Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Η αλήθεια είναι ότι δεν συμφωνώ με τέτοιες αναγραφές στα σχολικά βιβλία που βλέπουν παιδιά του Δημοτικού, οι οποίες αμφισβητούν τη βάση της παραδοσιακής οικογένειας που είναι προτεραιότητα για τη χώρα κατά το Σύνταγμα.

Διαφωνώ, θεωρώ πως πρέπει να γίνει μία επαναξιολόγηση». Αυτά είπε ο κ. Νότης Μηταράκης . Θα ήθελα πραγματικά να ρωτήσω τον κ. Μηταράκη κάτι πολύ απλό: Πού ακριβώς στο Σύνταγμα αναφέρεται η «παραδοσιακή οικογένεια»; Γιατί το άρθρο 21 του Συντάγματος μιλά για την οικογένεια και αναφέρει ότι αυτή, ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους.

Δεν αναφέρει πουθενά «παραδοσιακή οικογένεια», ούτε θεσπίζει κάποιο οικογενειακό μοντέλο ως το μόνο που δικαιούται συνταγματικής προστασίας.

Και επιτρέψτε μου κάτι πιο προσωπικό.

Εγώ μεγάλωσα σε μια οικογένεια που, με τα μέτρα της «παραδοσιακής οικογένειας» που επικαλείται ο κ. Μηταράκης, δεν ήταν παραδοσιακή.

Με ανέθρεψε ο πατέρας μου.

Ήμουν παιδί μιας μονογονεϊκής οικογένειας.

Και όμως, ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι μεγάλωσα σε κάτι λιγότερο από οικογένεια.

Γιατί οικογένεια δεν είναι ένα σχήμα σε ένα χαρτί.

Είναι ο άνθρωπος που είναι εκεί.

Που σε μεγαλώνει.

Που σε φροντίζει.

Που ξενυχτά όταν αρρωσταίνεις.

Που σε μαθαίνει να στέκεσαι στα πόδια σου.

Που σου δίνει αγάπη, ασφάλεια και αξίες.

Γι' αυτό βρίσκω την τοποθέτηση του κ. Μηταράκη όχι απλώς λανθασμένη ως προς τη συνταγματική της αναφορά, αλλά και βαθιά προσβλητική για ανθρώπους σαν τον πατέρα μου και για παιδιά σαν εμένα.

Και ακριβώς γι' αυτό θεωρώ σωστό να υπάρχουν στα σχολικά βιβλία αναφορές στις διαφορετικές μορφές οικογένειας.

Στο νέο βιβλίο Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της ΣΤ΄ Δημοτικού, για παράδειγμα, παρουσιάζονται η πυρηνική, η μονογονεϊκή, η εκτεταμένη, η θετή οικογένεια, αλλά και η οικογένεια με δύο γονείς του ίδιου φύλου.

Τα παιδιά καλούνται να γνωρίσουν αυτή την «πολυμορφία» και να συζητήσουν πάνω στις διαφορετικές μορφές οικογένειας.

Αυτό δεν καταργεί την παραδοσιακή οικογένεια.

Την τοποθετεί δίπλα στην πραγματικότητα της κοινωνίας.

Και αυτή ακριβώς είναι η δουλειά της εκπαίδευσης.

Το παιδί που έχει δύο γονείς δεν θα πάθει απολύτως τίποτα επειδή θα μάθει ότι υπάρχει και ένα παιδί που έχει έναν γονέα.

Το παιδί που έχει έναν πατέρα ή μία μητέρα δεν θα αισθανθεί λιγότερο οικογένεια επειδή θα δει στο βιβλίο του μια οικογένεια με δύο γονείς.

Το παιδί που έχει δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες δεν θα αισθανθεί ότι η οικογένειά του είναι κάτι που πρέπει να κρύψει. Αντίθετα.

Όταν το σχολείο δείχνει στα παιδιά ότι η κοινωνία αποτελείται από ανθρώπους και οικογένειες που δεν είναι όλες ίδιες, καταπολεμά το κοινωνικό στίγμα πριν αυτό δημιουργηθεί.

Και αυτό δεν είναι «αμφισβήτηση της οικογένειας». Είναι σεβασμός στην οικογένεια.

Σε όλες τις οικογένειες.

Γιατί εγώ, ως παιδί που μεγάλωσε με τον πατέρα του, ξέρω πολύ καλά κάτι που ίσως αξίζει να θυμόμαστε: Δεν χρειάζεται η οικογένειά μου να μοιάζει με τη δική σου για να είναι οικογένεια.

Και κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει πιστεύοντας ότι η οικογένειά του είναι «λιγότερο κανονική» επειδή δεν χωράει σε έναν πολιτικό ορισμό της «παραδοσιακής οικογένειας». Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους