Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία των Μαν είναι η ιστορία του 20ου αιώνα. Είναι η ιστορία του Δυτικού πολιτισμού και της κρίσης του ενώπιον των πιο εμπύρετων ιστορικών συγκυριών.

Όπου ο Δημιουργός καλείται είτε να αναγνωρίσει και ονοματίσει το ιστορικό βάραθρο πέφτοντας εντός του αυτοβούλως με άγνωστες αλλά σίγουρα όχι αμελητέες συνέπειες ή να επιχειρήσει να το σκεπάσει μ’ ένα μικρό τάπητα αποκοτιάς και κυρίως συμφέροντος φοβούμενος τον ίλιγγο της ελεύθερης πτώσης.

Και κυρίως την κάποτε πρόσκρουση με την αλήθεια. Ο Παβλικόφκσι εξιστορεί αποδεικνύοντας πως όσο κι αν βουλιάζουμε σε μια χωματερή ανοϊκών οπτικών θρυμμάτων αισθητικής χυδαιότητας η αφήγηση δεν θα πεθάνει ποτέ.

Μα ποτέ.

Και εδώ μιλάμε για μια αφήγηση απογυμνωμένη από κάθε στοιχείο εντυπωσιασμού και φτιασίδι.

Απογυμνωμένη ως το κόκαλο που λένε οι Άγγλοι.

Striped to the bone.

Αποκαθαρμένη από κάθετι επιφανειακό πλην των βασικών ορυκτών από τα οποία αποτελείται ο κινηματογράφος. Σιωπή. Φως. Σκιά. Λόγος. Χώρος. Πρόσωπο.

Όλα σε μια πνευματική νηστεία που μας δείχνει πόσα λίγα χρειαζόμαστε να καταναλώσουμε για να είμαστε όχι απλά χορτάτοι αλλά και ακμαίοι.

Να το πάμε τρέχοντας μέχρι το τέλος μιας επιούσιας ημέρας. Ο Παβλικόφκσι κάνει την Ιστορία ιστορία και όσο εύκολο και να είναι το γλωσσικό κόλπο το κινηματογραφικό κατόρθωμα είναι το ακριβώς αντίθετο.

Και στο πλάι όλων αυτών να ανασαίνει μια μεγάλη αχρωμάτιστη πολιτικά φύση η δόξα και ο όλεθρος της οποίας δεν υπόκειται σε γεωπολιτικές μεταβολές πλην του ίδιου του κύκλου της ζωής. Ο Τόμας Μαν υπήρξε μια συμπαντική μαύρη τρύπα.

Κατάπιε το φως των ανθρώπων που ήταν πιο κοντά του.

Τους απορρόφησε.

Τα πέντε παιδιά του πλην του Γκόλο που αντί να παίξει στην οικογενειακή τραγωδία προτίμησε ένα ρεπερτόριο πιο κοντά στο τσίρκο δυστύχησαν.

Τι ελπίδα είχαν μπροστά στα έργα του που ήταν τα μόνα παιδιά που πιθανότατα να ήθελε ο Μαν και να μπορούσε γονεϊκά να υποστηρίξει; Καμία.

Γι' αυτό άλλωστε τα μόνα τέκνα που μας απασχολούν ακόμα είναι τα βιβλία του. Ο Μαν έζησε όλη του τη ζωή με ένα βασικό έλλειμα.

Εκείνο της προσωπικής ευτυχίας και ελευθερίας.

Αυτή η άγρια εσωτερική πείνα πιστεύω πως τον οδήγησε να υψώσει αυτούς τους λογοτεχνικούς ογκόλιθους, ως αναπλήρωση του κενού, του ανέφικτου.

Τα μισά του βιβλία είναι ιστορίες coming out.

Yψίστης λογοτεχνικής αξίας comme il fault εξομολογήσεις.

Με τον ίδιο τρόπο που ο Λουδοβίκος Β΄της Βαυαρίας έχτιζε εξωφρενικά μυθικά κάστρα για να στεγάσει εκεί τον έρωτά του για τον Βάγκνερ και τα βαγκνερικά ιδεώδη.

Ήταν τόσο πατρικά τσιγκούνης που όταν αποφάσιζε να χαρίσει στα παιδιά του ένα ψίχουλο οικειότητας –τόσο έξοχα αποτυπωμένο στη σκηνή με το μαγικό κόλπο- ή να τους κάνει συνεπιβάτες στο πνευματικό του ταξίδι του τα συγχωρούσαν όλα κι έπεφταν στα πόδια του σαν το σκυλί που δεν μπορεί να απαλλαγεί από την ανάγκη του χαδιού του αφέντη του. Η Σάντρα Χιούλερ είναι μια εξαιρετική μα για μένα «αχώνευτη» ηθοποιός.

Όπου την έχω δει έχω υποκλιθεί στο ταλέντο της αλλά αν την έβλεπα στον δρόμο για κάποιο λόγο που δεν έχω επαρκή υπόλοιπα για να διακριβώσω ψυχαναλυτικά θα άλλαζα πεζοδρόμιο.

Σε αυτή τη ταινία θα έφτανα μέχρι και να την αγκαλιάσω.

Χαίρομαι πολύ που ενώ η ταινία λέγεται Fatherland και το θέμα είναι η επιστροφή του Μαν στη Γερμανία η πρωταγωνίστρια είναι εκείνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους