Original Post

Πλήρες Κείμενο:

5 Σεπτεμβρίου 1877. Το «Τρελό Άλογο», ένας από τους τελευταίους ασυμβίβαστους Ινδιάνους που πολέμησαν για τη γη τους, έπεσε νεκρός από τους λευκούς στο Οχυρό Ρόμπινσον, στη Νεμπράσκα.

Σκοτώθηκε σε ηλικία 37 ετών σύμφωνα με πολλές πηγές, όταν αντιτάχθηκε στη φυλάκισή του σε κρατητήριο και ένας στρατιώτης τον τραυμάτισε θανάσιμα με ξιφολόγχη.

Ο τελευταίος αρχηγός της φυλής των Ογκλάλα Λακότα (φυλή των Σιού) με το παραδοσιακό όνομα Tashunka Witco γεννήθηκε το 1840 και είχε από μικρός πολεμική εμπειρία, καθώς συμμετείχε σε αρκετές μάχες εναντίον των Αμερικανών.

Πιο γνωστή ήταν η μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν στην οποία μαζί με άλλους αρχηγούς (όπως ο «Καθιστός Ταύρος») κατατρόπωσαν τις δυνάμεις του Custer.

Για πολλά χρόνια ήταν ο φόβος και ο τρόμος των λευκών κατακτητών. Οι Λακότα μέχρι το 1840 κατείχαν τεράστιες εκτάσεις γης, όπου απλώνονταν τα δεκάδες χωριά τους.

Τα εδάφη τους κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος των σημερινών πολιτειών της νότιας και της βόρειας Ντακότα.

Η επαφή με τους λευκούς ήταν η ελάχιστη δυνατή και μέχρι το 1840 βρίσκονταν στον κολοφώνα της ακμής τους.

Από τη δεκαετία του 1850 όμως όλα άλλαξαν για τους Ινδιάνους.

Οι άποικοι συνέχιζαν να προωθούνται προς τα δυτικά, αναζητώντας χρυσό και νέες ευκαιρίες στο τελευταίο σύνορο της Άγριας Δύσης, με την ξαφνική «γειτνίαση» λευκών και Ινδιάνων να προκαλεί εντάσεις.

Πολύ γρήγορα οι λευκοί έφτιαξαν στην περιοχή στρατιωτικά φρούρια, ενισχύοντας τη μετακίνηση αποίκων στα εδάφη των Ινδιάνων, την ίδια ώρα που οι νέες αρρώστιες αποδεκάτιζαν τον ντόπιο πληθυσμό.

Τα πράγματα κλιμακώθηκαν τον Αύγουστο του 1854, στη γνωστή Σφαγή του Grattan.

Οι δυνάμεις των λευκών, με επικεφαλής τον υπολοχαγό John Grattan, εισέβαλαν σε περιοχές των Σιού και σκότωσαν τον αρχηγό «Κατακτητική Αρκούδα», με τους Ινδιάνους πολεμιστές να αντιδρούν σκοτώνοντας τόσο τον διοικητή Grattan όσο και τους 30 άντρες του. Η Σφαγή του Grattan ήταν το γεγονός ορόσημο στις τεταμένες σχέσεις λευκών και Ινδιάνων.

Νεαρός ακόμα όταν συνέβη η Σφαγή, το «Τρελό Άλογο» σημαδεύτηκε από το γεγονός.

Καθώς οι συγκρούσεις μεταξύ Λακότα και λευκών κλιμακώθηκαν, το «Τρελό Άλογο» διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλές μάχες-κλειδιά αυτού του άνισου πολέμου.

Αναγνωρισμένος ως αρχηγός της φυλής του οδήγησε τους άντρες του σε πολλές μάχες κατά του αμερικανικού στρατού, όμως οι νέες καραμπίνες του έφερναν πια γρήγορο θάνατο.

Έζησε το μακελειό των πολεμιστών του στη «Μάχη των Αμαξών» («Wagon Box Fight» τον Αύγουστο του 1867), όμως πρωταγωνίστησε στην εξόντωση της μεραρχίας του William J. Fetterman, σε μια ιδιαίτερης σπουδαιότητας μάχη για τον λαό του.

Ένα εύθραυστο σύμφωνο ειρήνης υπογράφηκε το 1868 (Fort Laramie Treaty), όμως δεν το πίστεψε και συνέχισε να μάχεται κατά των λευκών.

Στη συμφωνία αναγνωριζόταν το κυριαρχικό δικαίωμα των Λακότα στη γη τους, όμως τα πράγματα άλλαξαν σύντομα δικαιώνοντάς τον στη συνεχιζόμενη εκστρατεία του κατά των λευκών.

Μεγάλα κοιτάσματα χρυσού ανακαλύφθηκαν στους Μαύρους Λόφους της Νότιας Ντακότα και η κυβέρνηση των ΗΠΑ τα θέλησε για λογαριασμό της. Τον Ιανουάριο του 1876 το υπουργείο Πολέμου απαίτησε την άμεση μετακίνηση όλων των Σιου σε κρατικά ελεγχόμενους καταυλισμούς.

Το «Τρελό Άλογο» κάλεσε τον λαό του σε μια γενναία αντίσταση, προσπαθώντας να διατηρήσει τον παραδοσιακό τρόπο ζωής των Λακότα στη γη των προγόνων τους.

Αφού απώθησε τα στρατεύματα του συνταγματάρχη Joseph Reynolds τον Μάρτιο του 1876, στις 17 Ιουνίου το «Τρελό Άλογο» οδήγησε τους 1.200 ενωμένους Λακότα και Σεγιέν κατά των δυνάμεων του στρατηγού George Crook, τον οποίο και ανέκοψε.

Όμως ο διαβόητος σφαγέας των ιθαγενών, ο στρατηγός George Armstrong Custer, είχε σκοπό να εκκαθαρίσει την περιοχή από όλους τους αντιστεκόμενους αυτόχθονες.

Στις 25 Ιουνίου 1876, το 7ο Σώμα Ιππικού του Custer επιτέθηκε σε χωριό των Σεγιέν κοντά στον ποταμό Λιτλ Μπίγκχορν, και οι εχθροπραξίες κατέληξαν την ίδια ημέρα στην περίφημη Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν.

Το «Τρελό Άλογο» ηγήθηκε των ενωμένων ινδιάνικων φυλών σ’ εκείνη μάχη, στην οποία εξόντωσαν τον στρατό του Custer στη μεγαλύτερη νίκη των Ινδιάνων καθ’ όλη τη διάρκεια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ σε βάρος τους. Οι Σεγιέν και άλλες φυλές προβλέποντας το τέλος τους κατέφυγαν στον Καναδά.

Το «Τρελό Άλογο» όμως αρνήθηκε να εγκαταλείψει τα προγονικά εδάφη και συνέχισε να μάχεται με λίγους πολεμιστές.

Ο στρατηγός Nelson Miles τον καταδίωκε ξεκληρίζοντας τα χωριά των Λακότα.

Ο χειμώνας του 1877 ήταν καθοριστικός για την τύχη του «Τρελού Αλόγου» και της φυλής του.

Κυνηγημένοι και χωρίς προμήθειες, οι πεινασμένοι ακόλουθοι του αρχηγού άρχισαν να τον εγκαταλείπουν μαζικά, παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες που συνέχιζε να μετρά στο πεδίο της μάχης.

Ο αρχηγός τελικά παραδόθηκε στο Οχυρό Ρόμπινσον στη Νεμπράσκα.

Παρά τη νέα υπόσχεση των λευκών ότι θα επέτρεπαν στον λαό του να χτίσει μόνιμο καταυλισμό σε νέα εδάφη, αυτή δεν τηρήθηκε.

Οι εξαθλιωμένοι Λακότα οδηγήθηκαν σε χριστιανικό καταυλισμό (στρατόπεδο κράτησης), μαζί με άλλες ινδιάνικες φυλές που αργοπέθαιναν ήδη εκεί. Τον Σεπτέμβριο του 1877, το «Τρελό Άλογο» το έσκασε από τον καταυλισμό για να μεταφέρει την άρρωστη σύζυγό του στους γονείς της.

Οι λευκοί πίστεψαν ότι ετοίμαζε νέα ινδιάνικη αντίσταση, γι’ αυτό και διατάχθηκε η σύλληψή του.

Το «Τρελό Άλογο» δεν αντιστάθηκε στους στρατιώτες, όταν όμως συνειδητοποίησε ότι αντί για τον καταυλισμό τον οδηγούσαν σε στρατιωτική φυλακή, άρχισε να παλεύει, με αποτέλεσμα να δεχθεί λογχισμό στα πλευρά και να ξεψυχήσει λίγο αργότερα. Σημ.: Αν και η φωτογραφία έχει το όνομά του, πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο μεγάλος Αρχηγός δεν φωτογραφήθηκε ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους