Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτσε λίγο και σκέψου. Έχεις γεμίσει τη Βουλή των Ελλήνων, τους δήμους, τις περιφέρειες και γενικότερα τις θέσεις εξουσίας με ανθρώπους που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με τη ζωή που ζεις εσύ.

Και αναρωτιέμαι: γιατί; Γιατί στα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες βλέπουμε τόσο λίγους πραγματικούς ανθρώπους της αγοράς και του καθημερινού μόχθου; Πού είναι ο άνθρωπος που δούλευε για 700, 800, 1.000 ή 1.200 ευρώ και προσπαθούσε να θρέψει την οικογένειά του; Πού είναι ο αγρότης που ξέρει τι σημαίνει να δουλεύεις στα χωράφια και να μην ξέρεις αν στο τέλος θα σου μείνει εισόδημα; Πού είναι ο οικοδόμος; Πού είναι ο μικροεπαγγελματίας που είχε ένα μαγαζί και κάθε τέλος του μήνα έπρεπε να πληρώσει εφορία, ασφάλιση, προμηθευτές, υπαλλήλους, ενοίκιο και σπίτι και πολλές φορές ΔΕΝ ΕΒΓΑΙΝΕ; Πού είναι ο απλός δημοσιογράφος που δούλευε για 700 και 1.000 ευρώ; Πού είναι ο άνθρωπος της λαϊκής αγοράς, ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο άνθρωπος που κάποια στιγμή έφτασε στις 25 του μήνα και μέτρησε τα κέρματα για να δει αν μπορεί να βάλει 12 ευρώ βενζίνη αντί για 15; Γιατί δεν βάζεις αυτούς τους ανθρώπους στη Βουλή; Γιατί δεν τους κάνεις δημάρχους; Γιατί δεν τους στέλνεις στις περιφέρειες; Γιατί ψηφίζεις τόσο συχνά δημοσιοσχετίστικα; Επειδή κάποιος είναι γνωστός στην πόλη; Επειδή χαμογελάει ωραία; Επειδή εμφανίζεται στην τηλεόραση; Επειδή είναι μεγαλοδημοσιογράφος, μεγαλοπαράγοντας, γνωστός αθλητής, δικηγόρος, γιατρός ή επειδή απλώς έχει τις κατάλληλες γνωριμίες; Δεν έχω τίποτα με κανένα επάγγελμα.

Βάλε δικηγόρους.

Βάλε γιατρούς.

Βάλε δημοσιογράφους.

Βάλε επιχειρηματίες.

Βάλε ανθρώπους από κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα.

Αλλά βάλε και τον αγρότη.

Βάλε και τον εργάτη.

Βάλε και τον μικροεπαγγελματία.

Βάλε και τον άνθρωπο που έζησε με 800 ευρώ.

Βάλε και εκείνον που ξέρει τι σημαίνει να λες στο παιδί σου «αυτόν τον μήνα δεν γίνεται». Βάλε ανθρώπους που έχουν ΖΗΣΕΙ το πρόβλημα που καλούνται αύριο να λύσουν.

Γιατί εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα τεράστιο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής.

Πώς περιμένεις από έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει μέσα στην οικονομική άνεση και σήμερα έχει εισόδημα πολλαπλάσιο από το δικό σου να καταλάβει πραγματικά πώς είναι να ζεις με 700, 800 ή 1.000 ευρώ; Δεν λέω ότι όποιος έχει χρήματα είναι κακός άνθρωπος.

Δεν λέω ότι όποιος προέρχεται από εύπορη οικογένεια δεν μπορεί να γίνει καλός πολιτικός.

Λέω κάτι πολύ πιο απλό: ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ.

Χρειάζονται μέσα στη Βουλή και άνθρωποι που ξέρουν πώς είναι να κοιτάς τον τραπεζικό σου λογαριασμό στις 25 του μήνα και να λες: «Πρέπει να βγάλω άλλες έξι μέρες με αυτά». Τα έχω ζήσει.

Και φαντάζομαι ότι τα έχουν ζήσει και πολλοί από εσάς που με διαβάζετε.

Και τότε έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Οι άνθρωποι που μας εκπροσωπούν σήμερα τα έχουν ζήσει; Ξέρουν πώς είναι να μην μπορείς να αγοράσεις σπίτι; Ξέρουν πώς είναι να δυσκολεύεσαι ακόμη και να νοικιάσεις; Ξέρουν πώς είναι να θέλεις ένα αυτοκίνητο των 3.000, 4.000 ή 5.000 ευρώ και ακόμη κι αυτό να χρειάζεται σκέψη και οικονομία; Ξέρουν πώς είναι να δουλεύεις 30 και 40 χρόνια και στο τέλος να μην έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις ούτε ένα στοιχειώδες οικονομικό μαξιλάρι; Και δεν μιλάω μόνο για την Πιερία.

Μιλάω για ολόκληρη την Ελλάδα.

Ούτε ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω την προσωπική και επαγγελματική διαδρομή κάθε σημερινού βουλευτή.

Δεν τη γνωρίζω.

Μιλάω για το πολιτικό σύστημα συνολικά και για τις δικές μας επιλογές.

Γιατί, παιδιά, στο τέλος φταίμε και εμείς.

Εμείς τους ψηφίζουμε. Εσύ. Εγώ.

Η μάνα σου.

Ο αδελφός σου.

Η αδελφή σου.

Ο ξάδελφός σου.

Ο φίλος σου.

Οι οικογένειές μας.

Εμείς τους βάζουμε εκεί μέσα.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν μας καταλαβαίνουν.

Γιατί στηρίζουμε ξανά και ξανά γνωστά πολιτικά πρόσωπα και ανθρώπους που έχουν μετατρέψει την πολιτική σε καριέρα; Είτε λέγονται Άδωνις Γεωργιάδης είτε Μάκης Βορίδης είτε οποιοσδήποτε άλλος, από οποιοδήποτε κόμμα και οποιαδήποτε εποχή.

Το ίδιο ερώτημα υπήρχε και παλαιότερα.

Το ίδιο ερώτημα υπάρχει και σήμερα.

Γιατί αυτούς; Γιατί όχι και ανθρώπους που μέχρι χθες ήταν δίπλα σου; Στο εργοστάσιο.

Στο χωράφι.

Στο μαγαζί.

Στην οικοδομή.

Στο γραφείο.

Στη λαϊκή.

Στο μεροκάματο.

Δεν θέλω μια Βουλή μόνο με φτωχούς, όπως δεν θέλω μια Βουλή μόνο με πλούσιους.

Θέλω μια Βουλή που να μοιάζει περισσότερο με την κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Γιατί όταν ο ένας αγωνίζεται να βγάλει 10.000 ή 15.000 ευρώ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ και ο άλλος ζει σε μια εντελώς διαφορετική οικονομική πραγματικότητα, κάποια στιγμή δημιουργείται απόσταση.

Και αυτή η απόσταση γίνεται χάσμα.

Κάποτε λοιπόν, αντί να ψηφίσεις αυτόν που είναι περισσότερο γνωστός, περισσότερο προβεβλημένος ή έχει κάνει τις καλύτερες δημόσιες σχέσεις, κοίτα λίγο δίπλα σου.

Ίσως ο άνθρωπος που μπορεί πραγματικά να καταλάβει το πρόβλημά σου να μην είναι αυτός που βλέπεις κάθε μέρα στην τηλεόραση.

Ίσως να είναι αυτός που μέχρι χθες στεκόταν δίπλα σου στο ταμείο και μέτραγε κι αυτός τα ευρώ του. Απλά σκέψου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους