Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επειδή το φαινόμενο του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» έχει γίνει ιδιαίτερα συχνό, θα ήταν χρήσιμο να διατηρήσουμε όλοι την ψυχραιμία μας.

Ας προχωρούμε ένας-ένας, γιατί η υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε δυσάρεστες συνέπειες.

Έχει αυξηθεί ο αριθμός ανθρώπων που, μόλις αρχίσουν να μιλούν, δίνουν την εντύπωση ότι εκπροσωπούν ταυτόχρονα τον πρωθυπουργό, τον υπουργό, τον πλανητάρχη και τον ιδιοκτήτη του σύμπαντος.

Κάποιος επικαλείται γνωριμίες, κάποιος άλλος διασυνδέσεις, ένας τρίτος υποστηρίζει ότι «γνωρίζει σημαντικούς ανθρώπους», ενώ όλοι μαζί, αν τους δοθεί η ευκαιρία, είναι έτοιμοι να διορίσουν ακόμη και τον Άγιο Πέτρο.

Ας χαλαρώσουμε λίγο.

Το γεγονός ότι ο μανάβης σάς χαιρετά με το μικρό σας όνομα δεν σημαίνει ότι ελέγχετε την παγκόσμια οικονομία.

Το ότι γνωρίζετε κάποιον στο δημαρχείο δεν σημαίνει ότι σας ανήκει ο δήμος.

Και το ότι κάποτε σάς κέρασαν έναν καφέ σε ένα τραπέζι δεν σημαίνει ότι αποκτήσατε πολιτικό γραφείο.

Έχουμε συγχέσει την αυτοπεποίθηση με την υπερβολική αυτοπροβολή.

Είναι διαφορετικό να γνωρίζετε ποιοι είστε και διαφορετικό να απαιτείτε να το γνωρίζουν όλοι πριν καν μιλήσετε.

Ο πραγματικά ισχυρός άνθρωπος δεν χρειάζεται να διαφημίζει διαρκώς τη δύναμή του.

Δεν κυκλοφορεί με την ένδειξη «ΠΡΟΣΟΧΗ, ΕΙΜΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ». Δεν μοιράζει βιογραφικά στο καφενείο ούτε επιδεικνύει συνεχώς τις γνωριμίες, τα χρήματα, την εξουσία ή την υποτιθέμενη επιρροή του.

Η πραγματική αξία αναδεικνύεται από μόνη της.

Δεν χρειάζεται διαφήμιση.

Ωστόσο, έχουμε εξελιχθεί σε κοινωνία έντονης αυτοπροβολής.

Ο ένας αυτοχαρακτηρίζεται «παράγοντας», ο άλλος «σημαντικό πρόσωπο», ο τρίτος «γνωστός», ο τέταρτος «ενημερωμένος για όλα» και ο πέμπτος έχει έναν ξάδερφο που κάποτε φωτογραφήθηκε με κάποιον που γνωρίζει κάποιον.

Κάπου εκεί αρχίζει η υπερβολή. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» Όχι, κύριε μου.

Και μεταξύ μας, ούτε εσύ φαίνεται να το έχεις αποφασίσει ακόμα.

Γιατί άμα χρειάζεται να μας το εξηγείς κάθε τρεις και λίγο, μάλλον υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην παρουσίαση του προϊόντος.

Και το καλάμι θέλει προσοχή.

Είναι ύπουλο πράγμα.

Στην αρχή σε σηκώνει λίγο πιο ψηλά και λες «κοίτα πόσο ψηλά έφτασα». Μετά σε σηκώνει κι άλλο και δεν βλέπεις πλέον ποιος περπατάει κάτω.

Και στο τέλος… τσακ! Προσγείωση χωρίς αλεξίπτωτο.

Και τότε αρχίζουν τα «μα εγώ δεν είπα αυτό», «μα εγώ δεν εννοούσα εκείνο», «μα εγώ έχω προσφέρει», «μα εγώ έχω γνωριμίες». Ναι, αλλά το καλάμι έσπασε.

Γι' αυτό λέω: ηρεμία παιδιά. Ένας-ένας.

Μην πέσετε όλοι μαζί από τα σύννεφα και χρειαστεί το ΕΚΑΒ να κάνει βάρδια αποκλειστικά για την αποκατάσταση του εγωισμού.

Κρατήστε και λίγο χαμηλά το κεφάλι.

Δεν παθαίνει τίποτα.

Και αν πραγματικά είστε τόσο σπουδαίοι όσο μας λέτε, αφήστε τον κόσμο να το καταλάβει μόνος του.

Γιατί ο άνθρωπος που αξίζει πραγματικά δεν φωνάζει «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Όχι, κύριε.

Και, μεταξύ μας, ούτε εσείς φαίνεται να έχετε αποφασίσει ακόμη.

Όταν χρειάζεται να το εξηγείτε διαρκώς, πιθανότατα υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζετε τον εαυτό σας.

Η υπερβολική έπαρση χρειάζεται προσοχή.

Στην αρχή σάς ανεβάζει λίγο ψηλότερα και σκέφτεστε: «Κοιτάξτε πόσο ψηλά έφτασα». Στη συνέχεια σάς απομακρύνει από την πραγματικότητα και δεν βλέπετε πλέον ποιοι βρίσκονται γύρω σας.

Και στο τέλος, η πτώση είναι αναπόφευκτη.

Τότε αρχίζουν οι εξηγήσεις: «Δεν είπα αυτό», «Δεν εννοούσα εκείνο», «Έχω προσφέρει», «Έχω γνωριμίες». Ωστόσο, η υπερβολή έχει ήδη αποκαλυφθεί.

Γι’ αυτό χρειάζεται ψυχραιμία.

Ας προχωρούμε με μέτρο, ώστε να μην υπάρξει απότομη προσγείωση και χρειαστεί να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες ενός διογκωμένου εγωισμού.

Λίγη μετριοφροσύνη δεν βλάπτει.

Και αν πράγματι είστε τόσο σημαντικοί όσο υποστηρίζετε, αφήστε τους άλλους να το διαπιστώσουν μόνοι τους.

Ο άνθρωπος που διαθέτει πραγματική αξία δεν φωνάζει: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» Συνήθως οι άλλοι λένε: «Ξέρεις ποιος είναι αυτός;» Και υπάρχει τεράστια διαφορά.

Οπότε, παιδιά, κατεβείτε λίγο από το καλάμι πριν γίνει κοντάρι σημαίας και σας σηκώσουν κιόλας για παρέλαση.

Γιατί η ζωή έχει ένα πολύ ωραίο χιούμορ: Όσο πιο ψηλά νομίζεις ότι βρίσκεσαι, τόσο πιο πολύ κόσμο έχεις από κάτω να γελάει όταν πέσεις.

Και τότε… δεν υπάρχει γνωριμία, άκρη, παράγοντας, τίτλος ή «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» που να μαζεύει τα κομμάτια.

Μόνο η προσγείωση.

Και η διαφορά είναι ουσιαστική.

Επομένως, ας αποφεύγουμε την υπερβολική έπαρση, πριν αυτή μετατραπεί σε δημόσια έκθεση και οδηγήσει σε μια αναπόφευκτη αποκαθήλωση.

Η ζωή διαθέτει ένα ιδιαίτερο χιούμορ: Όσο υψηλότερα θεωρείτε ότι βρίσκεστε, τόσο περισσότεροι άνθρωποι θα παρακολουθούν την πτώση σας.

Και τότε δεν υπάρχει γνωριμία, διασύνδεση, τίτλος ή η φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» που να μπορεί να αποκαταστήσει την εικόνα. Μένει μόνο η προσγείωση. Και αυτή, φίλοι μου, είναι δωρεάν για όλους. Ατελείωτος ό Επιδραστής 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους