υποκριτές, βλέποντας τις συνεχείς επιτυχίες της στρατιάς, έλεγαν στους άλλους συμμάχους, «μην περιμένετε οι Έλληνες να περιοριστούν μόνο, σε όσα τους υποσχέθηκε η Συνθήκη των Σεβρών» (Χαρακτηριστικός είναι ο δριμύτατος «έλεγχος» που άσκησε εκ των υστέρων, γι’ αυτό ακριβώς, ο Λόρδος Μπαουνμάτεν, προς τον Λόϋντ Τζωρτς στη Βουλή των Λόρδων, αποκαλώντας-τον «πολιτικό ψεύτη»!) Την ίδια ώρα εννοείται, που οι Ιταλοί και οι Γάλλοι «σύμμαχοι» της Ελλάδας του Βενιζέλου, σκανδαλωδώς εξόπλιζαν, επιδεικτικά μάλιστα, με σύγχρονα βαρέα όπλα τον στρατό του Κεμαλ.

Με αποκορύφωμα, σε πόλεμο νεύρων των φαντάρων, που έκπληκτοι έβλεπαν ολοφάνερη την ασυδοσία αυτή, την παραχώρηση στον Κεμάλ, από τους Γάλλος, των γιγαντιαίων πυροβόλων, που οι ίδιοι διατηρούσαν ως τότε, για το δικό-τους εκστρατευτικό σώμα στην Μικρά Ασία.

Και μόνο η θέα των πυροβόλων εκείνων, με την κάννη στραμμένη κι έτοιμη, προς τους φαντάρους του στρατού μας, ήταν καταλυτική, για τα τεντωμένα νεύρα, των για ένα χρόνο αδρανούντων, με το όπλο, υπενθυμίζω, επί σκοπόν, στρατιωτών-μας! Και σιδερένια να ήσαν τα νεύρα-των, δεν θα άντεχαν: Γι’ αυτό, με την πρώτη «ομοβροντία» των γιγαντιαίων εκείνων πυροβόλων, το μέτωπο έσπασε! Διότι βεβαίως, πριν είχαν σπάσει τα τεντωμένα στο έπακρο νεύρα των Ελλήνων στρατιωτών! Που ούτε ένα βλήμα δεν πρόφτασαν να ρίξουν… Γιατί άλλωστε! Δεν πολέμησαν λοιπόν, ώστε να τους νικήσετε κύριε Ερντογάν: Η δηλητηριώδης επανάληψη του «συμμαχικού» λόγου, «εκκένωση της Μικρασίας», από τον Ελληνικό στρατό, που σαν η σάλπιγγα της κόλασης ηχούσε γύρω-του, τον οδήγησε, ως μονη σωτηρία, να αναζητήσει όσον τάχος, για επιβίβαση, τον Ελληνικό στόλο στις ακτές της Σμύρνης… Και τότε κύριε Ερντογάν, όταν ο φοβισμένος στρατός-σας, αισθάνθηκε ε ξ α σ φ α λ ι σ μ έ ν ο τον εαυτό-του, όρμησε σε μαινόμενα στίφη, πάνω στον άοπλο λαό της Σμύρνης με το ιππικό ως Τσέτες, και έκανε το μόνο που ήξερε ανέκαθεν να κάνει: Έ σ φ α ζ ε αδιακρίτως… Το ίδιο που έκανε ο στρατός-σας και στην Κύπρο το 1974: Για τρείς ολόκληρες ημέρες, όσες σας παραχώρησαν οι Εγγλέζοι, μείνατε κολλημένοι στο προγεφύρωμα της Κερύνειας, από ένα (αμαρτωλά…) κάκιστα εξοπλισμένο στρατό της Εθνικής Φρουράς... Κι όταν οι Εγγλέζοι σας παραχώρησαν άλλες τριάντα μέρες, και μας είχαν εμάς «δεμένους», με την καλούμενη «εκεχειρία», τότε, σίγουροι πως δεν θα βρίσκατε αντίσταση, εξορμήσατε να κάνετε κι εσείς ό,τι και προπάτορές σας ήξεραν να κάνουν: Σφαγές και βιασμούς άοπλου λαού. Πίσω όμως έχει η αχλάδα την ουρά, κύριε (κρυπτογενίτσαρε) Ερτογαν… Τρόοδος, Σεπτεμβρίου 4.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους