Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από τον Καουάι Λέοναρντ, επιτρέψτε μου να πω μερικά πράγματα για την καριέρα ενός από τους πιο αινιγματικούς σούπερ σταρ στην ιστορία του ΝΒΑ.

Ενός αθλητή που πίστεψα και υποστήριξα όσο λίγοι αλλά ταυτόχρονα η ροπή που έχει πάρει η καριέρα του με έχει απογοητεύσει όσο λίγοι. Ο Καουάι μπήκε στη λίγκα έχοντας την ταυτότητα του αμυντικού ειδικών αποστολών.

Ξεχώριζε για το εξωπραγματικό του μάκρος, την ενέργεια, τα γιγάντια χέρια του και το φυσικό του ένστικτο στα ριμπάουντ και στις γραμμές πάσας.

Επιθετικά, ωστόσο, ήταν ένα ημιτελές πρότζεκτ.

Το σουτ του μετά από ντρίπλα ήταν ενθαρρυντικό μεν ασταθές δε, ενώ από το τρίποντο (αν και είχε δείξει σταδιακά σημάδια βελτίωσης ως κολεγιόπαιδο) απείχε πολύ από το να εμπνέει εμπιστοσύνη.

Υπήρχε όμως μια σπάνια πρώτη ύλη που τον έκανε έναν δυνατό υποψήφιο για τοπ-15 πικ. Οι Σπερς είδαν αυτό που οι άλλοι προσπέρασαν.

Θυσίασαν τον (καθ' ομολογίαν) αγαπημένο παίκτη του Πόποβιτς, τον Τζορτζ Χιλ, για να φέρουν φρέσκα πόδια σε ένα γερασμένο σύνολο και έβαλαν όλο το "εργαστήριο" του Σαν Αντόνιο να δουλέψει πάνω του.

Υπό την καθοδήγηση του Τσαντ Φορσίερ και του "γιατρού του σουτ", Τσιπ Ένγκελαντ, η μηχανική του άλλαξε ριζικά.

Η αμυντική του ταυτότητα έμεινε άθικτη, αλλά σταδιακά, μετά το πρωτάθλημα του 2014 και το βραβείο του MVP των τελικών, ο Ποπ του έδωσε τα κλειδιά της επίθεσης. Οι Σπερς έμοιαζαν να κερδίζουν το τεστ του χρόνου, έχοντας στο ρόστερ τους τον κορυφαίο αμυντικό της λίγκας ο οποίος εξελισσόταν ταυτόχρονα σε έναν ασταμάτητο εκτελεστή, ειδικά από το mid-range. Ο Καουάι μέσα σε λίγα χρόνια είχε γίνει από το απόλυτο επιθετικό ερωτηματικό στον απόλυτο two-way παίκτη της λίγκας.

Κυκλοφορούσε μάλιστα το στατιστικό όπου ο Λεόναρντ είχε παραπάνω κλεψίματα από ότι φάουλ.

Και είναι αλήθεια! Όμως, όλα άρχισαν να ραγίζουν στις 14 Μαΐου 2017 με τον τραυματισμό στον αστράγαλο από τον Ζάζα Πατσούλια.

Ένας αθλητής εκ φύσεως εσωστρεφής και ολιγομίλητος, μετά από αυτόν τον τραυματισμό που τον κράτησε εκτός σχεδόν μια ολόκληρη σεζόν, απομονώθηκε πλήρως.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στην πιο κρίσιμη καμπή της καριέρας του, παρέδωσε τα ηνία σε τρίτους.

Για ένα παιδί που έχασε τον πατέρα του στα εφηβικά του χρόνια με τραγικό τρόπο, η απόλυτη εμπιστοσύνη στον θείο του, Ντένις Ρόμπερτσον, έμοιαζε ανθρώπινη.

Όμως ο θείος Ντένις αντιμετώπισε την κατάσταση με όρους προσωπικής ισχύος και επιχειρηματικού εγωισμού, αγνοώντας το πως λειτουργεί το σπορ και τι πραγματικά ήθελε ο αγαπημένος του ανιψιός.

Η ανταλλαγή στο Τορόντο το 2018 έμοιαζε με μια σύντομη παράκαμψη, αλλά κατέληξε σε έπος. Ο Καουάι διαχειρίστηκε το σώμα του (είχε άλλωστε να εμφανίζει θεματάκια σε γόνατα κι αστραγάλους που τον ταλαιπωρούσαν ακόμα κι από τους Σπερς), εμφανίστηκε στα πλέι-οφ ως απόλυτος οδοστρωτήρας, έβαλε εκείνο το ιστορικά... οργασμικό buzzer-beater με τους Σίξερς, οδήγησε τους Ράπτορς στο δαχτυλίδι και κέρδισε το δεύτερο Finals MVP του.

Ήταν, έστω και για λίγο, ο καλύτερος παίκτης στον πλανήτη.

Αντί όμως να εξαργυρώσει αυτή την κυριαρχία σε ένα περιβάλλον που τον προστάτευε και τον πίστεψε, επέλεξε να απαιτήσει παράλογα πράγματα.

Ο ίδιος; Ο θείος Ντένις; Μάλλον ο θείος Ντένις.

Ιδιωτικό τζετ, μερίδιο ιδιοκτησίας στην ομάδα, 10 εκατομμύρια δολάρια ως ετήσιο μπόνους δίχως κάποια υποχρέωση, ανταλλαγή για τον Πολ Τζορτζ και πολλά άλλα τα οποία δεν έχουν πλήρως δημοσιευθεί και τώρα βγαίνουν στην φόρα.

Εν τέλει, αφού οι Ράπτορς δεν μπορούσαν επουδενί να δώσουν όλο αυτό το πακέτο, αποφάσισε να πάει στους Κλίπερς για να είναι κοντά στο σπίτι του.

Εκεί ξεκίνησε ακόμα μεγαλύτερη παράνοια. Ο Στιβ Μπάλμερ, σαν άλλος Νέρωνας, άφησε την Ρώμη να καεί και υποθήκευσε ολόκληρο το μέλλον του οργανισμού.

Χάρισε αβέρτα draft picks και ένα μελλοντικό MVP όπως ο Σάι Γκίλτζιους-Αλεξάντερ για να φέρει τον Πολ Τζορτζ που υποτίθεται ήθελε ο ίδιος ο Καουάι.

Κι όταν το πλάνο άρχισε να μπάζει νερά, η διοίκηση συνέχισε να πετάει λάδι στη φωτιά: Τζον Γουόλ, Ράσελ Γουέστμπρουκ, Τζέιμς Χάρντεν, Πι Τζει Τάκερ, Mπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς, Ρέτζι Τζάκσον.

Τελειωμένοι στάρ, ακριβοπληρωμένοι ρολίστες και μια διαρκής προσπάθεια μπαλωμάτων σε έναν οργανισμό χωρίς ταυτότητα, που παραδόθηκε πλήρως στις απαιτήσεις ενός στάρ (ή για να τα λέω σωστά, του θείου του) που σπάνια εμφανιζόταν στο παρκέ.

Ο ίδιος ο Λέοναρντ, πιστός στη στωική και απαθή του στάση, δεν βγήκε ποτέ μπροστά ως ηγέτης να απαιτήσει μια αλλαγή κατεύθυνσης.

Αποδεχόταν σιωπηλά τα πάντα, ενώ τα διαδοχικά χειρουργεία στα γόνατα διέλυσαν ό,τι είχε απομείνει από την εκρηκτικότητά του.

Μάλιστα, τα τελευταία τέσσερα χρόνια μετρά μόλις 11 συμμετοχές σε αγώνες πλέι-οφ. Η ιστορία δεν πρόκειται να τον ξεχάσει.

Tα κατορθώματά του στο Σαν Αντόνιο την διετία 2015-2017 και το έπος του Τορόντο είναι χαραγμένα με χρυσά γράμματα.

Όμως η υστεροφημία του θα κουβαλά για πάντα τη σκιά ενός ξεχωριστού «what If» της σύγχρονης εποχής: ενός αθλητή με σπάνιο ταλέντο που είδε το σώμα του να προδίδεται, επέτρεψε στον στενό του κύκλο να καθορίσει τη μοίρα του και άφησε μια καριέρα να μοιάζει πολύ πιο άδεια απ' όσο πραγματικά άξιζε να είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους