Η Μήδεια μέσα μας (Μέρος 1) Είδα χτες στο θέατρο τη Μήδεια με την Καραμπέτη και έφυγα με μια βαθιά συνειδητοποίηση ότι τελικά η ιστορία της Μήδειας δεν μιλάει απλά μια γυναίκα που τυφλώθηκε από έρωτα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για τις σχέσεις μας, για τα τραύματά μας, για το εσωτερικό μας παιδί, για την ανάγκη μας να αγαπηθούμε, να ανήκουμε, να μας επιβεβαιώσουν, αλλά κυρίως για τη δυσκολία μας να αγαπήσουμε πραγματικά τον εαυτό μας.

Και αυτό ήταν που με άγγιξε περισσότερο στην παράσταση! Στην αρχή όλοι οι χαρακτήρες εμφανίζονται με μάσκες ζώων και τεράτων.

Η σύνδεση με τη ζωώδη, άγρια, πρωτόγονη πλευρά μας είναι σχεδόν αυτονόητη.

Αυτή την πλευρά που έχουμε μάθει να φοβόμαστε, να κρύβουμε, να καταδικάζουμε... Και μάλιστα ο Ιάσωνας εμφανίζεται με μάσκα λύκου και η Μήδεια με ένα κόκκινο φόρεμα, σαν μια άλλη Κοκκινοσκουφίτσα απέναντι στον κακό τον λύκο.

Πόσο γνώριμη ιστορία... Ο ένας είναι ο κακός και ο άλλος το θύμα.

Μόνο που κάποια στιγμή οι ρόλοι αντιστρέφονται και η Μήδεια φοράει τη μάσκα του λύκου.

Και εκεί βρίσκεται, για μένα, μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες της παράστασης αλλά και της ίδιας της ζωής! Γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε τις σχέσεις με όρους θύματος και θύτη, καλού και κακού.

Να ψάχνουμε τον κακό απέναντί μας για να μπορούμε να είμαστε εμείς οι καλοί.

Μόνο που μέσα μας είμαστε όλοι καλο-κακοί, αγάπη μου.

Είμαστε και το φως και το σκοτάδι.

Και το αρχέτυπο του Λύκου υπάρχει μέσα σε όλους μας.

Γιατί οι ρόλοι πάντα εναλλάσσονται στη ζωή.

Άλλοτε είμαστε το θύμα, άλλοτε ο θύτης.

Άλλοτε το καλό παιδί, άλλοτε το «κακό». Και οι ρόλοι αυτοί δεν είναι η ταυτότητά μας.

Είναι κομμάτια μας που δημιουργήθηκαν μέσα από τις εμπειρίες και τα τραύματά μας, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε.

Δεν σημαίνει αυτό ότι δεν υπάρχει ευθύνη για την κακοποίηση.

Φυσικά και υπάρχει.

Αλλά έχουμε ευθύνη από όποια πλευρά κι αν βρισκόμαστε.

Γιατί η ζωή δεν μας φέρνει ποτέ τίποτα τυχαία.

Κάθε εμπειρία που έρχεται στο δρόμο μας είναι πάντα και με απόλυτη θεϊκή Σοφία, η καταλληληλότερη για εμάς.

Για να δούμε αυτά που δεν μπορούμε να δούμε, να γνωρίσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας και να αναλάβουμε την ευθύνη για τα τραύματά μας... Γιατί η ευθύνη για τον εαυτό μας και τη ζωή μας είναι αποκλειστικά και μόνο δική μας καρδούλα μου.

Κανενός άλλου! Και για να την αναλάβουμε πραγματικά, χρειάζεται να έχουμε το θάρρος να δούμε και τις πλευρές μας που δεν θέλουμε να δούμε.

Ειδικά αυτές! Όλη η ζωή είναι ένας μεγάλος καθρέφτης αγάπη μου και απέναντι μου έχω πάντα τον εαυτό μου σε άλλες μορφές.

Γι’ αυτό όποιον καταδικάζω, είναι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου που καταδικάζω.

Και όσο περισσότερο το αρνούμαι, τόσο περισσότερο το εξορίζω στο σκοτάδι… Εκεί, σε εκείνο το σκοτεινό υπόγειο της ψυχής μας, που κλείσαμε κάποτε το εσωτερικό μας παιδί.

Αυτό που αποφασίσαμε ότι είναι κακό.

Αυτό που πίστεψε ότι δεν είναι αρκετό.

Ότι αν θυμώσει, αν ζητήσει, αν διεκδικήσει, αν γίνει «πολύ», αν δείξει όλο αυτό που πραγματικά νιώθει, θα το εγκαταλείψουν, θα το εξορίσουν, θα μείνει μόνο του και θα πεθάνει... Κλείσαμε εκεί μέσα το «τερατάκι» μας και πετάξαμε και το κλειδί.Γιατί δεν θέλουμε να το θεραπεύσουμε.

Θέλουμε να το σκοτώσουμε.

Να το ξεφορτωθούμε! Μόνο που αυτό το παιδί δεν είναι κακό καρδούλα μου! Είναι πληγωμένο.

Και χρειάζεται αγάπη, παρουσία, γονιό! Χρειάζεται Εσένα! Και η Μήδεια είναι ακριβώς αυτή η πλευρά μας που φοβόμαστε τόσο πολύ να συναντήσουμε.

Η άγρια, η οργισμένη, η εκδικητική, η ανεξέλεγκτη.

Η πλευρά που έχουμε μάθει να θεωρούμε απαράδεκτη.Είναι το τέρας μέσα μας! Και ειδικά εμείς οι γυναίκες έχουμε μάθει από πολύ νωρίς ότι πρέπει να είμαστε μόνο γλυκές, ευγενικές, καλές, τρυφερές.

Να μη θυμώνουμε.

Να μην οργιζόμαστε.

Να μην αντιδράμε.

Η γυναικεία οργή έχει απαγορευτεί.

Κι έτσι την καταχωνιάζουμε τόσο βαθιά, που κάποια στιγμή τρέμουμε μήπως βγει στην επιφάνεια.

Και πνίξει τα πάντα! Μόνο που η οργή δεν είναι το τέρας ψυχή μου.

Το τέρας είναι το τραυματισμένο παιδί που έμαθε ότι για να επιβιώσει πρέπει να κρύψει όλα όσα νιώθει.

Και αυτό είναι που χρειάζεται να κάνουμε στη θεραπεία.

Να το συναντήσουμε εκεί στο υπόγειο που είναι κλεισμένο.

Να το κοιτάξουμε.

Να το ακούσουμε.

Να το αγκαλιάσουμε και να μάθουμε να το αγαπάμε.

Να γίνουμε εμείς οι γονείς που δεν είχε ποτέ και να το φέρουμε μαζί μας στο φως! Γιατί μόνο όταν μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε το τέρας μέσα μας, μπορούμε πραγματικά να ξεκινήσουμε να ζούμε.

Μέχρι τότε απλά θα επιβιώνουμε… Και αξίζεις να ΖΗΣΕΙΣ αγάπη μου! 💖 💫Κι αν χρειάζεσαι καθοδήγηση και υποστήριξη σε αυτό το υπέροχο ταξίδι από την επιβίωση στη Ζωή, στείλε μου ένα μήνυμα ψυχή μου. Θα χαρώ να σου δείξω τον δρόμο💫 Ελένη Κανέλλου Υπερπροσωπική & Συστημική Συμβουλευτική

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους