Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιος ήξερε. Κάποιος άκουσε. Κάποιος σώπασε. Ένα μωρό βρέθηκε νεκρό και κατεψυγμένο για 4 χρόνια, κρυμμένο μέσα σε μια βαλίτσα στην Κυψέλη.

Μια εικόνα που δεν χωρά εύκολα στον ανθρώπινο νου. Οι Αρχές εξακολουθούν να ερευνούν τις συνθήκες της τραγωδίας….. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στον Μυστρά, ένας 90χρονος βρέθηκε νεκρός μέσα σε επαγγελματικό καταψύκτη, με τον "γιο" του να κατηγορείται ότι απέκρυψε τον θάνατό του, προκειμένου να συνεχίσει να εισπράττει τη σύνταξή του.

Χθες αποκαλύφθηκε ότι μια "κόρη" στον Μαραθώνα είχε θαμμένη τη μητέρα της στην αυλή του σπιτιού για να παίρνει τη σύνταξη.

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να εξαφανιστούν από τη ζωή χωρίς κανείς να τους αναζητήσει εγκαίρως.

Είναι το κακοποιημένο παιδί που μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία και στις δομές, που όλοι βλέπουν ως «περιστατικό», αλλά κανείς δεν βλέπει ως παιδί θύμα.

Είναι ο ηλικιωμένος που πεθαίνει μέσα στο ίδιο του το σπίτι και η απουσία του μετατρέπεται σε οικονομικό όφελος.

Είναι η γυναίκα που φτάνει στην πόρτα της Αστυνομίας επειδή φοβάται ότι θα τη σκοτώσουν και τελικά δολοφονείται έξω από αυτήν.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να παριστάνουμε ότι κάθε φορά «πέφτουμε από τα σύννεφα». Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα.

Τα σημάδια υπάρχουν.

Η κακοποίηση υπάρχει.

Η εγκατάλειψη υπάρχει.

Η βία υπάρχει.

Η μοναξιά υπάρχει.

Η περιθωριοποίηση υπάρχει.

Η αδιαφορία υπάρχει.

Απλώς εμείς μάθαμε να κοιτάμε αλλού.

Μάθαμε να θεωρούμε φυσιολογικό έναν ηλικιωμένο που «δεν τον έχουμε δει τελευταία». Ένα παιδί που «είναι δύσκολο». Μια γυναίκα που «έχει προβλήματα με τον σύντροφό της». Μια οικογένεια για την οποία «κάτι περίεργο ακούγεται». Έναν άνθρωπο που «μάλλον έχει μπλέξει». Και ύστερα, όταν η πόρτα ανοίγει και αποκαλύπτεται η φρίκη, αρχίζει η μεγάλη παράσταση στα τηλεοπτικά παράθυρα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δάκρυα. Οργή. Ειδικοί. Αναλύσεις.

Απαιτήσεις για αυστηρότερες ποινές, κρεμάλες κι εκτελέσεις.

Αναζήτηση ευθυνών.

Και, πάνω απ' όλα, η ανάγκη να βρούμε το «τέρας». Γιατί είναι πολύ βολικό να πιστεύουμε ότι το τέρας είναι πάντα κάποιος άλλος.

Μόνο που το τέρας της αδιαφορίας δεν έχει ένα πρόσωπο.

Έχει χιλιάδες.

Είναι εκείνος που άκουσε ένα παιδί να κλαίει και έκλεισε το παράθυρο.

Είναι εκείνος που είδε έναν ηλικιωμένο να εξαφανίζεται και σκέφτηκε «θα είναι κάπου….». Είναι εκείνος που άκουσε μια γυναίκα να λέει «φοβάμαι» και απάντησε «κάνε υπομονή». Είναι ο γείτονας που «δεν ήθελε να μπλέξει». Είναι ο συγγενής που «δεν ήθελε να δημιουργήσει πρόβλημα». Είναι ο θεσμός που κινητοποιείται όταν πλέον δεν υπάρχει τίποτα να προλάβει.

Είναι μια Πολιτεία που συχνά εμφανίζεται μετά την τραγωδία, αντί να βρίσκεται εκεί πριν από αυτήν.

Και είναι μια κοινωνία που έχει αποκτήσει μια τρομακτική ικανότητα: να συνηθίζει το αδιανόητο.

Σήμερα σοκαριζόμαστε από ένα μωρό σε μια βαλίτσα.

Αύριο θα σοκαριστούμε από έναν ακόμη ηλικιωμένο που βρέθηκε νεκρός μήνες ή χρόνια αργότερα.

Μεθαύριο από ένα ακόμη παιδί που κακοποιήθηκε ενώ κάποιοι «δεν ήξεραν». Και ύστερα από μια ακόμη γυναίκα που ζήτησε βοήθεια και δεν πρόλαβε να σωθεί.

Κάθε φορά θα ρωτήσουμε: «Πώς είναι δυνατόν;» Ίσως, όμως, πρέπει να αρχίσουμε να ρωτάμε κάτι πολύ πιο δύσκολο: Πόσες φορές είδαμε τα σημάδια και επιλέξαμε να μην τα δούμε; Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά φωνάζει μετά τον θάνατο.

Κρίνεται από το πόσο έγκαιρα φωνάζει πριν από αυτόν.

Δεν χρειαζόμαστε άλλη υποκριτική συγκίνηση.

Χρειαζόμαστε πρόληψη.

Χρειαζόμαστε κοινωνικές υπηρεσίες που να λειτουργούν πριν το παιδί καταλήξει στο νοσοκομείο, στην κατάψυξη, στο νεκροτομείο.

Χρειαζόμαστε μηχανισμούς που να εντοπίζουν τον ηλικιωμένο που έχει εξαφανιστεί από την κοινωνική ζωή.

Χρειαζόμαστε προστασία για τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας που φτάνουν στους θεσμούς και λένε μία από τις πιο δύσκολες λέξεις που μπορεί να ξεστομίσει ένας άνθρωπος: «Φοβάμαι». Και πάνω απ' όλα χρειαζόμαστε κάτι που δεν νομοθετείται εύκολα: Να ξαναμάθουμε να νοιαζόμαστε.

Να διεκδικούμε για όσους δεν έχουν φωνή, δεν έχουν δύναμη, δεν έχουν κανέναν.

Γιατί η κοινωνική ευθύνη δεν είναι μια ανάρτηση οργής όταν γίνει το έγκλημα.

Είναι η στιγμή που βλέπεις κάτι και δεν προσπερνάς.

Η στιγμή που ακούς κάτι και δεν σωπαίνεις.

Η στιγμή που ένας άνθρωπος σου λέει «φοβάμαι» και αποφασίζεις ότι δεν θα μείνει μόνος.

Και είναι η στιγμή που, ως πολίτης, λες στην Πολιτεία: Δεν θα περιμένουμε άλλο ένα πτώμα για να ζητήσουμε πρόληψη.

Δεν θα περιμένουμε άλλο ένα κακοποιημένο παιδί για να θυμηθούμε την προστασία του παιδιού.

Δεν θα περιμένουμε άλλον νεκρό ηλικιωμένο για να αναρωτηθούμε ποιος τον αναζητούσε.

Δεν θα περιμένουμε άλλη δολοφονημένη γυναίκα για να μιλήσουμε για προστασία.

Η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι υποχρέωση.

Και η ενσυναίσθηση δεν είναι συναίσθημα.

Είναι πράξη.

Απαιτούμε κοινωνικές υπηρεσίες στελεχωμένες και προσβάσιμες.

Απαιτούμε πραγματική προστασία των παιδιών.

Απαιτούμε αποτελεσματικούς μηχανισμούς παρακολούθησης και φροντίδας των ευάλωτων ηλικιωμένων.

Απαιτούμε από την Αστυνομία εκπαίδευση, σαφή πρωτόκολλα και λογοδοσία όταν ένας άνθρωπος φτάνει στην πόρτα της ζητώντας προστασία.

Απαιτούμε αξιολόγηση, διαχείριση και διεκπεραίωση κάθε σοβαρής καταγγελίας και όχι απλή καταγραφή της.

Γιατί όταν ένα μωρό μπορεί να καταλήξει νεκρό σε μια βαλίτσα, ένας ηλικιωμένος σε έναν καταψύκτη και μια τρομοκρατημένη γυναίκα νεκρή έξω από την πόρτα ενός αστυνομικού τμήματος, δεν έχουμε μπροστά μας απλώς μια σειρά από «μεμονωμένα περιστατικά». Έχουμε συμπτώματα μιας κοινωνίας και μιας Πολιτείας που νοσεί.

Νοσεί από αδιαφορία.

Από μοναξιά.

Από κοινωνική εγκατάλειψη.

Από θεσμική ανεπάρκεια.

Από την επικίνδυνη πεποίθηση ότι η τραγωδία αφορά πάντα κάποιον άλλον.

Και ίσως το πιο τρομακτικό δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν άνθρωποι ικανοί να διαπράξουν τέτοιες φρικαλεότητες.

Το πιο τρομακτικό είναι να φτάσουμε στο σημείο να τις παρακολουθούμε από μια οθόνη, να σοκαριζόμαστε για λίγα λεπτά, να γράφουμε ένα «τι κοινωνία είμαστε» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την επόμενη ημέρα να συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν να μη συνέβη τίποτα.

Η φρίκη δεν βρίσκεται μόνο μέσα στη βαλίτσα.

Δεν βρίσκεται μόνο μέσα στον καταψύκτη.

Δεν βρίσκεται μόνο έξω από την πόρτα του αστυνομικού τμήματος.

Βρίσκεται και μέσα μας.

Κάθε φορά που βλέπουμε και προσπερνάμε.

Κάθε φορά που ακούμε και σωπαίνουμε.

Κάθε φορά που υποψιαζόμαστε και λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά». Κάθε φορά που περιμένουμε να πεθάνει κάποιος για να ενδιαφερθούμε για το πώς ζούσε. Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε προειδοποιήσει με τρόπο που σήμερα μοιάζει ανατριχιαστικά επίκαιρος: «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει». Το τέρας υπάρχει.

Υπάρχει εκεί όπου ένας άνθρωπος βασανίζει έναν αδύναμο.

Υπάρχει εκεί όπου ένα παιδί κακοποιείται.

Υπάρχει εκεί όπου ένας νεκρός άνθρωπος μετατρέπεται σε σύνταξη.

Υπάρχει εκεί όπου μια γυναίκα ζητά προστασία και δεν προστατεύεται.

Αλλά υπάρχει και ένας δεύτερος, εξίσου επικίνδυνος κίνδυνος: να συνηθίσουμε το τέρας.

Να συνηθίσουμε τη φρίκη.

Να συνηθίσουμε τον θάνατο.

Να συνηθίσουμε την κακοποίηση.

Να συνηθίσουμε την εγκατάλειψη.

Να συνηθίσουμε τον άνθρωπο χωρίς αξία.

Να συνηθίσουμε να λέμε «κάποιος άλλος θα ασχοληθεί». Και τότε η κοινωνία δεν χρειάζεται καν να γίνει συνένοχη.

Αρκεί να γίνει αδιάφορη.

Γιατί η αδιαφορία δεν σκοτώνει πάντα με τα χέρια της.

Μπορεί όμως να αφήσει τους άλλους να σκοτώσουν ανενόχλητοι.

Μια κοινωνία δεν πεθαίνει όταν εμφανίζονται τα τέρατα.

Αρχίζει να πεθαίνει όταν συνηθίζει την παρουσία τους.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν τέρατα. Υπάρχουν.

Το ερώτημα είναι αν, βλέποντάς τα, θα συνεχίσουμε να κοιτάμε αλλού.

Γιατί το τέρας είναι εκείνο που διαπράττει τη φρίκη. Αλλά η κοινωνία κινδυνεύει πραγματικά όταν η φρίκη παύει να την τρομάζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους