Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πιο σκληρή ώρα της ημέρας. Η καλύτερη και σκληρότερη ώρα της ημέρας είναι ίσως εκείνη που μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας.

Έχουμε μάθει να μιλάμε για τέχνη, για μουσική, για βιβλία, για όσα κάνουμε, για όσα θέλουμε να κάνουμε, για τα όνειρά μας.

Μιλάμε για ανθρώπους, για σχέσεις, για ιδέες, για όλα εκείνα που μπορούν να δημιουργήσουν μια εικόνα για το ποιοι είμαστε.

Και συνήθως όλα αυτά έρχονται με ένα καλό περιτύλιγμα.

Παρουσιάζουμε την καλύτερη εκδοχή μας.

Επιλέγουμε προσεκτικά τι θα πούμε, τι θα δείξουμε και τι θα αφήσουμε έξω.

Δεν είναι απαραίτητα υποκρισία.

Είναι ένας μηχανισμός κοινωνικής προσαρμογής.

Από μικροί μαθαίνουμε ότι η κοινωνική ζωή απαιτεί μια συγκεκριμένη μορφή αυτοπαρουσίασης.

Δεν εμφανιζόμαστε απλώς στους άλλους.

Παρουσιάζουμε τον εαυτό μας στους άλλους.

Και κάπου ανάμεσα σε αυτή την παρουσίαση και στην ανάγκη να μας αναγνωρίσουν, δημιουργείται ένας δεύτερος εαυτός.

Ένας εαυτός λίγο πιο ενδιαφέρων, λίγο πιο δυνατός, λίγο πιο διαβασμένος, λίγο πιο ευτυχισμένος.

Σήμερα αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο.

Τα social media μετέτρεψαν την αυτοπαρουσίαση σε καθημερινή πρακτική.

Δεν χρειάζεται πλέον να περιμένουμε μια κοινωνική περίσταση για να δείξουμε ποιοι είμαστε.

Έχουμε ένα μόνιμο κοινό μπροστά μας.

Φωτογραφίες, απόψεις, μουσικές, ταξίδια, έργα, σκέψεις, επιτυχίες.

Ένα διαρκές βιογραφικό του εαυτού μας.

Και όσο περισσότερο παρουσιάζουμε τον εαυτό μας, τόσο πιο εύκολο είναι κάποια στιγμή να μπερδέψουμε την εικόνα με την ουσία.

Να αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε αυτό που δείχνουμε.

Η αποδοχή των άλλων λειτουργεί τότε σαν ένας μικρός καθρέφτης αυτοεκτίμησης.

Ένα like, ένα σχόλιο, ένας θαυμασμός, μια επιβεβαίωση μπορούν να λειτουργήσουν σαν απόδειξη ότι αξίζουμε, ότι ενδιαφέρουμε, ότι έχουμε θέση μέσα στο βλέμμα των άλλων.

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα.

Όταν σταματήσει το βλέμμα των άλλων, τι μένει; Εκεί αρχίζει η δύσκολη ώρα.

Όταν κλείνει η οθόνη.

Όταν σταματά η συζήτηση.

Όταν δεν υπάρχει κανείς για να εντυπωσιάσουμε, κανείς για να μας επιβεβαιώσει, κανείς στον οποίο χρειάζεται να εξηγήσουμε ποιοι είμαστε.

Μένουμε μόνοι.

Και τότε δεν υπάρχει ιδιαίτερος χώρος για σκηνοθεσία.

Ο εαυτός μας γνωρίζει.

Γνωρίζει τι φοβόμαστε.

Γνωρίζει τι ζηλεύουμε.

Γνωρίζει τι χάσαμε.

Γνωρίζει ποιοι άνθρωποι μας πλήγωσαν και ποιους πληγώσαμε εμείς.

Γνωρίζει ποια όνειρα εγκαταλείψαμε και ποια συνεχίζουμε να παριστάνουμε ότι κυνηγάμε.

Γνωρίζει επίσης πόσο διαφορετικοί μπορεί να είμαστε από την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει.

Αυτή η στιγμή δεν είναι απαραίτητα ευχάριστη.

Είναι όμως ίσως η πιο ειλικρινής μορφή κοινωνικής αυτογνωσίας.

Γιατί η μοναξιά δεν είναι μόνο απουσία ανθρώπων.

Μπορεί να είναι η απουσία του κοινού.

Και όταν απουσιάζει το κοινό, παύει για λίγο η ανάγκη να παίξουμε τον ρόλο μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κοινωνική μας εικόνα είναι ψεύτικη.

Κάθε άνθρωπος αποτελείται από πολλές εκδοχές του εαυτού του.

Άλλη στον φίλο, άλλη στον σύντροφο, άλλη στη δουλειά, άλλη στον άγνωστο, άλλη μπροστά σε ένα κοινό.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο αν όλες αυτές οι εκδοχές μπορούν κάποια στιγμή να συναντηθούν.

Αν ο άνθρωπος που παρουσιάζουμε στους άλλους μπορεί να αντέξει την παρουσία του ανθρώπου που συναντάμε όταν είμαστε μόνοι.

Ίσως τελικά η αυτοεκτίμηση να μην χτίζεται τόσο από το πόσο εντυπωσιάζουμε τους άλλους, αλλά από το πόσο μπορούμε να αντέξουμε τον εαυτό μας όταν κανείς δεν κοιτάζει.

Γιατί η πραγματική σχέση με τον εαυτό μας δεν έχει χειροκρότημα.

Δεν έχει likes.

Δεν έχει κοινό.

Έχει μόνο εμάς.

Και εκεί, στην πιο ήσυχη ώρα της ημέρας, όταν όλα τα περιτυλίγματα πέφτουν, υπάρχει ίσως η μοναδική συζήτηση από την οποία δεν μπορούμε να φύγουμε.

Η συζήτηση με τον άνθρωπο που ξέρει ήδη όλη την αλήθεια. Εμάς. By #funkycranky #ExperimentalPatrasso #Society #Sociology #Psychology #Self #Identity #SelfAwareness #HumanCondition #SocialMedia #Thoughts #Philosophy #ModernSociety

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους