Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την ώρα που ο Χριστός εκπνέει την τελευταία του αναπνοή στο Σταυρό, ο κόσμος σκοτεινιάζει, οι κουρτίνες του Ναού του Σολομώντος σκίζονται, βράχοι θρυμματίζονται, τάφοι ενάρετων ανθρώπων ανοίγουν κι οι άνθρωποι αυτοί, οι μόλις πριν λίγο νεκροί, περπατούν στους δρόμους και μάλιστα χαιρετιούνται με τους συγγενείς και τους φίλους τους.

Αυτά κατά Ματθαίον. Κατά Λουκά, έχουμε μόνο σκοτάδι. Κατά Μάρκο δεν έχουμε σκοτάδι, έχουμε όμως σκίσιμο των παραπετασμάτων του Ναού (όμορφη θεολογική κουβέντα που ξεκινάει από το Λευιτικόν και πάει μέχρι το 'σχίσιμο του καταπετάσματος', αλλά ας μην την πιάσουμε). Κατά τον Ιωάννη δεν έχουμε τίποτα από όλα τούτα, αλλά έχουμε μια "ιερή λόγχη" λεγεωναρίου που τρυπά την σάρκα του Ιησού και το σημάδι της το βλέπουμε στο δεξί πλευρό του Εσταυρωμένου μέχρι και σήμερα στις εκκλησίες.

Παράξενο πράγμα θα πει κανείς να ανασταίνονται ομαδόν άνθρωποι και να χαιρετιούνται στους δρόμους και να το ξέχασαν τρία στα τέσσερα Ευαγγέλια.

Ακόμα πιο παράξενο να έχουμε μια μαζική ανάσταση σε μια ρωμαϊκή επαρχία και η Ρώμη του Σενέκα να μην πήρε χαμπάρι τίποτα.

Ένας σωστός κι ενάρετος Χριστιανός καλαβαίνει την αγιότητα των κειμένων, καταλαβαίνει, όμως, και την ιστορική τους σχετικότητα.

Καταλαβαίνει ότι δεν γράφτηκαν από όσους φαίνεται ότι γράφτηκαν, καταλαβαίνει ότι δεν γράφτηκαν καν από έναν άνθρωπο το καθένα και καταλαβαίνει ότι στο πέρασμα των αιώνων γράφτηκαν και ξαναγράφτηκαν και άλλαξαν αρκετά.

Δεν θέλω καν να αναρωτηθώ πόσοι χριστιανοί γνωρίζουν ότι κανένα Ευαγγέλιο δεν γράφει το όνομα του συγγραφέα του, ενώ δύο από τους Ευαγγελιστές δεν ήταν καν μαθητές, ούτε το υπονοούν.

Βεβαίως η Εκκλησία, και δη αυτή της Ελλάδος, δεν έχει εδώ και δυο αιώνες ως πυλώνες της ούτε τους μελετηρούς πατέρες, ούτε τους ενάρετους Χριστιανούς.

Πυλώνες της Εκκλησίας μας μετά την Απελευθέρωση ήταν (όχι μόνο αλλά) κυρίως οι παπάδες που προέρχονταν από λαϊκά στρώματα (κι ένας Θεός ξέρει τι σκαμπάζουν κι οι ίδιοι από Θεολογική Φιλοσοφία κι αν ξέρουν τι ψάλλουν) από τη μια, και οι (όχι μόνο αλλά κυρίως) θρησκευάμενες θείτσες βασικής εκπαίδευσης από την άλλη.

Αυτό το μείγμα, ασφαλώς, ήταν διαχρονικά σκότωμα για τη θεολογική φιλοσοφία, ήταν όμως παράλληλα το οικονομικώς συμφερότερο.

Διότι, αν και ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν δάκρυσε καμιά εικόνα, δεν άναψε μαγικά κανένα άγιο φως, δεν κοίταξε αριστερά ή δεξιά κανένα χωμάτινο ομοίωμα του Ταξιάρχη και δεν μαζεύτηκε κανένα φιδάκι της Παναγιάς στην εικόνα της χωρίς να το βάλουν εκεί οι λεβέντες του ναού, η όμορφη κονόμα που παίζεται γύρω από τα θαύματα βολεύει την Εκκλησία.

Προφανώς η Ελλαδική Εκκλησία δεν είναι η μόνη που κάνει τέτοιες μασκαράτες (υπάρχουν περίπου δεκαέξι δάχτυλα του χεριού του Αγίου Ιωάννη σε διάφορα μοναστήρια και ναούς ανά την Χριστιανοσύνη), αλλά σίγουρα είναι η μόνη που το κάνει τόσο cringe: άγιες ζώνες, κάστανα, σαγιονάρες. Άλλοι Ιεραρχες θα ντρεπόταν.

Οι δικοί μας ουδαμώς.

Επειδή, όμως, η μητέρα φύση παίρνει το δρόμο της, οι αμόρφωτες θείτσες των 20s και 30s μας έχουν σχεδόν όλες χαιρετίσει κι αυτές των 50s έχουν επίσης αρχίσει να αραιώνουν.

Μπροστά στον κίνδυνο να έχει οικονομικό αντίκτυπο τούτη η φυσική πορεία, και μια που οι γυναίκες σιγά σιγά μορφώθηκαν και δεν είναι πλέον τόσο εύκολο να γίνει συμπαγές το flock, η Ιεραρχία ανέπτυξε το μάρκετιγκ του Έλληνος-αμορφώτου-ταττουαζιασμένου-Μακονομάχου-Χριστιανού.

Συνεπώς, τα καφέ ταγιέρ αντικαθίστανται προοδευτικά από το μαύρο μπλουζάκι του νέου target group, αυτού του παραδοσιακού Χρυσαυγίτη και των υποπροϊόντων αυτής της συνομοταξίας (ναι, και κάτι Μίχοι και κάτι τυπάδες σαν αυτό το ζώο της Κυψέλης είναι μέσα σ'αυτούς). Η αμορφωσιά των παπάδων, από τη μια, δεν επιτρέπει την σοβαρή θεολογική φιλοσοφία.

Έχουν γεμίσει τα tiktok από παπάδες που κάνουν κάτι συνειρμούς νηπίου και πουθενά σχεδόν δεν μπορεί κάποιος να ακούσει σοβαρή θεολογία -ή έστω θεολογική ιστορία.

Η αμορφωσιά των Χρυσαυγιτών, από την άλλη, δεν επιτρέπει καν τον μέσο ένθεο άνθρωπο να πει ότι είναι Χριστιανός και να μετέχει της λατρείας.

Δεν σας κρύβω ότι όλες αυτές οι ηλιθιότητες με τα κάστανα και τις φωτογραφίες παπάδων με Χρυσαύγουλα με αποτρέπουν εμένα προσωπικά να εκτελώ τα θρησκευτικά μου καθήκοντα σε ναούς.

Σας το λέω ευθέως: Δεν θέλω να συσχετιστώ μαζί σας.

Ούτε μαζί με όσους αγκαλιάζεστε.

Ούτε μπορώ να ανέχομαι να γλείφετε από άμβωνος το βουλευτή σας.

Δεν τα γουστάρω όλα αυτά.

Εμετό μου φέρνουν.

Σε όλα τούτα, το λοιπόν, έχουμε τον Petros Tatsopoulos που ποτέ δεν με πρόσβαλε ως ένθεο άνθρωπο.

Ίσα ίσα.

Όλα όσα λέει για τον οργανισμό που λέγεται Εκκλησία, τα ενστερνίζομαι πλήρως.

Είτε συστηθεί ως άθεος, είτε ως αγνωστικιστής, δεν επιτέθηκε ούτε στιγμή στη θρησκεία μας (μου). Επιτέθηκε στην αμορφωσιά μας (ως χριστιανούς και με το μέσο όρο μας), επιτέθηκε στην επιφανειακότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τις Γραφές, επιτέθηκε στη φιλοχρηματία και την παχιά κοιλιά των αρχιερέων, επιτέθηκε στο ψέμα που λέγεται στα μούτρα του πιστού με στόχο το κέρδος.

Επιτέθηκε κυρίως στο πώς σκυλεύουμε (πιστοί και ιερατείο) τα θεία για να μαγκώσετε εσείς οι αρχιερείς λεφτά.

Και υπό αυτή την έννοια, ο Τατσόπουλος είναι μια φωνή βοώντος στην έρημο ενός φιλοχρήματου, βουλιμικού, αμόρφωτου, χρυσαυγίτικου και στο τέλος της γραφής απατεωνίστικου εκκλησιαστικού κατεστημένου.

Ενός κατεστημένου που πρώτα απ'όλα κοιτάει -εδώ και αιώνες πια- να αυτοσυντηρηθεί και να χλαπακιάσει περαιτέρω.

Αλλά η αυτόχειρ Εκκλησία μας δεν κατανοεί ότι δεν χρειάζεται σμάρια χρυσαυγητών.

Σμάρια ανθρώπων που μελετούν χρειάζεται.

Και η Χριστιανοσύνη "του δρόμου", δεν αφορά ούτε το ξύλο στον ξένο, ούτε την θανατική ποινή στον πεινασμένο και τον άρρωστο. Η Χριστιανοσύνη "του δρόμου", η πιο ευγενής Χριστιανοσύνη, μιλάει για βοήθεια, για ταπείνωση, για συγχώρεση στον απέναντι.

Στον απέναντι που είναι ξένος, που είναι πεινασμένος, που είναι αλλόθρησκος, που είναι μόνος του, που είναι στη φυλακή και πήγαμε να τον δούμε.

Δεν χρειάζεται ένα απλοϊκό τσιτάτο κάποιου αμόρφωτου μοναχού στο facebook.

Μελέτες και θεολογική φιλοσοφία χρειάζεται.

Δεν έχει, όμως, σημασία τι κατανοεί μια Εκκλησία που -όπως δεκάδες ιερατεία πριν από αυτήν- θα προσπεραστεί από την ίδια τη ζωή, τη γνώση και τη φιλοσοφία, και μοιραία θα απομείνει μόνη της σ'έναν έρημο θρόνο να προσκυνάει μια σαγιονάρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους