Τέλος εποχής για τον ΟΤΕ. Σήμερα, στο «Μέγαρο» του ΟΤΕ στο Μαρούσι, δεν αλλάζει απλώς μια εταιρική ταυτότητα, κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της οικονομικής, τεχνολογικής και κοινωνικής ιστορίας της...

Πλήρες Κείμενο:

Τέλος εποχής για τον ΟΤΕ. Σήμερα, στο «Μέγαρο» του ΟΤΕ στο Μαρούσι, δεν αλλάζει απλώς μια εταιρική ταυτότητα, κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της οικονομικής, τεχνολογικής και κοινωνικής ιστορίας της Ελλάδας. Ο ΟΤΕ δεν υπήρξε μια οποιαδήποτε επιχείρηση, υπήρξε στρατηγικός οργανισμός εθνικής εμβέλειας, χτισμένος πάνω σε δεκαετίες δημόσιας επένδυσης, τεχνογνωσίας και εργασίας χιλιάδων ανθρώπων.

Συνέδεσε την Ελλάδα και αποτέλεσε βασική υποδομή για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξή της.

Η σημερινή εξέλιξη αποτελεί την κατάληξη μιας μακράς πορείας σταδιακής εκχώρησης του ελέγχου ενός κρίσιμου εθνικού περιουσιακού στοιχείου, ενώ πλέον υποχωρούν και τα τελευταία ισχυρά σύμβολα της αυτοτελούς ελληνικής ταυτότητας του ΟΤΕ μπροστά στη Deutsche Telekom.

Θεωρώ αυτονόητη την ανάγκη για επενδύσεις, τεχνολογική πρόοδο και ψηφιακό μετασχηματισμό, πιστεύω, όμως, εξίσου σταθερά ότι δεν μπορούν όλα να πωλούνται, να εκχωρούνται και να αποτιμώνται αποκλειστικά με όρους αγοράς.

Οι τηλεπικοινωνίες, όπως η ενέργεια και το νερό, αποτελούν δημόσια αγαθά ζωτικής σημασίας, καθώς η καθολική και αδιάλειπτη πρόσβαση σε αυτά συνδέεται με την κοινωνική συνοχή, την οικονομική λειτουργία και την ισότιμη συμμετοχή των πολιτών.

Δεν μπορούν, συνεπώς, να αντιμετωπίζονται ως απλά εμπορεύματα.

Το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει θεσμική εποπτεία, ποιότητα υπηρεσιών, ασφάλεια και ανθεκτικότητα των δικτύων, αλλά και εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό.

Πιστεύω ότι ο εκσυγχρονισμός δεν μπορεί να σημαίνει εκχώρηση, η ανάπτυξη δεν μπορεί να σημαίνει αποδυνάμωση του δημόσιου συμφέροντος και η ψηφιακή μετάβαση δεν μπορεί να πραγματοποιείται χωρίς κοινωνική λογοδοσία και προστασία της εργασίας.

Ηχηρή είναι και η απουσία των συνδικαλιστικών φορέων από αυτή την ιστορική στιγμή, οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να είναι θεατές στην ιστορία που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Μια χώρα που παραδίδει χωρίς στρατηγική τις κρίσιμες υποδομές της περιορίζει και τη δυνατότητά της να σχεδιάζει το μέλλον της.

Σήμερα δεν αλλάζει απλώς μια ταμπέλα, κλείνει μια εποχή. Και τίθεται ξανά το ερώτημα: Ανάπτυξη για ποιον, με ποιον έλεγχο και προς όφελος ποιων;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους