Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου για τη ζωή Αν μπορούσα να διδάξω στα παιδιά μου όσα η ψυχολογία μάς μαθαίνει για τις σχέσεις, τον εαυτό και τη ζωή, δεν θα προσπαθούσα να τα μεγαλώσω έτσι ώστε να μην πληγωθούν ποτέ.

Θα προσπαθούσα να τα μεγαλώσω έτσι ώστε να μη χάσουν τον εαυτό τους όταν πληγωθούν.

Θα τους μάθαινα να λένε «όχι» χωρίς ενοχή και να μπορούν να ακούσουν ένα «όχι» χωρίς να το μεταφράζουν αυτομάτως ως «δεν αξίζω». Γιατί το όριο του άλλου δεν είναι επίθεση.

Και ακόμη κι όταν πρόκειται για πραγματική απόρριψη, η απόρριψη δεν αποτελεί μέτρο της ανθρώπινης αξίας.

Δεν χρειάζεται να σε επιλέγουν όλοι για να αξίζεις.

Θα τους μάθαινα να αναγνωρίζουν και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους.

Να μπορούν να πουν: «Φοβάμαι». «Πονάω». «Θύμωσα». «Σε θέλω». «Μου έλειψες». Χωρίς να αισθάνονται αδύναμοι επειδή ένιωσαν.

Θα μάθαινα στα αγόρια μου ότι ανδρισμός δεν σημαίνει συναισθηματική σιωπή.

Ότι πραγματική δύναμη είναι να μπορείς να εκφράσεις αυτό που αισθάνεσαι και αυτό που θέλεις, ακόμη κι όταν υπάρχει πιθανότητα να απορριφθείς — και να έχεις την ωριμότητα να σεβαστείς την απάντηση.

Και στα κορίτσια μου θα μάθαινα ότι η απόρριψη δεν είναι απόδειξη ελαττώματος.

Ότι κάποιος μπορεί να μη σε θέλει χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις ομορφότερη, καλύτερη, πιο βολική ή λιγότερο εσύ για να αλλάξεις τη γνώμη του.

Θα τους μάθαινα να αποδέχονται τους ανθρώπους γι’ αυτό που πραγματικά είναι — όχι γι’ αυτό που ελπίζουν ότι κάποτε θα γίνουν.

Να ακούν τα λόγια τους, αλλά να παρατηρούν κυρίως τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της συμπεριφοράς τους.

Και κυρίως, να καταλάβουν ότι αποδοχή δεν σημαίνει απεριόριστη πρόσβαση.

Μπορώ να καταλάβω γιατί είσαι έτσι.

Μπορώ ακόμη και να σε αγαπώ.

Και παρ’ όλα αυτά να αποφασίσω ότι δεν σου ανήκει μια θέση τόσο κοντά μου.

Θα τους μάθαινα ότι οι άνθρωποι πρέπει να παίρνουν στη ζωή μας τη θέση που αντιστοιχεί σε αυτό που πραγματικά έχουν δείξει ότι μπορούν να προσφέρουν — όχι τη θέση που εμείς φανταστήκαμε ότι θα μπορούσαν κάποτε να έχουν.

Και όταν μια σχέση παραβιάζει επανειλημμένα τα όρια, τις αξίες ή την αξιοπρέπειά τους, θα ήθελα να ξέρουν ότι επιτρέπεται να τελειώσει.

Δεν χρειάζεται να μισήσεις κάποιον για να φύγεις.

Μερικές φορές αρκεί να καταλάβεις ότι δεν σας κάνει καλό να συνεχίσετε μαζί.

Θα τους μάθαινα να χτίσουν αίσθηση εαυτού.

Να γνωρίζουν ποιοι είναι πριν αρχίσουν να ψάχνουν ποιος θα τους αγαπήσει.

Τι θέλουν.

Τι πιστεύουν.

Τι ανέχονται.

Τι χρειάζονται.

Και τι δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για να κρατήσουν έναν άνθρωπο.

Γιατί όταν δεν ξέρεις ποιος είσαι, είναι πολύ εύκολο να προσαρμόζεσαι συνεχώς σε αυτό που χρειάζονται οι άλλοι και κάποια στιγμή να ονομάσεις «αγάπη» την εγκατάλειψη του ίδιου σου του εαυτού.

Θα τους μάθαινα να σέβονται το σώμα τους.

Όχι επειδή πρέπει να είναι τέλειο.

Αλλά επειδή είναι δικό τους.

Να το φροντίζουν, να το προστατεύουν, να ακούν τις ανάγκες του και να μη θεωρούν ότι υπάρχει για να εγκρίνεται, να συγκρίνεται ή να αξιολογείται από τους άλλους.

Θα τους μάθαινα επίσης ότι η κοινωνική θέση δεν είναι ταυτότητα.

Να έχουν φιλοδοξίες.

Να μορφωθούν.

Να δημιουργήσουν.

Να πετύχουν όσο ψηλά επιθυμούν.

Αλλά να μη μπερδέψουν ποτέ αυτό που κατάφεραν με αυτό που αξίζουν.

Γιατί μπορεί να αποκτήσεις χρήματα, τίτλους, κύρος και αναγνώριση και παρ’ όλα αυτά να μην έχεις μάθει να φέρεσαι καλά στους ανθρώπους.

Θα ήθελα πρώτα να γίνουν άνθρωποι με ενσυναίσθηση, αξιοπρέπεια και χαρακτήρα.

Και μετά, ό,τι άλλο επιλέξουν να γίνουν.

Θα μάθαινα και στα αγόρια και στα κορίτσια μου να μαγειρεύουν, να καθαρίζουν, να πλένουν, να οργανώνουν και να φροντίζουν το σπίτι τους.

Όχι για να «βοηθούν» κάποτε τον σύντροφό τους.

Αλλά επειδή ένας ενήλικας πρέπει να μπορεί να φροντίζει τον εαυτό του.

Οι δουλειές του σπιτιού δεν έχουν φύλο.

Είναι δεξιότητες ζωής.

Το ίδιο και τα χρήματα.

Θα τους μάθαινα όχι μόνο πώς να τα κερδίζουν, αλλά πώς να τα διαχειρίζονται.

Να αποταμιεύουν.

Να προγραμματίζουν.

Να καταλαβαίνουν τι μπορούν πραγματικά να αντέξουν οικονομικά.

Να ξεχωρίζουν την ανάγκη από την παρόρμηση.

Να μη δημιουργούν μια ζωή που δεν μπορούν να συντηρήσουν μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσουν τους άλλους.

Γιατί η οικονομική αυτονομία δεν αφορά μόνο τα χρήματα.

Αφορά και την ελευθερία επιλογής.

Και ίσως περισσότερο από όλα, θα τους μάθαινα κάτι που θεωρώ πολύτιμο: Να μπορούν να μείνουν με τον εαυτό τους όταν αυτό που αισθάνονται είναι δυσάρεστο.

Να μην πιστέψουν ότι κάθε δύσκολο συναίσθημα πρέπει να εξαφανιστεί αμέσως.

Να μπορούν να αντέξουν για λίγο τη μοναξιά.

Τη βαρεμάρα.

Τη ματαίωση.

Την απόρριψη.

Το άγχος.

Την απογοήτευση.

Ακόμη και εκείνο το κενό που μερικές φορές δεν ξέρεις πώς να γεμίσεις.

Και να μάθουν ότι δεν χρειάζεται κάθε φορά να δραπετεύουν από αυτό μέσα από έναν άνθρωπο, μια ουσία, μια παρόρμηση ή μια συμπεριφορά που τους βλάπτει.

Όχι επειδή πρέπει να υποφέρουν σιωπηλά.

Αλλά επειδή υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «φροντίζω τον εαυτό μου για να περάσω μέσα από ένα δύσκολο συναίσθημα» και στο «καταστρέφω τον εαυτό μου για να μη χρειαστεί να το αισθανθώ». Θα ήθελα να μάθουν ότι μπορούν να ζητούν βοήθεια χωρίς να γίνονται εξαρτημένοι, να αγαπούν χωρίς να χάνονται, να συνδέονται χωρίς να προσκολλώνται και να μένουν μόνοι χωρίς να αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Και στο τέλος, δεν θα περίμενα να μεγαλώσω παιδιά που θα κάνουν πάντα τις σωστές επιλογές.

Θα κάνουν λάθη.

Θα εμπιστευτούν λάθος ανθρώπους.

Θα αποτύχουν.

Θα απορριφθούν.

Θα πληγωθούν.

Ίσως κάποιες φορές πληγώσουν και οι ίδιοι.

Θα ήθελα όμως να μεγαλώσω ανθρώπους που θα έχουν μέσα τους έναν δρόμο επιστροφής.

Πίσω στις αξίες τους.

Πίσω στα όριά τους.

Πίσω στην αξιοπρέπειά τους.

Πίσω στον εαυτό τους.

Γιατί ο στόχος της ανατροφής δεν μπορεί να είναι να δημιουργήσεις έναν άνθρωπο που δεν θα γνωρίσει ποτέ τον πόνο.

Ο στόχος είναι να του δώσεις όσο περισσότερα εφόδια μπορείς, ώστε όταν κάποτε η ζωή τον πληγώσει, να ξέρει πώς να φροντίσει τον εαυτό του χωρίς να χρειαστεί να τον εγκαταλείψει. Μέλου Χριστίνα, κλινική ψυχολόγος Vera Vita mental health

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους