Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ο γείτονάς μου ζωγράφισε ολόκληρο το αυτοκίνητό μου φωτεινό ροζ-δεν μπορούσα να αποδείξω ότι Ήταν αυτή, αλλά το Κάρμα ήρθε χτυπώντας το επόμενο πρωί Το όνομά μου είναι Κριστίν, και η γειτόνισσά μου Ντενίζ και εγώ είχαμε διαφωνίες για σχεδόν ένα χρόνο.

Όλα ξεκίνησαν αφού την ανέφερα στο HOA επειδή ο σκύλος της είχε σκίσει τα παρτέρια Μου τρεις διαφορετικές φορές.

Μετά από αυτό, παράξενα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν γύρω από το σπίτι μου. Η Ντενίζ δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι έκανε τίποτα, και ποτέ δεν είχα αρκετά στοιχεία για να την κατηγορήσω εντελώς.

Ακόμα, τα δοχεία απορριμμάτων μου κατά κάποιο τρόπο κατέληξαν να χτυπηθούν σχεδόν κάθε μέρα συλλογής.

Στη συνέχεια, ο σωλήνας του κήπου μου εξαφανίστηκε για μια ολόκληρη εβδομάδα, μόνο για να εμφανιστεί μυστηριωδώς ξανά δίπλα στο σπίτι—κομμένο καθαρά στο μισό.

Κάθε περιστατικό ήταν ενοχλητικό.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν ήταν κάτι που θα μπορούσα πραγματικά να αποδείξω.

Τότε, πριν από δύο εβδομάδες, τα πράγματα κλιμακώθηκαν με τρόπο που δεν περίμενα ποτέ.

Ξύπνησα ένα πρωί, βγήκα έξω και σχεδόν έριξα τα κλειδιά μου.

Όλο το αυτοκίνητό μου ήταν βαμμένο ροζ.

Δεν γδαρμένο.

Δεν πιτσιλιστεί με λίγο χρώμα.

Κάποιος είχε καλύψει πλήρως το όχημα από μπροστά προς τα πίσω. Απορροφητήρας. Στέγη. Πόρτα. Παράθυρο. Είδωλο.

Ακόμα και οι προβολείς.

Φαινόταν σαν κάποιος να είχε περάσει ώρες στο δρόμο μου κατά τη διάρκεια της νύχτας με κουβάδες φωτεινό ροζ χρώμα και κυλίνδρους.

Κάλεσα αμέσως την αστυνομία.

Έκανα μια αναφορά και τους είπα ακριβώς ποιος πίστευα ότι ήταν υπεύθυνος. Ντενίζ.

Αλλά η υποψία δεν ήταν απόδειξη.

Δεν υπήρχαν μάρτυρες.

Δεν είχα κάμερες ασφαλείας εκείνη τη στιγμή.

Και όποιος το είχε κάνει δεν είχε αφήσει τίποτα πίσω που θα μπορούσε να τους συνδέσει με τη ζημιά.

Έτσι η αστυνομία δεν μπορούσε να κάνει πολλά.

Αργότερα, όταν ανέφερα τι είχε συμβεί στην Ντενίζ πάνω από το φράχτη, ενήργησε τρομοκρατημένη.

Εντελώς σοκαρισμένος.

Σχεδόν συμπαθητικός. "Αυτό είναι τρομερό", είπε.

Κάπως, η ψεύτικη ανησυχία της με έκανε ακόμα πιο θυμωμένο.

Αλλά και πάλι, δεν είχα τίποτα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω εναντίον της.

Τότε χθες το πρωί, ενώ στεκόμουν στην κουζίνα μου πίνοντας αργά τον καφέ μου, κάποιος ξαφνικά άρχισε να χτυπάει στην μπροστινή πόρτα μου.

Δεν χτυπάει. Χτυπάει.

Το άνοιξα και βρήκα την Ντενίζ να στέκεται στη βεράντα μου.

Τα μαλλιά της ήταν άγρια.

Φορούσε ακόμα το μπουρνούζι της.

Και σχεδόν τρέμει από οργή. "ΤΟ ΈΚΑΝΕΣ ΑΥΤΌ;!"ούρλιαξε.

Έδειξε οργισμένα προς το δρόμο της. "Ορκίζομαι στο Θεό, Κριστίν, θα σε καταστρέψω!” Την κοίταξα. "Τι να κάνω;” "Ξέρεις ακριβώς τι έκανες!” Περπάτησα γύρω της και περπάτησα στη βεράντα για να δω τι μιλούσε.

Το δεύτερο κοίταξα προς το δρόμο της, έπρεπε να καλύψω το στόμα μου.

Επειδή ήμουν επικίνδυνα κοντά στο γέλιο.

Ακριβώς εκεί στη μέση του δρόμου της Ντενίζ κάθισε το αυτοκίνητό της. Και κάθε ίντσα του είχε βαφτεί εντελώς λευκό. Πλήρης ιστορία στο 1ο σχόλιο "

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους