Original Post

Πλήρες Κείμενο:

4 Σεπτεμβρίου … Ὁ Ἅγιος Προφήτης Μωϋσῆς, ο Θεόπτης, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται…!!! Στίχοι Οὐκ ἐκ πέτρας νῦν, ουδ᾿ ὀπισθίων μέρει, Μωσῆ θεωρεῖς, ἀλλ᾿ ὅλον Θεὸν βλέπεις! Ο Προφήτης και Θεόπτης Μωυσής γεννήθηκε στην Αίγυπτο περί το 1569 π.χ., εποχή που οι Εβραίοι είχαν υποδουλωθεί στους Αιγυπτίους και ως δούλοι ζούσαν στην Αίγυπτο, μακριά από την πατρίδα τους.

Ο πατέρας του ονομαζόταν Άβραμ (ή Αμράμ) και καταγόταν από τη φυλή του Λευί, και μητέρα του ήταν η Ιωχαβέδ.

Όταν ο Φαραώ διέταξε να σφάζουν όλα τα αρσενικά βρέφη των Εβραίων, η μητέρα του τον έβαλε σ' ένα κιβώτιο που είχε αλείψει προηγουμένως με πίσσα, για να είναι στεγανό στο νερό, και τον άφησε στις όχθες του Νείλου, εγκαταλείποντάς το στη Θεία Πρόνοια.

Τα κλάματα του βρέφους τα άκουσε η κόρη του Φαραώ Θέρμουθιν (ή Mέρις ή Mέρρινα) που είχε πάει με τη συνοδεία της για μπάνιο, η οποία χάρηκε που το βρήκε μέσα στα νερά γι αυτό και του έδωσε το όνομα Μωυσής, που σημαίνει «σεσωσμένος από τα ύδατα!» και το υιοθέτησε. Ο Μωυσής ανατράφηκε ως γνήσιος υιός της Πριγκίπισσας μέσα στα παλάτια του Φαραώ και διδάχθηκε όλη τη σοφία και τη γνώση των Αιγυπτίων. Η Πριγκίπισσα, κατά θεία παραχώρηση, ανέθεσε στη φυσική μητέρα του το θηλασμό, χωρίς βέβαια αυτή να το γνωρίζει, κι έτσι ο Μωυσής διδάχθηκε και από τη φυσική μάνα του την πίστη των πατέρων τους (Εβραίων) και την αγάπη προς το έθνος του.

Όταν ήταν σαράντα χρονών ο Μωυσής είδε κάποιον Αιγύπτιο να έχει επιτεθεί εναντίον ενός Ισραηλίτη.

Θύμωσε τόσο πολύ, ώστε με ένα χτύπημά του σκότωσε τον Αιγύπτιο, και για να σωθεί κατέφυγε στη γη Μαδιάμ, όπου έγινε βοσκός.

Εκεί παντρεύτηκε τη Σαπφώρα, θυγατέρα του Iοθόρ, και απέκτησε δύο γιους, τον Γηρσάμ, που σημαίνει «είμαι πάροικος σε ξένη γη!» και τον Ελιέζερ, που σημαίνει «ο Θεός βοηθός!». Κατά την πολυχρόνια εξορία του μακριά από τον λαό του ο Μωυσής, κι ενώ έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του στην ησυχία των βουνών και της ερήμου, καταρτιζόταν στην αποστολή για την οποία τον προόριζε ο Θεός, να ποιμάνει το λογικό Του ποίμνιο! Συγχρόνως καθάριζε την καρδιά και τον νου του με την Προσευχή και την συνεχή αδολεσχία του Θεού.

Μια μέρα, όπως έβοσκε τα πρόβατα στο όρος Χωρήβ, του φανερώθηκε ο Θεός υπό μορφή πυρός εξερχόμενου μέσα από μία βάτο, η οποία φλεγόταν αλλά δεν καιγόταν! Με τη Θεοφάνεια αυτή, η οποία προεικόνιζε το μέγα μυστήριο του παρθενικού τοκετού και της εν σαρκί ελεύσεως του Σωτήρος, ο Θεός κάλεσε τον Μωυσή να επιστρέψει στην Αίγυπτο για να ελευθέρωσει τον λαό του από την πικρή δουλεία στους Αιγυπτίους, και να τον επαναφέρει στη γη των πατέρων του.

Επειδή όμως αυτός ήταν βραδύγλωσσος, και δίσταζε να αναλάβει το έργο, του έδωσε ως βοηθό και διερμηνέα τον αδελφό του Ααρών.

Παρουσιάσθηκαν, λοιπόν, μαζί στον Φαραώ και του ζήτησαν να επιτρέψει στους Ισραηλίτες να λατρεύσουν τον Θεό τους στην έρημο.

Κατά θεία παραχώρηση, η υπερήφανη καρδιά του Φαραώ σκληρύνθηκε και δεν τους άφηνε να φύγουν.

Τους κράτησε να εργάζονται ως δούλοι στις μεγάλες οικοδομικές εργασίες, πού είχε επιχειρήσει η ματαιοδοξία του.

Τότε ο Κύριος διά μέσου του Μωυσή κτύπησε την Αίγυπτο με δέκα φοβερές πληγές! Ταπεινωμένος, από τη δύναμη του Θεού του Ισραήλ, ο Φαραώ εξαναγκάσθηκε να τους αφήσει να φύγουν.

Μαζί τους πήραν τα οστά του Ιωσήφ και πολλά χρυσά και αργυρά σκεύη, που τους έδωσαν οι Αιγύπτιοι.

Στην πορεία τους ο Θεός τους οδηγούσε, την μεν ήμερα με στύλο νεφέλης, την δε νύκτα με στύλο πυρός.

Μετά την αναχώρηση των Εβραίων για την πατρίδα τους ο Φαραώ άλλαξε πάλι γνώμη και στράφηκε με όλα του τα άρματα προς καταδίωξή τους.

Το αιγυπτιακό ιππικό βρήκε τους Ισραηλίτες στρατοπεδευμένους στην ακτή της Ερυθράς θαλάσσης. Ο Μωυσής κατ' εντολή του θεού χτύπησε τα νερά της με το ραβδί του και τα διαχώρισε στα δύο.

Έτσι, οι Ισραηλίτες διέβησαν «διά ξηράς εν μέσω της θαλάσσης»! Όταν εξήλθαν όλοι στην στεριά, σήκωσε το ραβδί του πάνω από τα ύδατα και τα επανέφερε στην φυσική τους θέση, καταποντίζοντας όλα τα άρματα του Φαραώ που τους ακολουθούσαν.

Αμέσως μετά την θαυμαστή σωτηρία τους ο Μωυσής συνέθεσε την ευχαριστήριο Ωδή προς τον Θεό: «Άσωμεν τῷ Κυρίῳ, ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται· ἵππον καὶ ἀναβάτην ἔρριψεν εἰς θάλασσαν, βοηθὸς καὶ σκεπαστὴς ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν· οὗτός μου Θεός, καὶ δοξάσω αὐτόν, Θεὸς τοῦ πατρός μου, καὶ ὑψώσω αὐτόν!» (Έξ. 15, 1-2), που έψαλε όλος ο λαός στην παραλία με τύμπανα, χωρισμένος σε δύο χορούς, ένα των ανδρών με επί κεφαλής τον Μωυσή και ένα των γυναικών με επί κεφαλής την αδελφή του Μαριάμ.

Στην έρημο από την Ερυθρά θάλασσα ως το Σινά, παρά τους συνεχείς γογγυσμούς τους, ο Θεός με έκτακτες θαυματουργίες τους έδειχνε την παρουσία Του και την στοργική Του προστασία μέσω του δούλου Του Μωυσέως: Στη Μερρά γλύκανε τα πικρά νερά, για να ανακούφιση την δίψα τους.

Στην έρημο Σίν, χάρις στην Προσευχή του Μωυσέως, έστειλε το Μάννα, που ποίκιλλε στην γεύση ανάλογα με την επιθυμία του καθενός.

Τέλος, στην βραχώδη Ραφιδείν, κοντά στο Σινά, όταν ο γογγυστής λαός των Εβραίων εξ αιτίας της δίψας παρά λίγο θα λιθοβολούσε τον Μωυσή, ο Θεός του έδωσε εντολή να κτυπήσει με το ραβδί του ένα βράχο, από όπου ανέβλυσε άφθονο νερό.

Εκεί τους επετέθηκαν και οι αλλόφυλοι Αμαληκίτες, τους οποίους κατατρόπωσε ο Ιησούς του Ναυή.

Στην αρχή του τρίτου μηνός από την έξοδό τους, έφθασαν και στρατοπέδευσαν στο Σινά. Ο Κύριος κάλεσε τον Μωυσή να ανέβει μόνος στην κορυφή του όρους.

Εκεί του αποκαλύφθηκε υπό μορφή πυρός μέσα σε γνοφώδη νεφέλη με βροντές, αστραπές και ήχο σαλπίγγων.

Όλο το όρος καπνιζόταν! Ο Μωυσής μιλούσε στον Θεό με πολλή οικειότητα, όπως ομιλεί κάποιος προς τον φίλο Του. Ο Θεός του απαντούσε με βροντές.

Κατά την φοβερή αυτή αποκάλυψη της δόξης του ο Κύριος του παρέδωσε τις εντολές του Νόμου, γραμμένες σε δύο πέτρινες πλάκες.

Κατά τις σαράντα ήμερες και νύκτες που παρέμεινε επάνω στο όρος, διδάχθηκε από τον Θεό ό,τι ήταν αναγκαίο, για να αποκτήσει ο λαός τη Θεογνωσία.

Στο διάστημα αυτό έλαβε και τις ακριβείς διατάξεις για την κατασκευή του επιγείου θυσιαστηρίου και την οργάνωση της λατρείας, την οποία έπρεπε να προσφέρει ο περιούσιος λαός στον Δημιουργό του σύμπαντος.

Ενώ όμως ο Μωυσής κατέβαινε από το όρος, κρατώντας τις πλάκες του Δεκάλογου, άκουσε τις φωνές των μεθυσμένων Ισραηλιτών και είδε τους χορούς τους γύρω από το χρυσό μοσχάρι, που κατά την απουσία του είχαν κατασκευάσει.

Πλήρης θυμού πέταξε από τα χέρια του τις πλάκες και τις συνέτριψε στους πρόποδες του βουνού. Ο Θεός αγανακτισμένος για την ειδωλομανία του σκληροτράχηλου λαού θα τον εξολόθρευε, αν δεν μεσολαβούσε ο Μωυσής με τη θερμή του ικεσία: «Καὶ νῦν εἰ μὲν ἀφεῖς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν αὐτῶν, ἄφες· εἰ δὲ μή, ἐξάλειψόν με ἐκ τῆς βίβλου Σου, ἧς ἔγραψας»!! (Έξ. 32, 32) Ο Προφήτης ανέβηκε πάλι στο όρος και έγραψε, ο ίδιος αυτήν την φορά, σε δύο νέες πλάκες τις δέκα εντολές καθ' υπαγόρευση του Θεού.

Εισερχόμενος στη νεφέλη έγινε μέτοχος της θεϊκής δόξης.

Έτσι, όταν επέστρεψε στο στρατόπεδο, το θείο φώς, λαμπρότερο από κάθε αισθητό φώς, είχε διαπεράσει τόσο βαθιά την καρδιά του, ώστε εκχυνόταν σε όλο του το σώμα.

Το πρόσωπό του ακτινοβολούσε από υπερφυσική λάμψη! Αμύητοι οι Ισραηλίτες στα μυστήρια του Θεού δεν μπορούσαν να τον ατενίσουν, και ο Προφήτης κάλυψε το πρόσωπό του με κάλυμμα, που αφαιρούσε μόνον όταν εισερχόταν στη Σκηνή του Μαρτυρίου, για να μιλήσει με τον Θεό.

Αφού έμειναν ένα χρόνο στο Σινά, στην αρχή του δευτέρου έτους ο Μωυσής αρίθμησε τον λαό και συνέχισαν την πορεία στην έρημο, ώσπου έφθασαν στην έρημο Κάδης, στα σύνορα της γης της Επαγγελίας.

Ο λαός, επηρεασμένος από τους κατασκόπους που έστειλε ο Μωυσής στην Χαναάν, αποθαρρύνθηκε για την κατάληψη της χώρας, στασίασε εναντίον του και ζήτησε νέους αρχηγούς για να επιστρέψει στην Αίγυπτο!! Ο Θεός ήταν έτοιμος για μία ακόμη φορά να τους αφανίσει τελείως, αλλά ο Μωυσής με την θερμή του Προσευχή του, άλλαξε τη θεία βουλή! Ωστόσο ο Θεός τους καταδίκασε σε 38 χρόνια περιπλάνησης, αφ' ενός μεν για να παιδαγωγηθούν, αφ' έτερου δε για να πεθάνουν στην έρημο και να μην εισέλθουν στην γη της Επαγγελίας όλοι οι γογγυστές ηλικίας 20 ετών και άνω.! Κατά την μακροχρόνια αυτή περιπλάνηση έξω από την γη Χαναάν, ο Μωυσής με θαυμαστή πραότητα και σύνεση αντιμετώπιζε τις συνεχείς μεμψιμοιρίες, τις αντιζηλίες και τις ανταρσίες του δυσκυβέρνητου Εβραϊκού λαού! Στην αρχή του 40ού έτους από την έξοδό τους από την Αίγυπτο, έφθασαν πάλι στην έρημο Κάδης.

Οι επιλήσμονες «υιοί του Ισραήλ» δυσφόρησαν και πάλι από την έλλειψη νερού και ξέσπασαν σε νέους γογγυσμούς κατά του Ηγέτη τους Μωυσή. Ο Θεός είπε στον Μωυσή να τους δώσει νερό από τον βράχο, αλλά αυτός, κυριευμένος από αθυμία για τη νέα τους απείθεια, δίστασε προς στιγμήν και τους είπε: «Ακούσατέ μου, οἱ ἀπειθεῖς· μὴ ἐκ τῆς πέτρας ταύτης ἐξάξομεν ὑμῖν ὕδωρ;» (Άρ. 20, 10). Το νερό ανέβλυσε άφθονο από τον βράχο, όταν τον κτύπησε με το ραβδί του ο Μωυσής· ο ίδιος όμως εξ' αιτίας της «αντιλογίας» του τιμωρήθηκε από τον Θεό να μην εισέλθει στην γη της Επαγγελίας!! Ύστερα από πολλούς αγώνες πού διεξήγαγε με την βοήθεια του Ιησού του Ναυή εναντίον των Αμορραίων, των Μαδιανιτών και των Μωαβιτών, κατέλαβε την χώρα ανατολικά του Ιορδάνου, απέναντι από τη Χαναάν.

Εκεί, στις στέπες της Μωάβ, υπενθύμισε στον λαό τις ευεργεσίες του Θεού, και τις αποκαλύψεις κατά την 40ετή πορεία τους στην έρημο, τους τόνισε τις υποχρεώσεις τους έναντι της Διαθήκης του Κυρίου, και τους έδωσε τις τελευταίες οδηγίες.

Έπειτα έχρισε ως διάδοχό του τον Ιησού του Ναυή, έψαλε προς τον Θεό την ωδή: «Πρόσεχε οὐρανέ, καὶ λαλήσω, καὶ ἀκουέτω ἡ γῆ ρήματα ἐκ στόματός μου!» (Δευτ. 32, 1-43) και ευλόγησε για τελευταία φορά τις δώδεκα φυλές.

Άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 120 ετών, στην κορυφή Φασγά του όρους Ναβαύ (ή Νεβώ), όπου είχε ανεβεί για να του δείξει ο Κύριος την επηγγελμένη γη. Εκεί ετάφη, χωρίς ποτέ να μάθει κανείς τον ακριβή τόπο της ταφής του.

Στους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου μεταφέρθηκε η θαυματουργός ράβδος του Προφήτη Μωυσή στην Κωνσταντινούπολη, και βγήκε ο αυτοκράτωρ πεζός και την προϋπάντησε. Έκτισε Ναό της Θεοτόκου και έβαλε τη ράβδο μέσα σ' αυτόν.

Έπειτα την μετέφερε στο παλάτι, όπως γράφει ο Γεώργιος ο Κωδινός. Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Γνόφον ἄυλον, τεθεαμένος, νόμον ἔνθεον, πλαξὶν ἐδέξω, ὡς θεάμων μυστηρίων τοῦ Πνεύματος καὶ καταπλήξας τὴν Αἴγυπτον θαύμασι, δημαγωγὸς Ἰσραὴλ ἐχρημάτισας.

Μωυσῆ ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμιν τὸ μέγα ἔλεος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος β’. Τοῦ Προφήτου σου Μωϋσέως τὴν μνήμην, Κύριε, ἑορτάζοντες, δι᾽αὐτοῦ σε δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους