Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ (4 Σεπτεμβρίου) … Μνήμη του Οσίου Ανθίμου, του Νέου Ασκητού, από την Κεφαλονιά…!!! Ο Όσιος Άνθιμος – ο Nέος Aσκητής – ο τυφλός Ιεραπόστολος του Αιγαίου, γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς το 1727 μ.Χ. Ήταν σύγχρονος με τον έτερο Μεγάλο Ισαπόστολο και Εθνομάρτυρα του Γένους μας, τον Άγιο Κοσμά των Αιτωλό (βλέπε 24 Αυγούστου), με τον οποίον είχε παρόμοια δράση και προσφορά! Κατά το Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Αθανάσιος, μα σε ηλικία επτά ετών έχασε το φως του, χτυπημένος από την αρρώστια της Ευλογιάς.

Το ξαναβρήκε όμως, χάρη στην Θεία παρέμβαση αφενός και στις ανύστακτες Προσευχές της πιστής και ενάρετης Μητέρας του Ατζουλέτας, καθώς και του ιδίου.

Είχαν μάλιστα συμμετάσχει τότε σε σαρανταλείτουργο, το οποίο έγινε με βασικό αίτημα τη θεραπεία του μικρού Αθανασίου.

Πράγματι, αφού μητέρα και γιος κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων κατά την τεσσαρακοστή Θεία Λειτουργία, το παιδί φώναξε: «Βλέπω, ο Ιερεύς φοράει κόκκινο φελόνι»! Έξυπνος και μνήμων καθώς ήταν παρακολούθησε τα μαθήματα της στοιχειώδους παιδείας, κοντά στον πρώτο του Δάσκαλο και Πνευματικό Άνθιμο, τον Ηγούμενο τότε της Ιεράς Μονής της Αγίας Παρασκευής Λεπέδων Ληξουρίου.

Όταν έγινε 20 ετών αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, Ιωάννου Κουρούκλη, ο οποίος ήταν εμπειρότατος ναυτικός.

Μαζί ταξίδεψαν σε πολλές θάλασσες, αλλά φθάνοντας κάποτε στην Κωνσταντινούπολη, ο πατέρας του Οσίου χτυπημένος από την πανώλη, κατέληξε.

Το 1750 μ.Χ. ο πλοίαρχος του καραβιού, στο οποίον υπηρετούσε τότε ο Αθανάσιος, εκτιμώντας το υποδειγματικό και εργατικότατο του χαρακτήρος του, του πρότεινε να τον κάνει γαμβρό του. Ο Αθανάσιος δέχθηκε! Άλλες όμως ήταν οι βουλές του Κυρίου.

Ξυπνώντας το πρωί της ημέρας, κατά την οποία θα επισημοποιούταν ο γάμος του, συνειδητοποίησε πως είχε χάσει εντελώς το φως του. «Τώρα εκατάλαβα», είπε, «πως είμαι θεότυφλος»! Η επωνυμία θεότυφλος, θα τον συνοδεύει πια σε όλη του τη ζωή! Αντιλαμβανόμενος πως αυτό ήταν το θέλημα του Κυρίου, τυφλός και άσημος, αποτάσσεται τα του κόσμου και αναχωρεί για το Άγιον Όρος, όπου στα όρια της Ιεράς Μονής Ιβήρων κείρεται Μοναχός, μετονομαζόμενος Άνθιμος.

Εκεί ασκήθηκε θεαρέστως! Αναμίχθηκε ενεργά στο κίνημα των Κολλυβάδων, και τελικώς, όταν εκοιμήθη ο σοφότατος Γέροντάς του, αποφάσισε να βγει στον κόσμο, να κηρύξει και να διασώσει από την αμάθεια και τον εξισλαμισμό τους Ορθοδόξους Ρωμιούς, οι οποίοι στέναζαν τότε κάτω από τον απάνθρωπο ζυγό των Τούρκων Μουσουλμάνων. Πρώτη Ιεραποστολική περιοδεία! Πρώτος του σταθμός ήταν το νησί της Χίου, όπου κήρυξε τον Ευαγγελικό λόγο, αλλά και ασκήθηκε σκληρά, φθάνοντας σε μεγάλα μέτρα αγώνων.

Έτρωγε μόνον λίγο ψωμί την ημέρα, ενώ έπινε νερό μόνον μετά την δύση του ηλίου.

Κοιμόταν ελάχιστα και ασκούσε συνεχώς την αδιάλειπτη Ευχή του Ιησού! Κατόπιν επισκέφθηκε τη Σίφνο και παρά τις παρακλήσεις των κατοίκων του νησιού, οι οποίοι εκτίμησαν τον ενάρετο τυφλό Γέροντα, έπειτα από λίγο διάστημα ασκήσεως και κηρύγματος αναχώρησε για την Πάρο.

Όμως το πλοίο που τον μετέφερε έπεσε σε μεγάλη θαλασσοταραχή, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να καταποντισθεί από τα κύματα και τον αέρα.

Κατόπιν λοιπόν πολλών και επιμόνων εκλύσεων των συνεπιβατών του, όπως κι ενός εκ των Σιφνιών Ιερέων που τον συνόδευαν, ο Όσιος Άνθιμος Προσευχήθηκε με δάκρυα στην Παναγία, την οποίαν ιδιαιτέρως ευλαβείτο και η θαλασσοταραχή σταμάτησε! Παρακάλεσε μάλιστα τους παρισταμένους να μην διαδώσουν το θαύμα, μα εκείνοι, μόλις έφθασαν στην Πάρο, το διαφήμισαν παντού.

Τόσο αυτό, όσο και η οσιακή ζωή του, διέδωσαν την φήμη του και στα γειτονικά νησιά.

Έτσι, ο Επίσκοπος Παροναξίας τον προσκάλεσε να κηρύξει και στην Νάξο, όπου, υπακούοντας μετέβη.

Μεταξύ δε των Ναξίων, που τότε άκουσαν τα ζήδορα λόγια του, ήταν και ο νεαρός Νικόλαος Καλιβούρσης, ο μετ’ έπειτα Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (βλέπε 14 Ιουλίου)! Ακολούθως μετέβη στην Ίο, και έπειτα από λίγο βρέθηκε προσκυνητής στους Αγίους Τόπους, όπου με θερμά δάκρυα στα άφωτα μάτια του προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο και τον Ζωοπάροχο Γολγοθά, ενώ απ’ τα εκεί περιώνυμα Μοναστήρια άντλησε μεγάλη παρηγοριά και δύναμη για την επόμενη εργώδη προσπάθειά του.

Έτσι ολοκληρώθηκε η πρώτη του ιεραποστολική περιοδεία! Δευτέρα Ιεραποστολική περιοδεία! Επιστρέφοντας από τους Αγίους τόπους (1759 μ.Χ.), κατευθύνθηκε στο Καστελόριζο, όπου είχε τον πόθο να ιδρύσει το πρώτο του Μοναστήρι.

Το νησί όμως μαστιζόταν τότε από φοβερή λειψυδρία. Ο Όσιος προσευχήθηκε, και οι καταρράκτες του ουρανού άνοιξαν, αφήνοντας εκστατικούς όλους τους κατοίκους της Μεγίστης – Καστελορίζου.

Οι ευλαβείς αυτοί άνθρωποι, εις ένδειξιν ευχαριστίας προς τον Θεό και το εκλεκτό Του σκεύος εκλογής, συνέβαλαν αποφασιστικά στο κτίσιμο του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, στο ψηλότερο βουνό του νησιού.

Με κέντρο αυτόν ακριβώς τον ναό, οικοδομήθηκαν ακολούθως τα Κελιά, το Ηγουμενείο, οι λοιποί βοηθητικοί χώροι της Μονής, όπως και το ψηλό περιτείχισμα του Μοναστηριού.

Το 1761 μ.Χ., με σιγίλιο του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωαννικίου του τρίτου, η Μονή ανακηρύχθηκε Σταυροπηγιακή! Από το Καστελόριζο, και με την Ευχή του Αρχιεπισκόπου Σίφνου Νικοδήμου, ο τυφλός Ιεραπόστολος Άνθιμος κατευθύνθηκε στην Αστυπάλαια, όπου διέμεινε επί εννέα έτη. «Το ασκητικό του πρόσωπο, που φανέρωνε την ενάρετη ζωή του, ακτινοβολούσε την ευσέβεια του ανδρός» και μαγνήτισε τους νησιώτες! Γι’ αυτό οι ευλαβείς Αστυπαλιώτες τον ακολουθούσαν σε κάθε του βήμα, ρουφώντας τα γεμάτα θείο νέκταρ λόγια του, όπως σημειώνει ο νέος βιογράφος του Οσίου Κωνσταντίνος Κανέλλος.

Στο ήσυχο αυτό νησί της Δωδεκανήσου, ο Άγιος κατόπιν θείας Αποκαλύψεως, αποφάσισε το κτίσιμο της Ιεράς Μονής της Υπεραγίας Θεοτόκου της Πορταϊτισσας.

Οι κάτοικοι χάρηκαν με αυτή του την απόφαση, μα του διευκρίνισαν πως δεν υπήρχαν τα απαιτούμενα οικοδομικά υλικά. Ο Όσιος Γέρων δεν αποθαρρύνθηκε.

Ειδοποίησε έναν ευλαβή Χριστιανό, μέλλος της οικογένειας Χουσουλίνη, να παραχωρήσει τα κτήματά του που ήταν κοντά στο χωριό, γιατί εκεί θα βρισκόταν τα απαιτούμενα υλικά.

Ο άνθρωπος δέχθηκε ευχαρίστως, αν και ήξερε πως στα κτήματά του δεν είχαν υπάρξει ποτέ τέτοια υλικά.

Λαμβάνοντας την άδεια ο Άγιος, υπέδειξε στους εργάτες να σκάψουν σε συγκεκριμένο σημείο, όπου και βρήκαν άφθονα οικοδομικά υλικά, κατάλοιπα παλαιού οικισμού! Κατά την ανασκαφή, μαζί με τις πέτρες ανασύρθηκε και ένα πιθάρι γεμάτο χρυσά νομίσματα! Ο Θεοφώτιστος Άνθιμος παρότρυνε τους εργάτες να μην ανακοινώσουν το γεγονός, μήπως και οι άπληστοι Μουσουλμάνοι παρέμβουν και ματαιώσουν την ανέγερση της Ιεράς Μονής.

Προσευχήθηκε στη συνέχεια, και τα χρυσά νομίσματα μεταβλήθηκαν σε έναν σωρό κάρβουνα, αποκαλύπτοντας εντελώς το πανούργο και θεομάχο σχέδιο του Διαβόλου. Η Μονή της Πορταϊτισσας θεμελιώθηκε, και το 1760 μ.Χ. άρχισε η συστηματική ανέγερσή της! Στη συνέχεια, ο πατήρ Άνθιμος περιήλθε διάφορα μέρη του Ορθοδόξου Ελληνισμού, πιθανώς και τους Αγίους Τόπους για δεύτερη φορά, για να συλλέξει χρήματα, άμφια καθώς και Ιερά Σκεύη, ώστε να στολίσει το Μοναστήρι του.

Τότε, μετέβη και στην Ιερά Μονή των Ιβήρων του Αγίου Όρους, όπου ζήτησε από γνωστό του Μοναχό Αγιογράφο να ιστορίσει ένα αντίγραφο της θαυματουργού Εικόνος της Πορταϊτισσας.

Εκείνος όμως αρνήθηκε, αφού και η όρασή του, μα και τα χέρια του, είχαν εξασθενήσει, λόγω του προχωρημένου της ηλικίας του.

Επειδή όμως ο Όσιος Άνθιμος επέμενε, υποχώρησε, και αφού και οι δύο προσευχήθηκαν θερμά στη Θεοτόκο, ώστε να συνεργήσει και αυτή στο εγχείρημα, έθεσαν μία κατάλληλη σανίδα κάτω από την θαυματουργό εικόνα της Πορταϊτισσας, αγρύπνησαν προσευχόμενοι, και το πρωί μετά την Θεία Λειτουργία όλοι οι Μοναχοί μετέβησαν στο Παρεκκλήσιο της Πορταϊτίσσης.

Ανασύροντας την σανίδα, είδαν έκπληκτοι αποτυπωμένη τη μορφή της Θεομήτορος στη Σανίδα! Ένδακρυς ο πατήρ Άνθιμος καταφιλούσε την θαυματοποίητη νέα εικόνα της Παναγίας μας, έστω κι αν δεν την έβλεπε με τους αισθητούς οφθαλμούς του.

Η μεταφορά της νέας θαυματουργού εικόνος της Παναγίας μας στη Μονή της, στην Αστυπάλαια, ήταν για το νησί Πάσχα Κυρίου! Τα θαυμάσια που επιτέλεσε ο Όσιος Άνθιμος με την συνέργεια της Θείας Δυνάμεως, δεν σταματούν όμως εδώ.

Στο βορειοανατολικό μέρος του νησιού, εκεί που και σήμερα ακόμη οι Αστυπαλιώτες αποκαλούν το σημείο Δρακοσπιλιά, φώλιαζε τότε ένα τρομερό φίδι, το οποίο φόβιζε τους κατοίκους με την ύπαρξή του, ώστε η γύρω περιοχή να παραμένει ακατοίκητη και ακαλλιέργητη. Ο Άγιος παρότρυνε τους ντόπιους να καλλιεργήσουν το μέρος, μα εκείνοι δίσταζαν.

Τότε ο Γέροντας, συνοδεία μερικών Πιστών, έφθασε σε ένα ύψωμα, απέναντι από το σπήλαιο του φιδιού.

Ζήτησε από τους συνοδούς του να φτιάξουν μια θημωνιά από ξύλα, και να τον αφήσουν για λίγο μόνο του.

Ενώ λοιπόν αυτός προσευχόταν, το τεράστιο ερπετό βγήκε από το σπήλαιό του και κατευθύνθηκε προς το σωρό των ξύλων.

Κουλουριάστηκε πάνω τους, και εκείνα υπεχώρησαν από το βάρος του! Ο Όσιος υπέδειξε τότε στους νησιώτες να βάλουν φωτιά στα ξύλα, και το ζώο κάηκε εκεί χωρίς καμία αντίσταση.

Έτσι απαλλάχθηκε ο τόπος από την πολυετή εκείνη διαβολική μάστιγα! Ο Άγιος Άνθιμος αποτελεί έκτοτε τον διώκτη και το φόβητρο των φιδιών.

Λέγεται δε, πως στο σημείο όπου κάηκε το τέρας εκείνο, δεν φυτρώνουν χόρτα ακόμη και σήμερα! Ο μισόκαλος διάβολος φθόνησε δυστυχώς τα έργα του Κυρίου δια του πιστού Του δούλου Ανθίμου. «Έπεισε» κάποιους Αστυπαλιώτες να συκοφαντήσουν τον Άγιο για αθέμιτες σχέσεις με Μοναχές της Ιεράς Μονής της Πορταϊτίσσης του νησιού.

Στην δημόσια δίκη που ακολούθησε, αποκαλύφθηκε η σκευωρία και οι ντόπιοι θαύμασαν για μία ακόμη φορά την αγιότητα του τυφλού Ιεραποστόλου! Εκείνος όμως κατόπιν Προσευχής αποφάσισε να φύγει από το προσφιλές του νησί, και να κατευθυνθεί προς τη γενέτειρά του Κεφαλλονιά, χάριν ησυχίας! Τρίτη Ιεραποστολική περιοδεία! Στα τέλη του 1768 μ.Χ. φθάνει στο Ληξούρι, όπου τον υποδέχονται με σεβασμό και ενθουσιασμό.

Κατευθύνεται στην Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής Λεπέδων, όπου κι εκάρη Μοναχός, την οποία βρίσκουν ερειπωμένη μετά από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1766 μ.Χ και 1767 μ.Χ. Με την άδεια του οικείου Επισκόπου Σωφρονίου ο Όσιος αναλαμβάνει την εκ βάθρων ανακαίνιση της Μονής.

Οι επτά Μοναχές που συνόδευσαν τον Γέροντα από τα Δωδεκάνησα, απαρτίζουν τον πυρήνα της πρώτης Αδελφότητος της Μονής.

Σύντομα ο αριθμός τους θα διπλασιαστεί! Όλοι οι ευσεβείς κάτοικοι της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου, την οποία φαίνεται πως ο Άγιος επισκεπτόταν συχνά, συμβάλουν στην ανοικοδόμηση.

Ο πατήρ Άνθιμος παραδίδει μάλιστα στην νεοσύστατη Μονή και Μοναχικό Κανονισμό, γνωστό και ως «Διαθήκη» του Αγίου Ανθίμου.

Η ζωή του και εδώ παρέμεινε ασκητική.

Ολιγοφαγία, χαμευνία και αγρυπνία στόλιζαν τον βίο του.

Σύμφωνα με την παράδοση, το 1777 μ.Χ., ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, αφού κήρυξε σε αρκετά χωριά της Κεφαλλονιάς, επισκέφθηκε και την Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής, όπου γνώρισε τον Όσιο Άνθιμο, για τον οποίον είχε ακούσει πάμπολα ως τότε! Με επίκεντρο την Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής Λεπέδων, ο τυφλός Ιεραπόστολος Άνθιμος επισκέφθηκε τα Κύθηρα, την Πελοπόννησο, την Κρήτη και τη Σίφνο, ευαγγελιζόμενος τον υπόδουλο Ορθόδοξο Λαό, και θαυματουργώντας κατά περίπτωση. Στα Σφακιά επί παραδείγματι (1770 μ.Χ.), τρεις μάγοι αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν, ενώ αυτός κήρυττε στα πλήθη.

Όταν όμως προσπάθησαν να θέσουν σε ενέργεια το πανούργο σχέδιό τους, διαπίστωσαν έντρομοι πως ενώ ο Όσιος μιλούσε, από το στόμα του έβγαιναν φλόγες! Έτσι παραιτήθηκαν του σχεδίου τους.

Εκεί ο Γέροντας θεράπευσε μία τυφλή γυναίκα, έφερε με την προσευχή του βροχή σε άνυδρα χρόνια, και άλλοτε, συνόδευσε με σεισμό το θείο κήρυγμά του! Το 1773 μ.Χ. φρόντισε να ιδρυθεί ένα νέο Μοναστήρι στα Κύθηρα, όπου έφθασε παρακινημένος από θεία φώτιση, του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου.

Τα χρήματα μάλιστα για το κτίσιμο του Καθολικού της Μονής, τα πρόσφερε ένας ευλαβής καπετάνιος, αφού θαυματουργικά σώθηκε από την τρικυμία στις βορειοανατολικές ακτές του νησιού.

Στις 10 Ιουλίου 1775 μ.Χ. ανακαίνισε και αναδιοργάνωσε τη Γυναικεία Μονή της Παναγίας της Χρυσοπηγής στη Σίκινο.

Ήταν το έκτο και τελευταίο Μοναστήρι που ανήγειρε ή ανακαίνισε ο τυφλός Ιεραπόστολος του Αιγαίου, χωρίς ποτέ να τα έχει δει με τα σωματικά του μάτια! Πηγαίνοντας κάποτε στη Μάνη, προσκεκλημένος από τους εκεί κατοίκους, αφού θαυματουργικά μετέστρεψε τον ληστρικό βίο χωρικών της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, έλαβε Θεία πληροφορία πως επίκειται η από του κόσμου τούτου αναχώρησίς του.

Διέταξε τους ναυτικούς να επιστρέψουν στα Λέπεδα, γιατί εκεί επρόκειτο να «αποθάνει»! Πράγματι … Λίγο μετά ασθένησε από ίκτερο, έδωσε την Ευχή του στους Κεφαλλήνες που τον επισκέφθηκαν, άφησε τις τελευταίες Παρακαταθήκες του στη θλιμμένη Αδελφότητα της Μονής και στις 4 Σεπτεμβρίου του 1782 μ.Χ. παρέδωσε την Αγία του Ψυχή στα Χέρια του Δεσπότου Χριστού, τον οποίον ευαρέστησε με την Οσιακή του πολιτεία! Το 1800 μ.Χ. ο Εφημέριος της Ιεράς Μονής Λεπέδων, πατήρ Ιωάννης ο Λεπεδιώτης, πραγματοποίησε την ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου, τα οποία ευρέθησαν κροκοβαφή και ευωδιάζοντα! Πλήθη θαυμάτων επιτελέσθηκαν τότε από τον Όσιο Άνθιμο! Σήμερα, από τα Ιερά του λείψανα, σώζεται μόνον ο δεξιός πήχης του Οσίου, ο οποίος θησαυρίζεται στην Ιερά Μονή της Παναγίας της Πορταϊτίσσης στην Αστυπάλαια, της οποίας είναι και ο Πολιούχος και Προστάτης! Ο Όσιος Άνθιμος, ο τυφλός Ιεραπόστολος του Αιγαίου κατά τον Κ. Κανέλλο, αποτέλεσε για το σκλαβωμένο Γένος μας, κατά τον 18ο αι μ.Χ., βάλσαμο παρηγοριάς, εγερτήριο σάλπισμα εκκλησιαστικής και εθνικής ζωής, φάρος Αγιασμού σε ζοφώδη χρόνια και διηνεκής πρεσβευτής μας προς Κύριον, άχρι τερμάτων αιώνος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακήρυξε την Αγιότητά του στις 30 Ιουλίου του 1974 μ.Χ. Ιερά Λείψανα Ο δεξιός πήχης του Οσίου θησαυρίζεται στην Ιερά Μονή της Παναγίας της Πορταϊτίσσης, στην Αστυπάλαια.

Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Οσίου θησαυρίζεται στη Μονή Λεπέδων Κεφαλληνίας. Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Τῆς Πάλλῃς τὸ βλάστημα, Κεφαλληνίας πυρσόν, τὸν θεῖον δομήτορα τῆς τῶν Λεπέδων Μονῆς, φαιδρῶς εὐφημήσωμεν, Ἄνθιμον τὸν ἀσκήσει τὸν ἐχθρὸν καθελόντα, χάριν δὲ ἰαμάτων ἐκ Κυρίου λαβόντα, πρεσβεύοντα ἐκτενῶς ἠμᾶς διασώζεσθαι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους