Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μήπως αγάπησες στον άλλον όσα είχες εσύ; Σου έχει τύχει να έχεις δυνατότητες και να τις προβάλλεις στον άλλον, αγαπώντας τελικά τον άνθρωπο που πίστεψες ότι τις διαθέτει; Σου έχει τύχει να έχεις αξίες και να τις αποδίδεις σε εκείνον, νιώθοντας έρωτα όχι μόνο για αυτό που ήταν, αλλά κυρίως για αυτό που εσύ διέκρινες ότι θα μπορούσε να γίνει; Σου έχει τύχει να έχεις αγάπη και να την τοποθετείς μέσα σε μια σχέση, θεωρώντας τον άλλον φίλο σου, επειδή εσύ του φέρθηκες με φιλία; Να έχεις βάθος και να πιστεύεις πως, αφού συγκινήθηκες τόσο κοντά του, βαθύς θα είναι κι εκείνος; Να διαθέτεις ενσυναίσθηση και να ερμηνεύεις τη σιωπή του ως ευαισθησία, ενώ μπορεί απλώς να μην είχε τίποτα να πει; Να έχεις συνέπεια και να θεωρείς ότι η ασυνέπειά του κρύβει φόβο, τραύμα ή κάποια μεγάλη εσωτερική σύγκρουση; Γιατί, καμιά φορά, το ενδεχόμενο να μη νοιάζεται αρκετά μάς φαίνεται υπερβολικά απλό.

Ενώ ένα περίπλοκο ψυχολογικό σενάριο έχει, ομολογουμένως, περισσότερο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

Να έχεις φαντασία και να συμπληρώνεις τα κενά του; Να έχεις υπομονή και να τη βαφτίζεις «μοναδικό δεσμό»; Να έχεις πίστη και να τη μετατρέπεις σε απόδειξη ότι εκείνος αξίζει να τον περιμένεις; Να προσφέρεις παρουσία, φροντίδα, κατανόηση και δεύτερες ευκαιρίες και ύστερα να συγκινείσαι από το πόσο «ξεχωριστή» είναι η σχέση που εσύ σχεδόν εξ ολοκλήρου συντηρείς; Κι όμως, δεν τα επινόησες όλα.

Ο άλλος πιθανόν σου έδωσε κάτι για να πιστέψεις.

Ένα βλέμμα, μια τρυφερή στιγμή, μια υπόσχεση, μια περιστασιακή παρουσία.

Αρκετά για να κρατά την προσδοκία σου ζωντανή, όχι αρκετά για να δημιουργήσει πραγματική αμοιβαιότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν να τους βλέπεις καλύτερους από όσο επιλέγουν να είναι.

Δέχονται την αγάπη, τη διαθεσιμότητα και την αφοσίωσή σου, χωρίς να αναλαμβάνουν το αντίστοιχο βάρος.

Δεν σε διορθώνουν όταν τους αποδίδεις γενναιοδωρία που δεν δείχνουν.

Δεν απομακρύνονται όταν καταλαβαίνουν ότι περιμένεις κάτι που δεν σκοπεύουν να προσφέρουν.

Παραμένουν εκεί όσο η δική σου επένδυση εξυπηρετεί τη δική τους άνεση.

Και το ότι δεν υπέγραψαν συμβόλαιο πως θα φανούν αντάξιοι όσων τους πρόσφερες δεν τους απαλλάσσει.

Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν λειτουργούν μόνο με τα «δεν σου υποσχέθηκα». Λειτουργούν και με όσα καλλιεργούμε, επιτρέπουμε και δεχόμαστε γνωρίζοντας τι σημαίνουν για τον άλλον.

Εσύ έφερνες το φως και ύστερα θαύμαζες πόσο φωτεινός ήταν εκείνος.

Εσύ έγραφες τους υπότιτλους και συγκινιόσουν από το βάθος μιας ταινίας που ίσως ο άλλος δεν γύρισε ποτέ.

Εκείνος, όμως, καθόταν άνετα στην προβολή.

Το χειροκρότημα σπάνια ενοχλεί κάποιον, ακόμη κι όταν άλλος έχει γράψει το έργο.

Γι’ αυτό και κάποτε θυμώνεις.

Όχι μόνο επειδή δεν έγινε αυτό που είδες μέσα του, αλλά επειδή δέχτηκε τα προνόμια αυτής της εικόνας χωρίς να την τιμήσει.

Μπορεί εσύ να πίστεψες στη δυνατότητά του· εκείνος όμως συνέχισε να λαμβάνει πολύ περισσότερα από όσα επέστρεφε.

Η οδυνηρή στιγμή έρχεται όταν αποσύρεις όσα είχες τοποθετήσει επάνω του και τον κοιτάζεις χωρίς τη δική σου λάμψη.

Τότε ανακαλύπτεις ότι το βάθος ήταν δικό σου.

Η αφοσίωση δική σου.

Η ικανότητα να αγαπάς δική σου.

Η διάθεση να κατανοείς, να περιμένεις και να επιμένεις επίσης δική σου.

Αυτό δεν σε κάνει ανόητο.

Η καλή πίστη δεν είναι ανοησία και η ικανότητά σου να βλέπεις δυνατότητες δεν είναι ελάττωμα.

Το ότι κάποιος αξιοποίησε τη γενναιοδωρία σου χωρίς να ανταποκριθεί δεν μετατρέπει εσένα στον υπεύθυνο για τη δική του στάση.

Η δική σου ευθύνη αρχίζει από τη στιγμή που βλέπεις καθαρά.

Όχι επειδή αγάπησες.

Όχι επειδή πίστεψες.

Αλλά επειδή, τώρα πια, γνωρίζεις.

Και καλείσαι να αναρωτηθείς πόσο ακόμη θα εξηγείς την απουσία ως φόβο, την προσήλωσή στο δικό του όφελος ως τραύμα και την ασυνέπειά ως δυσκολία σύνδεσης.

Δεν είναι δική σου ευθύνη να ανακαλύψεις τον πολύτιμο άνθρωπο που υποτίθεται ότι κρύβεται πίσω από τις πράξεις του. Δική σου ευθύνη είναι να συνεχίσεις να εκτιμάς την αξία σου. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους