Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας άνθρωπος μου είπε κάποτε: «Έπαψα να κάνω εξαρτητικές σχέσεις όταν εκτέθηκα στον φόβο μου». Δεν εννοούσε ότι έπαψε να φοβάται.

Εννοούσε ότι έπαψε να χρησιμοποιεί μια σχέση για να μη φοβάται.

Ίσως κι εσύ, όταν αισθάνεσαι τον άλλον να απομακρύνεται, να δυσκολεύεσαι να αντέξεις όσα ξυπνούν μέσα σου.

Τη μοναξιά, την αβεβαιότητα, την αίσθηση ότι δεν είσαι αρκετός, τον φόβο ότι θα μείνεις χωρίς κάποιον να σε επιλέγει.

Και τότε μπορεί να σπεύδεις να αποκαταστήσεις τη σύνδεση με κάθε κόστος.

Να τηλεφωνείς ξανά, να ζητάς διαβεβαιώσεις, να υποχωρείς από τα όριά σου, να επιστρέφεις εκεί όπου πληγώθηκες ή να αναζητάς αμέσως μια καινούργια σχέση.

Όχι πάντοτε επειδή επιθυμείς πραγματικά τον συγκεκριμένο άνθρωπο, αλλά επειδή δεν αντέχεις αυτό που αισθάνεσαι όταν δεν τον έχεις.

Κάθε φορά που ο άλλος σε καθησυχάζει, ο φόβος υποχωρεί προσωρινά.

Μα μαζί με την ανακούφιση ενισχύεται και μια βαθύτερη πεποίθηση: «Μόνος μου δεν θα τα κατάφερνα.

Η παρουσία του άλλου με έσωσε». Έτσι μπορεί να παγιώνεται μια εξαρτητική δυναμική.

Όχι μόνο επειδή χρειάζεσαι τον άλλον, αλλά επειδή του έχεις αναθέσει να σε προστατεύει από συναισθήματα που δεν πιστεύεις ακόμη ότι μπορείς να αντέξεις.

Η έκθεση στον φόβο αρχίζει όταν δεν καταφεύγεις αμέσως στη γνώριμη ανακούφιση.

Όταν δεν στέλνεις ακόμη ένα μήνυμα για να βεβαιωθείς ότι σε αγαπούν.

Όταν λες «όχι» και αντέχεις το ενδεχόμενο να δυσαρεστηθεί ο άλλος.

Όταν δεν επιστρέφεις σε μια ακατάλληλη σχέση μόνο και μόνο επειδή η απουσία της πονά.

Όταν παίρνεις μια απόφαση χωρίς να παραδίδεις κάπου αλλού την ευθύνη της ζωής σου.

Τότε ο φόβος μπορεί αρχικά να δυναμώσει.

Μπορεί να σου πει ότι θα μείνεις μόνος για πάντα, ότι δεν θα αντέξεις, ότι κανείς άλλος δεν θα σε αγαπήσει.

Αν όμως παραμείνεις χωρίς να υπακούσεις αυτομάτως στις εντολές του, κάτι καινούργιο αρχίζει να εγγράφεται μέσα σου: «Φοβήθηκα, αλλά δεν κατέρρευσα.

Πόνεσα, αλλά δεν χάθηκα.

Ο άλλος απομακρύνθηκε, όμως εγώ παρέμεινα». Η θεραπευτική έκθεση δεν σημαίνει να βιάζεις τον εαυτό σου, να τον κατακλύζεις ή να παραμένεις σε σχέσεις που τον τραυματίζουν.

Χρειάζεται να γίνεται σταδιακά, με επίγνωση και ασφάλεια.

Ούτε σημαίνει ότι δεν έχεις ανάγκη τους άλλους.

Η ανάγκη για σύνδεση είναι ανθρώπινη.

Το ερώτημα είναι αν πλησιάζεις τον άλλον για να τον συναντήσεις ή για να αναλάβει εκείνος να ρυθμίσει όσα εσύ δεν αντέχεις ακόμη να αισθανθείς.

Η ωριμότητα δεν βρίσκεται στην αυτάρκεια του «δεν χρειάζομαι κανέναν». Βρίσκεται στη δυνατότητα να λες: «Σε χρειάζομαι, σε επιθυμώ και σε αγαπώ, αλλά δεν θα εγκαταλείψω τον εαυτό μου για να εξασφαλίσω ότι δεν θα με εγκαταλείψεις εσύ». Όταν αρχίζεις να αντέχεις τη μοναξιά, την αβεβαιότητα και την πιθανότητα της απώλειας, δεν παύεις να αγαπάς.

Παύεις να διαπραγματεύεσαι την αξιοπρέπειά σου για λίγη προσωρινή ασφάλεια.

Και τότε αποκτάς τη δυνατότητα να επιλέγεις.

Να μη μένεις επειδή φοβάσαι να φύγεις.

Να μη δένεσαι επειδή φοβάσαι να σταθείς.

Να μη ζητάς από μια σχέση να σε προστατεύσει από τη συνάντηση με τον εαυτό σου.

Γιατί ο φόβος της εγκατάλειψης δεν αποδυναμώνεται όταν κάποιος σου υπόσχεται ότι δεν θα φύγει ποτέ.

Αποδυναμώνεται όταν ανακαλύπτεις ότι, ακόμη κι αν κάποιος φύγει, εσύ δεν θα εγκαταλείψεις ξανά τον εαυτό σου. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους