«Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι’ αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συγχωρέσουν. (Δεν βαριέσαι, αδελφέ, ξέχασε τα!). Κείνο που δεν θα σου συγχωρέσουνε...

Πλήρες Κείμενο:

«Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι’ αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συγχωρέσουν. (Δεν βαριέσαι, αδελφέ, ξέχασε τα!). Κείνο που δεν θα σου συγχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπονται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, να ’ναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους». ~Κυρ Φώτης Κόντογλου, Αντί Καληνύχτας~ Κάθε φορά που ξαναδιαβάζω αυτά τα λόγια του Κυρ Φώτη, αισθάνομαι πως δεν μιλούν τόσο για τους άλλους όσο για εμένα.Γιατί όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως ο δυσκολότερος τρόπος να μιλήσεις στους ανθρώπους δεν είναι με τα λόγια σου, αλλά με την ίδια σου τη ζωή.Τα λόγια μπορείς να τα αντικρούσεις, να τα παρεξηγήσεις, να τα διαστρεβλώσεις, να τα ξεχάσεις.

Μπορείς ακόμη και να θυμώσεις με εκείνον που τα είπε και, ύστερα από καιρό, να τον συγχωρήσεις.

Τι γίνεται όμως όταν δεν έχεις απέναντί σου λόγια, αλλά έναν άνθρωπο που απλώς επιμένει να ζει όπως πιστεύει; Εκεί οντώς αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί ένας άνθρωπος που προσπαθεί να είναι συνεπής με όσα πιστεύει γίνεται, θέλοντας και μη, ένας καθρέφτης.

Δεν σε προσβάλλει, ούτε σε καταδικάζει, ούτε σου κάνει κήρυγμα,απλώς στέκεται απέναντί σου και ζει.Κι εσύ, κοιτάζοντάς τον, μπορεί κάποια στιγμή να δεις πάνω του εκείνα που έχασες από τον εαυτό σου.

Την αξιοπρέπεια που κάποτε θεωρούσες αυτονόητη.Την πίστη στις αρχές που κάποτε υπερασπιζόσουν.Την τόλμη να λες όχι εκεί όπου όλοι λένε με θρασύδειλη ευκολία ναι.Την αντοχή να παραμένεις όρθιος όταν είναι πολύ πιο εύκολο να συμβιβαστείς.

Πολύ πιθανόν τότε να καταλάβεις γιατί ορισμένοι άνθρωποι προκαλούν δυσανάλογη ενόχληση, χωρίς να έχουν κάνει απολύτως τίποτα εναντίον σου.Δεν μας ενοχλούν πάντοτε επειδή μιλούν.

Μας ενοχλούν επειδή μας θυμίζουν.

Μας θυμίζουν εκείνο που θα μπορούσαμε να είμαστε και δεν γίναμε.

Εκείνο που κάποτε υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας και εγκαταλείψαμε στην πορεία.

Εκείνο που θυσιάσαμε για την ευκολία, για την αποδοχή, για την καλοπέραση, για ένα ακόμη «δεν βαριέσαι, αδελφέ», που σιγά-σιγά έπαψε να είναι μια φράση και έγινε ένας απροσδόκητα υποφερτός τρόπος ζωής.

Αυτό είναι το παράδοξο με τους ανθρώπους ειδικότερα στην εποχή μας.Μπορεί να συγχωρήσουν εκείνον που τους πλήγωσε.

Δυσκολεύονται όμως πολύ περισσότερο να συγχωρήσουν εκείνον που τους θυμίζει πως θα μπορούσαν να είχαν ζήσει διαφορετικά.

Γι’ αυτό και πολλές φορές δεν επιτιθέμεθα στην αλήθεια, αλλά στον άνθρωπο που την ενσαρκώνει.

Ψάχνουμε το ελάττωμά του, για να αισθανθούμε καλύτερα με τα δικά μας.Προφανώς κανείς δεν είναι τέλειος.

Ούτε εκείνος που προσπαθεί να κυνηγήσει την ουσία αντί του φαίνεσθαι.

Το ζητούμενο, άλλωστε, δεν είναι η τελειότητα αλλά η συνέπεια.Αυτή η πολυπόθητη και δυσεύρετη συνέπεια που συναντούσες σε ανθρώπους μετρημένους στα δάχτυλα, όπως ο αείμνηστος και αγαπημένος μου κυρ-Φώτης.

Γι’ αυτό δεν αρκεί να διακηρύσσουμε καθημερινά πόσο ηθικοί, πιστοί, πατριώτες, έντιμοι ή ευαίσθητοι είμαστε.Πολύ περισσότερο πρέπει να μας ενδιαφέρει εκείνο που δεν χρειάζεται να το πούμε, γιατί φαίνεται.Στον τρόπο που φερόμαστε στους αδύναμους.Στον τρόπο που μιλάμε όταν δεν μας ακούει κανείς.Στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στην οικογένειά μας.Μα πάνω απ’ όλα, στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο από τον οποίο δεν έχουμε απολύτως τίποτε να κερδίσουμε.Εκεί φαίνεται η γυμνή αλήθεια.

Γιατί τελικά η ζωή μας είναι το μοναδικό κείμενο που δεν μπορούμε να διορθώσουμε εκ των υστέρων με μια καλύτερη διατύπωση.

Μπορούμε να αλλάξουμε τα λόγια μας.

Να εξηγήσουμε τις προθέσεις μας.

Να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας.

Τη ζωή μας, όμως, δεν μπορούμε να την επεξεργαστούμε όπως ένα κείμενο.

Αυτή μένει,μαρτυρεί και αργά ή γρήγορα μας αποκαλύπτει.Όσο μεγαλώνω, λοιπόν, τόσο περισσότερο πιστεύω πως δεν χρειάζεται να πείσουμε κανέναν για το ποιοι είμαστε.

Αρκεί να προσπαθούμε κάθε μέρα να μη ντρεπόμαστε εμείς για τον άνθρωπο που βλέπουμε στον καθρέφτη.Να μπορούμε να τον κοιτάζουμε χωρίς δικαιολογίες.

Με τις αδυναμίες του, βέβαια,με τα λάθη και τις πτώσεις του.Αλλά και με την προσπάθειά του να σηκωθεί.Γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη εκεί βρίσκεται τελικά όλη η ουσία.Όχι στην εικόνα που κατασκευάζουμε για τους άλλους, αλλά στον άνθρωπο που είμαστε όταν δεν υπάρχει κανείς να μας χειροκροτήσει.Να μη γίνει η ζωή μας ένα ακόμη ενοχλητικό κήρυγμα προς τους άλλους, αλλά μια διαρκής μαρτυρία.Όχι για να τους ελέγξει ούτε για να τους κάνει να ντραπούν.Αλλά για να τους θυμίσει πως υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να ζήσουν με περισσότερο νόημα, περισσότερη αξιοπρέπεια, περισσότερη αλήθεια.

Κι αν κάποτε η ζωή μας γίνει για κάποιον καθρέφτης, ας μην είναι επειδή τον κάναμε να ντραπεί.Ας είναι επειδή, κοιτάζοντάς μας, θυμήθηκε κάτι που είχε ξεχάσει.

Τον άνθρωπο που κάποτε ήθελε να γίνει.

Γιατί τα λόγια και οι καβγάδες μπορεί να ξεχαστούν,οι προσβολές μπορεί κάποτε να συγχωρεθούν.Μια ζωή, όμως, που στάθηκε απέναντί σου σαν καθρέφτης…δύσκολα ξεχνιέται.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο αλλά και το πιο τίμιο πράγμα που μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας όχι να μας θυμούνται για όσα είπαμε, αλλά να μπορούν, κοιτάζοντας τη ζωή μας, να θυμηθούν ποιοι θα μπορούσαν κι εκείνοι να είχαν γίνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους